Το γκράφιτι

20.09.2018

Το μπλε σαραβαλιασμένο λεωφορείο με πήγαινε όπως κάθε μέρα στην βαρετή μου εργασία. Από τα βρώμικα, θαμπά τζάμια χάζευα τα αυτοκίνητα, τους περαστικούς και τα γκράφιτι στους τοίχους της πόλης μου. Ξαφνικά, έπεσε το βλέμμα μου σε ένα καινούργιο γκράφιτι, και σαν να κόλλησε εκεί, προσπάθησε να απορροφήσει όλη την ομορφιά και το βάθος του. Παρίστανε την σκηνή ενός γλεντιού, με τραπέζια γεμάτα πιοτά, μουσικούς με όργανα στα χέρια να ψυχαγωγούν τους καλεσμένους, που χορεύοντας, τραγουδούσαν.

Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το γκράφιτι, που όταν τελείωσα το ωράριο μου, αποφάσισα να γυρίσω με τα πόδια, αν και κουρασμένος. Όταν το ξαναείδα απέναντι μου, ευχήθηκα με όλη μου την δύναμη να γίνω και εγώ μέρος αυτού του γλεντιού και όχι μιας ανιαρής πόλης με τους γκρίζους, μουντούς τοίχους να την περικυκλώνουν όπως τα τείχη περικυκλώνουν τα κάστρα.

Καθόσον περιεργαζόμουν την σκηνή, παρατήρησα κάτι που δεν είχα προλάβει να δω όσο το περιεργαζόμουν από το λεωφορείο. Ήταν μια μικρή πόρτα, ίσα ίσα στο ύψος μου, με ένα πόμολο, το οποίο όμως προεξείχε, σαν να με καλούσε να το γυρίσω. Αντιστάθηκα για λίγο στον πειρασμό, φοβούμενος την τυχόν   αναστάτωση που αυτό το ασυνήθιστο γεγονός θα προκαλούσε στην μονότονη αλλά ασφαλή ζωή μου. Αλλά δεν κράτησε για πάνω από ένα λεπτό, μιας και η λαχτάρα μου να ξεφύγω από αυτόν τον μονόδρομο που με οδηγούσε με σιγουριά σε αδιέξοδο, ήταν μεγαλύτερη από τις επιφυλάξεις μου.

Καθώς γύριζα το πόμολο αυτής της φανταστικής πόρτας, διαπίστωσα έκπληκτος πως η πόρτα ήταν ολότελα πραγματική, με τους καλολαδωμένους μεντεσέδες της. Την άνοιξα και μπήκα.

Το άλλο πρωί οι περαστικοί ανακάλυψαν μια καινούργια φιγούρα στο γκράφιτι, καθισμένη σε ένα από τα τραπέζια να γλεντάει σαν ένας ακόμη καλεσμένος, ενώ καμιά πόρτα δεν υπήρχε για τα δικά τους μάτια.

 

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου