Μου γνέφουν κάτι γαλάζια σύννεφα,

μου γνέφουν κάτι αερικά της θάλασσας.

Μου γνέφεις κι εσύ

κρατάς στο χέρι την αυγή

κρατάς τον ήλιο και τη γη.

Σκορπάς απάνω μου αγέρα

και αύρα θαλασσινή.

Γλυκιές ευχές μου δίνεις

και της ψυχής μου τη φωνή

με φως τη ντύνεις.

Μην είσαι φύλακας άγγελος

μην είσαι χάδι του ουρανού;

Ή μήπως είσαι μια πληγή του νου;

Παλιά πληγή κι αγκίδα μου χρυσή.

Μην είσαι ο φάρος κι η σκιά;

Σαν φυλακτό κάθε φορά

και άγγιγμα αγάπης

που την καρδιά μου ακουμπά.

Και γίνεσαι τραγούδι μου

και βήμα στο χορό μου

και γίνεσαι η ανάσα μου

και δάκρυ ακριβό μου.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!