Τα ναύλα

16.10.2018

Χτενίστηκε ο θάνατος με λόγια μασημένα

συσπείρωσε τα όνειρα στου χάους τον πυθμένα

χαράκωσε τον άνεμο με ματωμένα φρένα 

κι οδήγησε τον όλεθρο σ’ ανοίγματα ληγμένα.

Ελλειπτικές πορείες οι απανταχού κηδείες

συνοπτικές δειλίες οι αλιευτικές ανίες

βουβές ακολασίες οι τεχνητές φιλίες

φτηνές δημηγορίες οι δόλιες εικασίες

κτιστές αντιδικίες οι διαψευσμένες μοίρες

αχρείοι εμπαιγμοί οι ανούσιοι λυγμοί

αχρείαστοι θυμοί οι νοσηροί ελιγμοί.

Ο μέγιστος αγώνας ο νουνεχής τυφώνας

ο βροντερός κοιτώνας ο συμπαγής κυκλώνας 

ο ανιδιοτελής πυλώνας.

Θεριά με συκοφάντησαν πως είμαι του Χριστού 

πως είμαι αναμάρτητη και δούλη του Ιησού

πέτρες σηκώθηκαν οι έκνομες βουλές

να λιώσουν τις ευθείες και τις απολαβές

σκέψεις ορθώθηκαν οι εφικτές στιγμές

να σκάψουν τις αρθρώσεις και τις αναλαμπές.

Σώματα μαύρα κορμιά καμμένα

σώματα ξένα φιλιά ληγμένα

σώματα άδεια νεκρά από χάδια.

Σώσαμε την αφαίρεση με του Θεού την αίρεση

εξώσαμε την έπαρση με σώμα την εξαίρεση

λιώσαμε την αναίρεση σαν σάλιο στη διαίρεση.

Στροφές που δεν πεθαίνουνε οι άστοχες βουλές

ξήλωσαν το οδόστρωμα οι ανάστροφες στιγμές

με φτυάρια κι ολογράμματα λικνίσαμε τα θαύματα

με φύκια και οράματα παλιώσαμε τα τραύματα

με χρώματα ληγμένα ορίσαμε τα φρένα

με μάτια βουλωμένα κτυπήσαμε την πτέρνα.

Εμείς οι νεομάρτυρες τα τέκνα της οργής

στεριώσαμε τον άνεμο με κύκλους ηδονής

φρουρήσαμε την ύπαρξη με δόγματα τριβής

οργώσαμε την κόλαση με σώματα σιγής

εμείς οι ερμαφρόδιτοι οι ανάσες της φωτιάς

τα πληγωμένα πέλματα τα τόξα της χαράς

εμείς οι ακατοίκητοι οι άναρθρες κραυγές

οι αδηφάγοι κόλακες οι αναίμακτες βουλές

εμείς οι λιπασμένοι στο ύδωρ της φωτιάς

οι απ’ αρχής σωσμένοι στο νάμα της οχιάς

εμείς οι αυλοκόλακες οι λεύτεροι θυμοί

της γης οι απορριμένοι της σκέψης οι εχθροί

οι πεπτωκότες θύτες οι δούλοι της ζωής

οι λυρικοί αλήτες τα ναύλα της σιωπής.

_

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου