Άκου…

7.01.2016

 

Συνομιλίες ανούσιες
τυπικές αναφωνήσεις
χειρονομίες άνευρες
και ψεύτικα χαμόγελα.
Στραπατσαρισμένα όντα
μέσα σε γκρίζους τοίχους
και ανήλιαγα γραφεία.
Όχι... όχι άλλο…
Θέλω τον νου και
τα μάτια ανοιχτά.
Είναι ο ορίζοντας μπροστά
γαλάζιος και ολόφωτος.
Τα σύννεφα τραγουδούν στον ουρανό.
Σώπασε και άκου.
Άκου το θρόισμα του αέρα
άκου τις γλυκές κουβέντες
και τους ψιθύρους στα δέντρα
χαμογελούν τα φύλλα στα κλαριά.
Άκου τον έρωτα των κοτσυφιών,
που τιτιβίζουν ζωηρά
άκου τη θάλασσα
το κύμα φέρνει αερικά
να σου χαϊδέψουν την ψυχή
και την καρδιά.
Σώπα και άκου
άκου τη φύση άνθρωπε...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Άκου τη φύση άνθρωπε! Αν άκουγαν οι άνθρωποι τη φύση, αν μάθαιναν από την απλότητά της, θα καταλάβαιναν πως πολλά από αυτά για τα οποία αγχώνονται είναι περιττά και υποκριτικά. Άννα μου άρεσε πολύ, το διάβασα, το ξαναδιάβασα και άκουσα τη θάλασσα και τον έρωτα των κοτσυφιών. Εύχομαι να βρίσκεσαι συχνά κοντά της και να λούζεσαι την ομορφιά της.

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Αγαπητή μου Χριστίνα χαίρομαι πάρα πολύ που σου άρεσε το ποίημά μου , είμαι σίγουρη πως θα άκουγες 🙂 Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και ειδικά για την ευχή σου να βρίσκομαι κοντα στη φύση, που αγαπώ πολύ και που μακάρι να ζούσα μέσα της.

      Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Μακάρι να μπορούσε ο άνθρωπος να χαρεί τη Φύση έστω και λίγες στιγμές της μέρας. Αλλά πές μου, πού να βρει τον Χρόνο, πού την πολυτέλεια της διάθεσής του, έτσι όπως είναι κλεισμένος σε ένα ανήλιαγο γραφείο, σε ένα μπουντρούμι, που του του προσφέρει το φαγητό της οικογένειας και που φίλησε κατουρημένες ποδιές που λένε για να βρει τη θέση αυτή; Σκύβει το κεφάλι και ονειρεύεται άκουσον άκουσον να περάσσουν τα χρόνια , να πάρει την σύνταξη του για να έχει τη χαρά να ξανά ανταμώσει τη Φύση που την άφησε στο χωριό του για να κυνηγήσει τ’ ονειρο του μπουντρουμιού που λέγαμε, Λογική παράλογη αλλά αυτή θα είναι πάντα δυστυχώς…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Έτσι όπως το λες είναι Λένα!!Σε ευχαριστώ πολύ!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Αχ Άννα…και να σπαγε λίγο ένας τοίχος από τούτα τα ανήλιαγα γραφεία, να έκανε επιδρομή η Φύση ολόκληρη…Να νίκαγε το χρόνο..το χρήμα…τα πάντα… Πόσο ενάντιά της στεκόμαστε. Και πόσο ενάντια στη δική μας φύση…

    καλό βράδυ Άννα μου.

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Αχ Μάχη μου …. εμείς ας σπάγαμε τους τοίχους κι ας τρέχαμε κοντά της… εχουμε ξεφύγει και ζούμε παρά φύση…. να είσαι καλα…Καλό βράδυ!!

      Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Υπέροχο Άννα! Πόσα μηνύματα και πόσες εικόνες!!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Εικόνες της φύσης που έχουμε ξεχάσει… σε ευχαριστώ πολύ Έλενα την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
  5. alexia athanasiou

    “το κύμα φέρνει αερικά/ να σου χαϊδέψουν την ψυχή”
    οι πιο ενδιαφέροντες, κατά τη γνώμη μου, στίχοι ενός
    αληθινά ωραίου ποιήματος!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου