Άδεια κρεβάτια

27.03.2018

Κάποιο βράδυ ξέμεινα γυμνή
στο άδειο σου δωμάτιο
Με κλεφτές ματιές ν’ αγναντεύω
Από δω προς το αύριο

Καπνός η σκέψη μου
Και τύλιγε τους τοίχους σου
Καπνός το φιλί σου
Και τσάκιζε τους στίχους μου

Όσο λείπεις κόσμοι αργοσβήνουν.
Παιδιά μεγαλώνουν, έρωτες βαλτώνουν
Κι όσα λιγοστά σου ρούχα, ας απομείνουν
Θα τα κρατήσω ζεστά, οι μέρες ζυγώνουν.

Να γυρνούσες και τώρα ίσως το ’θελα
Η καρδιά μου να νιώθει και πάλι ασφαλής
Μα ό,τι, ακόμα, πιο πολύ με πονάει
Πως ξυπνούσες και ξυπνάς σε κρεβάτια απόμερα.

Πώς μακριά μου αντέχεις;
Δεν μπορείς να μη μ’ έχεις.
Πώς κοιμάσαι τα βράδια;
Είμαι εκεί στα σκεπάσματα, σε κάθε σκοτάδια.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου