Λευκή μου σελίδα άγραφη

κάθομαι και σε κοιτάζω

ψάχνω κάτι για να γράψω

ανώφελο όμως

τίποτα δεν κάνει να βγει απ’ το μυαλό.

Φοβάμαι βλέπεις τα τόσα «κάτι» μου

να τα απλώσω πάνω σου ένα προς ένα.

Φοβάμαι εμένα

μην σε τρομάξω

αν ξαφνικά με ελευθερώσω.

Γι αυτά τα «κάτι» τα τρομερά

θα πρέπει ύστερα να σε τσαλακώσω.

Όχι… όχι… χίλια κομμάτια να σε κάνω

και χίλια μικρά «κάτι» να τα σκοτώσω.

Λευκή μου σελίδα

λευκή μου πληγή.

Εσύ είσαι πάντα εκεί

υπομονετικά να με περιμένεις.

Ξέρεις ευτυχώς και δεν επιμένεις

σιωπάς μαζί με εμένα κι εσύ.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!