Τα ναύλα

16.10.2018

Χτενίστηκε ο θάνατος με λόγια μασημένα

συσπείρωσε τα όνειρα στου χάους τον πυθμένα

χαράκωσε τον άνεμο με ματωμένα φρένα 

κι οδήγησε τον όλεθρο σ’ ανοίγματα ληγμένα.

Ελλειπτικές πορείες οι απανταχού κηδείες

συνοπτικές δειλίες οι αλιευτικές ανίες

βουβές ακολασίες οι τεχνητές φιλίες

φτηνές δημηγορίες οι δόλιες εικασίες

κτιστές αντιδικίες οι διαψευσμένες μοίρες

αχρείοι εμπαιγμοί οι ανούσιοι λυγμοί

αχρείαστοι θυμοί οι νοσηροί ελιγμοί.

Ο μέγιστος αγώνας ο νουνεχής τυφώνας

ο βροντερός κοιτώνας ο συμπαγής κυκλώνας 

ο ανιδιοτελής πυλώνας.

Θεριά με συκοφάντησαν πως είμαι του Χριστού 

πως είμαι αναμάρτητη και δούλη του Ιησού

πέτρες σηκώθηκαν οι έκνομες βουλές

να λιώσουν τις ευθείες και τις απολαβές

σκέψεις ορθώθηκαν οι εφικτές στιγμές

να σκάψουν τις αρθρώσεις και τις αναλαμπές.

Σώματα μαύρα κορμιά καμμένα

σώματα ξένα φιλιά ληγμένα

σώματα άδεια νεκρά από χάδια.

Σώσαμε την αφαίρεση με του Θεού την αίρεση

εξώσαμε την έπαρση με σώμα την εξαίρεση

λιώσαμε την αναίρεση σαν σάλιο στη διαίρεση.

Στροφές που δεν πεθαίνουνε οι άστοχες βουλές

ξήλωσαν το οδόστρωμα οι ανάστροφες στιγμές

με φτυάρια κι ολογράμματα λικνίσαμε τα θαύματα

με φύκια και οράματα παλιώσαμε τα τραύματα

με χρώματα ληγμένα ορίσαμε τα φρένα

με μάτια βουλωμένα κτυπήσαμε την πτέρνα.

Εμείς οι νεομάρτυρες τα τέκνα της οργής

στεριώσαμε τον άνεμο με κύκλους ηδονής

φρουρήσαμε την ύπαρξη με δόγματα τριβής

οργώσαμε την κόλαση με σώματα σιγής

εμείς οι ερμαφρόδιτοι οι ανάσες της φωτιάς

τα πληγωμένα πέλματα τα τόξα της χαράς

εμείς οι ακατοίκητοι οι άναρθρες κραυγές

οι αδηφάγοι κόλακες οι αναίμακτες βουλές

εμείς οι λιπασμένοι στο ύδωρ της φωτιάς

οι απ’ αρχής σωσμένοι στο νάμα της οχιάς

εμείς οι αυλοκόλακες οι λεύτεροι θυμοί

της γης οι απορριμένοι της σκέψης οι εχθροί

οι πεπτωκότες θύτες οι δούλοι της ζωής

οι λυρικοί αλήτες τα ναύλα της σιωπής.

_

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου