Τα Χρονικά της Σελμόρα: Η ώρα της εκδίκησης, του Μάριου Μητσόπουλου

17.06.2017

σχόλια

Ένας μάγος, ένας πολεμιστής και ένας κλέφτης, είναι τα κεντρικά πρόσωπα που συνθέτουν την ιστορία στο βιβλίο του Μάριου Μητσόπουλου “Τα Χρονικά της Σελμόρα”. Ένα βιβλίο που θα έλεγα πως με προβλημάτισε αρκετά.

Ξεκινώντας την ανάγνωσή του, διαπιστώνω με ευχαρίστηση πως πρόκειται για μια καλογραμμένη επική ιστορία που θα μου κρατήσει ευχάριστη συντροφιά. Ο συγγραφέας με στρωτή γραφή και όμορφες περιγραφές, μας συστήνει την Σελμόρα και το παρελθόν των ηρώων, για να μας οδηγήσει στην συμπτωματική τους συνάντηση, στην οποία ανακαλύπτουν πως έχουν ένα κοινό: Το μίσος τους για έναν βασιλιά υπεύθυνο για πολλά δεινά με το πέρασμα των χρόνων και την επιθυμία τους για την εξόντωσή του. Κάτι που δεν είναι εύκολο μιας και δεν πρόκειται για έναν κοινό θνητό, αλλά για έναν πρώην πολεμιστή που προσπαθεί να γίνει θεός.

Όλα δείχνουν πως η ιστορία θα κυλήσει με μεγάλο ενδιαφέρον και την παρακολουθώ με αγωνία περιμένοντας την μεγάλη αναμέτρηση. Η διαπλοκή και το κυνηγητό κρατούν τον αναγνώστη και τα ιστορικά στοιχεία που συναντάμε, κερδίζουν και αυτά τις εντυπώσεις. Σε κάποια σημεία θυμίζει σενάριο από DnD παιχνίδι και η ιστορία με τον Θεό του πολέμου, μου έφερε στο μυαλό τον Kratos από το God of War. Αυτό φυσικά δεν μειώνει στο ελάχιστο την ιστορία που εκτυλίσσεται μέσα στο μυαλό μου, μιας και ο συγγραφέας έχει καταφέρει να μου δημιουργήσει εικόνες μιας άλλης εποχής.

Και κάπου εδώ, τελειώνει για μένα το πρώτο μέρος και περνάω στο δεύτερο με την δράση να κορυφώνεται και τις μάχες να δίνουν το παρών. Η στιγμή που πλησιάζει η αναμέτρηση έχει φτάσει, αλλά κάτι μου λείπει. Συνειδητοποιώ πως είναι η έλλειψη περιγραφής μάχης, την ώρα που δεκάδες άτομα σκοτώνονται δίχως ατσάλι ν’ ακουμπήσει άλλο ατσάλι, δίχως καμία αγωνία και με μεγάλη ευκολία. Οι αναφορές είναι σχεδόν επίπεδες και οι μονομαχίες μοιάζουν κενές δίχως να σου προσφέρεται η συγκίνηση που περιμένεις σε μία επική ιστορία.

Ο αρχικός ενθουσιασμός μου μειώνεται, αλλά δεν θέλω να σταματήσω την ανάγνωση του βιβλίου. Κι αυτό, επειδή το υπόβαθρο της κεντρικής περιπέτειας είναι δυνατό και καλογραμμένο.

Φτάνοντας στην τελική αναμέτρηση, συναντώ το πραγματικά αρνητικό σημείο του βιβλίου. Οι ήρωες μοιάζουν πλασμένοι από άλλον συγγραφέα. Ή σα να ξέχασε ο ίδιος με πόσο κόπο τους δημιούργησε. Ή σα να τρελάθηκαν και να κάνουν τα δικά τους. Ένας μάγος που δεν κάνει μαγικά και σου δίνει την εντύπωση πως είναι ετοιμοθάνατος. Κι όμως τον είδαμε να φτάνει ως εκεί και μάλιστα χρησιμοποιώντας μαγεία. Στη συνέχεια έχουμε έναν πολεμιστή που έχει δείξει στο παρελθόν τη γενναιότητα και δύναμή του, και απλά… ξεχνιέται από τον αντίπαλο την κρίσιμη ώρα της μάχης. Και ο αντίπαλός του δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον βασιλιά του. Κάτι που δεν δικαιολογεί την “αφηρημάδα” την συγκεκριμένη στιγμή εξαιτίας ενός άτοπου flash back. Και με αφορμή αυτό, να αναφέρω πως κάτι ακόμη που με χάλασε, ήταν οι “ξύλινοι” διάλογοι της αναμέτρησης, ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή, ο συγγραφέας μας είχε μάθει αλλιώς. Το πάνελ των “καλών” ηρώων, ολοκληρώνεται από έναν κλέφτη πανούργο και ισχυρό, ανήμπορο όμως εκείνη την στιγμή όχι μόνο να κάνει κάτι για να ελευθερωθεί, αλλά και ν’ αντιδράσει επίσης. Κι όμως αυτός ο κλέφτης αποτελεί τον φόβο και τρόμο σε πολλούς. Κι εκεί που αρχίζουμε και μετράμε λάθη, ένας νεκρομάντης κάνει την εμφάνισή του. Ξεφυσώ με ανακούφιση και σκεφτομαι πως είναι καιρός να μπουν τα πράγματα στην θέση τους. Γνωρίζουμε όλοι φυσικά τι εστί νεκρομάντης. Ο όλεθρος τον ακολουθεί πάντα. Τώρα πια αλλάζουν τα δεδομένα.

Κι όμως, απογοητεύομαι. Παρουσιάζεται σα να έφτασε το τέλος, δείχνει τη δύναμή του και αμέσως μετά, βλέπουμε ένα φοβισμένο, ανίσχυρο και υποταγμένο ανθρωπάκι που ξεχνά μάλλον την δύναμή του.

Αλλά και ο ίδιος ο συγγραφέας δείχνει να παραμέλησε τους ήρωές του. Η μάχη έχει ξεκινήσει με ρυθμούς βιαστικούς. Πολύ βιαστικούς όσο και σχεδόν ψεύτικους. Έχουμε μια εκσφενδόνιση ενός σώματος πάνω σε ντουβάρι, ικανή να το κάνει να ραγίσει, αλλά ο ήρωάς μας παραμένει ζωντανός.

Η εντύπωση που μου άφησε, ήταν πως ο συγγραφέας βιαζόταν να τελειώσει την μάχη και να φτάσει στο τέλος, το οποίο βρήκα καταπληκτικό και με δικαίωσε, κάνοντάς με να του δώσω ένα ακόμα ελαφρυντικό.

Σε γενικές γραμμές “Τα χρονικά της Σελμόρα” είναι ένα βιβλίο που  αξίζει να διαβαστεί. Άλλωστε διανέμεται δωρεάν και είναι καλό να βοηθάμε τέτοιες προσπάθειες. Η πλοκή του είναι ενδιαφέρουσα και γρήγορη και η στρωτή γραφή του είναι στα υπέρ του. Αξίζει ν’ ανακαλύψετε την σκηνή με το άγαλμα στην μέση του βιβλίου και σίγουρα δεν θα σας κουράσει η ιστορία, αν παραβλέψετε κάποια λάθη που μπορεί να θεωρούνται αδυναμίες, όλο το εγχείρημα όμως δείχνει πως μπορούμε να δούμε κάτι δυνατό στο μέλλον.

Θ’ αναζητήσω σίγουρα το επόμενο βιβλίο του Μάριου Μητσόπουλου, γιατί τέτοιες προσπάθειες αξίζει ν’ αναγνωρίζονται, αλλά και να επιβραβεύονται.

Ακολουθήστε μας

Το φιλί του φεγγαριού, της Εύης Γεροκώστα

Το φιλί του φεγγαριού, της Εύης Γεροκώστα

Ένα αγόρι ψάχνει τρόπους να φτάσει στο φεγγάρι που τον κοιτάζει από ψηλά. Προσπαθεί ξανά και ξανά. Θα τα καταφέρει τελικά; Αποζητάει κάποιου είδους επιβράβευση ή απλά ικανοποιεί την έμφυτη περιέργειά του; Οι γονείς του θα το στηρίξουν στον αγώνα του; Η Εύη Γεροκώστα...

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Η Λένα είναι μια ποντικίνα που μια μέρα ξύπνησε κακόκεφη. Ρωτάει συνέχεια το «γιατί», όχι τόσο για να μάθει όσο για να γκρινιάξει, με αποτέλεσμα να κουράζει τους γύρω της και ταυτόχρονα να παίρνει απρόσμενες απαντήσεις. Πόσο σημαντικό είναι να ρωτάμε και πόσο συχνά...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Ομάδα σύνταξης

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Μα γιατί; της Σαντρίν Φριγκού

Η Λένα είναι μια ποντικίνα που μια μέρα ξύπνησε κακόκεφη. Ρωτάει συνέχεια το «γιατί», όχι τόσο για να μάθει όσο για να γκρινιάξει, με αποτέλεσμα να κουράζει τους γύρω της και ταυτόχρονα να παίρνει απρόσμενες απαντήσεις. Πόσο σημαντικό είναι να ρωτάμε και πόσο συχνά...

Καχαραμπού, της Φραντζέσκας Μάνγγελ

Καχαραμπού, της Φραντζέσκας Μάνγγελ

Η Στέφη, μετά την αποκάλυψη του πρώτου βιβλίου, βρίσκεται σε κίνδυνο. Ταυτόχρονα, η κίνηση του Κίμωνα να τα παρατήσει όλα για να τη βρει άλλαξε τα συναισθήματά της απέναντί του. Αυτό θα της δώσει δύναμη να παλέψει με τον νέο της εχθρό και να τραπεί σε φυγή. Χάρη στη...

Σταύρος Σταμπόγλης: ‘Η γενναιότητα του πένθους στην ποιητική του Κώστα Θ. Ριζάκη‘

Σταύρος Σταμπόγλης: ‘Η γενναιότητα του πένθους στην ποιητική του Κώστα Θ. Ριζάκη‘

_ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - «…εχ μονιά ερημιά μου τσακάλι/αχυρόστρωμα σβήσε το αίμα: / μη σπαράζεις τα γόνατα ποίημα…» Κώστας Θ. Ριζάκης Σε ένα σύντομο βιβλίο (μονογραφία) που εν προκειμένω φέρει τον τίτλο ‘Η γενναιότητα του πένθους στην ποιητική του Κώστα Θ....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου