Ένας συγγραφέας που πάντα θα αναζητά έμπνευση και ιστορίες, μια μυστηριώδης επιβάτισσα στο τρένο για Θεσσαλονίκη, κάποιες ζωοκτονίες στην Κρυστάλλη αποτελούν τους θεματικούς άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η πιο σουρεαλιστική ιστορία που διάβασα ποτέ. Τι συμβαίνει και τα κατοικίδια της Μαρίας ψοφάνε το ένα πίσω από το άλλο; Ποια είναι η μυστηριώδης γυναίκα που θα συναντήσει ο Αλέξανδρος στο τρένο; Είναι αλήθεια τα όσα του περιγράφει; Πώς θα καταφέρει ο συγγραφέας να ξεφύγει από αυτό τον φαύλο κύκλο, μέσα στον οποίο ίσως έφερε ο ίδιος τελικά τον εαυτό του;

Η αφήγηση είναι γρήγορη και κυλάει με πυρετώδεις ρυθμούς. Πρωτοπρόσωπη, στην αρχή διασκεδαστικά ασυνάρτητη, να δείχνει τον πανικό του συγγραφέα που μας αφηγείται την ιστορία για το πώς θα απαγκιστρωθεί από το φασαριόζικο περιβάλλον του ώστε να επικεντρωθεί στην ηρωίδα του και στις αφηγήσεις που του εκμυστηρεύεται. Χιούμορ και έξυπνες ατάκες συγκροτούν μια απίθανη ιστορία, με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που έκατσε στο διπλανό κάθισμα μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας. Ομολογώ πως οι ζωοκτονίες είναι ανατριχιαστικά ρεαλιστικές κι αφθονούν, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτήθηκα για τη χρησιμότητά τους, σύντομα όμως η πλοκή αλλάζει κι αρχίζει το ενδιαφέρον παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας με το απρόσμενο τέλος.

Οι «Φόνοι στην Κρυστάλλη» είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, που ήδη μας χάρισε ένα τρυφερό και κοινωνικό μυθιστόρημα (τη «Γριά βαλίτσα») και ένα συναρπαστικό αφήγημα («Η φωνή μέσα μου»). Ακροβατεί ανάμεσα στον τρόμο, το χιούμορ και τη φαντασία κι έχει ενδιαφέροντα θετικά χαρακτηριστικά.