Άδεια κρεβάτια

Δημοσίευση: 27.03.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κάποιο βράδυ ξέμεινα γυμνή
στο άδειο σου δωμάτιο
Με κλεφτές ματιές ν’ αγναντεύω
Από δω προς το αύριο

Καπνός η σκέψη μου
Και τύλιγε τους τοίχους σου
Καπνός το φιλί σου
Και τσάκιζε τους στίχους μου

Όσο λείπεις κόσμοι αργοσβήνουν.
Παιδιά μεγαλώνουν, έρωτες βαλτώνουν
Κι όσα λιγοστά σου ρούχα, ας απομείνουν
Θα τα κρατήσω ζεστά, οι μέρες ζυγώνουν.

Να γυρνούσες και τώρα ίσως το ’θελα
Η καρδιά μου να νιώθει και πάλι ασφαλής
Μα ό,τι, ακόμα, πιο πολύ με πονάει
Πως ξυπνούσες και ξυπνάς σε κρεβάτια απόμερα.

Πώς μακριά μου αντέχεις;
Δεν μπορείς να μη μ’ έχεις.
Πώς κοιμάσαι τα βράδια;
Είμαι εκεί στα σκεπάσματα, σε κάθε σκοτάδια.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Ακολουθήστε μας

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Έγινες πια η Προσευχή μου η Βραδινή… Μικρή αόρατη Θεά... Βρέχει-Φυσάει και είσαι Συ που  απέναντί μου στέκεις και με Προκαλείς, με Προσκαλείς να πολεμήσω το Ανίκητο   Να νικήσω το Απύθμενο Βάθος της Άγνοιας.   Μα πώς να σε γνωρίσω Ουρανέ, που δε σε φτάνω πώς...

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου