Select Page

Τα σταράκια

Τα σταράκια


Τα κίτρινα σταράκια ήταν τα πιο ηλικιωμένα και σοφά παπούτσια της ντουλάπας. Ταλαιπωρημένα, στραβοπατημένα, λίγο ξεθωριασμένα από το πλύσιμο, αλλά τουλάχιστον δε μύριζαν άσχημα. Παρόλο που ζούσαν στο βάθος της ντουλάπας, είχαν το δικό τους κουτί. Και αυτό σήμαινε πολλά.

Αν και σπάνια έβγαιναν πια από το ντουλάπι, είχαν να διηγηθούν πάρα πολλές ιστορίες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα υπόλοιπα παπούτσια άκουγαν με θαυμασμό τις ιστορίες τους. Ηλιοβασιλέματα σε βρώμικα καταστρώματα πλοίου, βόλτες σε πλακόστρωτα σοκάκια και χιλιόμετρα περατζάδας σε αμμουδερές παραλίες. Δύσκολες καταστάσεις, γιατί για πολλές μέρες μετά, η άμμος χωνόταν στα πιο απίθανα σημεία. Ακόμα πιο επικίνδυνες ήταν οι εξορμήσεις σε συναυλίες κάθε είδους, με τα χοροπηδητά και την πολυκοσμία. Μπορεί, τώρα, να ήταν σε απραξία, αλλά στο ένδοξο παρελθόν τους υπήρχαν ολόκληροι μήνες που τα σταράκια δεν είχαν πάρει ούτε μέρα ρεπό. Και είχαν φορεθεί με τζιν και σορτσάκια, ακόμα και με αέρινα καλοκαιρινά φορέματα. Ωραίες εποχές.

Τα σταράκια προσπαθούσαν πάντα να δικαιολογήσουν την τωρινή τους απραξία. Πού θα μπορούσαν να φορεθούν πια άλλωστε; Στη δουλειά με το ταγέρ; Όχι βέβαια! Ούτε στο γυμναστήριο, ούτε και σε κάποιο ραντεβού. Ήλπιζαν σε μία πιο χαλαρή ανοιξιάτικη βόλτα, ή κάτι τέτοιο. «Εγώ, πάντως, άκουσα να λένε ότι δεν είστε και πολύ βολικά», τόλμησε να πει μία φορά ένα ζευγάρι αθλητικά. Και τα All Star δεν του ξαναμίλησαν για εβδομάδες. Σπάνιο γεγονός, γιατί συνήθως ήταν ευγενικά με τα υπόλοιπα παπούτσια και συχνά έδιναν συμβουλές στους καινούριους, πώς να αποφεύγουν τα στραβοπατήματα, τις ύπουλες τρύπες στη γωνία έξω από το σπίτι και ποιες ήταν οι πιο ασφαλείς κρυψώνες από τον σκύλο, σε περίπτωση που ξέμεναν κάποιο βράδυ εκτός ντουλάπας.

Παρά όλες τις δικαιολογίες, τα σταράκια δεν είχαν αυταπάτες. Ήξεραν ότι η εποχή τους είχε περάσει. Αλλά τα παρηγορούσε το γεγονός ότι ήταν πάντα εκεί. Κανείς δεν είχε σκεφτεί να τα πετάξει. Και υπήρχαν εκείνες οι μέρες που ανασύρονταν με αγάπη από το βάθος της ντουλάπας. Και είχαν τη χαρά να γνωρίζουν ότι αυτό δε γινόταν για πρακτικούς λόγους, αλλά από μία βαθιά εσωτερική ανάγκη. Γιατί, μερικές φορές, θέλεις να επιστρέψεις στην οικειότητα ενός παλιού φίλου, στην αναφορά της ανέμελης νιότης. Και γιατί, πάντα μα πάντα, θα ταιριάζουν τέλεια με τα τζιν.

_

γράφει η Χριστίνα Κατσιαδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Βασίλειος Μαντικός

Γεννήθηκε ως άλλος φόρος «Ρωμαϊκός» -κι ανδρώθηκε- στο νησί του Ήλιου, μιαν αρχή της Ινδίκτου. Ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του. Σπούδασε και σπουδάχτηκε στη Μεγαλόνησο. Με θέα το Αιγαίο και παρέα μια ρακή σταμάτησε να ελπίζει, να φοβάται και πρωτοένιωσε τη «λεφτεριά» φερόμενος ως Πολιτικός Μηχανικός.

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο κειμενο..με μια γλυκιά και σκανδαλιάρικη παιδικότητα κρυμμένη σε κάποια τσέπη του ταγιέρ..!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Χριστίνα πολύ μου άρεσε η ιστορία σου!!! Αρκετά τρυφερή!! Όπως η Άννα είπε, έχει κάτι παιδικό. Με έκανε να συμπαθήσω λίγο πρισσότερο τα All Star, που δεν είχα ποτέ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!