Πιστεύουμε ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Όμως πιστεύουμε λάθος.

Διότι η κοίτη διατηρείται αμετακίνητη, πάντα, σταθερή.

Όπως τα λόγια που με αγάπη ειπώθηκαν.

Όπως οι αναμνήσεις, όσο παλιές και να ήταν.

Άλλωστε, το βάθος, το πλάτος, το μήκος, η θερμοκρασία των νερών, η αλμυρότητα, η κατεύθυνση της ροής των νερών διατηρούνται απαράλλαχτα.

Όσοι αιώνες και αν περάσουν.

Μα πιστεύουμε και σωστά.

Διότι το ποταμίσιο νερό κυλά ασυγκράτητα μέσα στο καλούπι τους, 

να βρεί διέξοδο, να εκβάλει στη θάλασσα.

Και στη θάλασσα τα πράγματα είναι δύσκολα και εύκολα.

Διότι το ποτάμι ξέρει και καλώς πράττει.

Ανανεώνεται· όπως άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται.

Ανανεώνονται οι ζώντες με τους τεθνεώτες.

Αλαφρώνει, ανακουφίζει το νερό, ξεδιψά και πλένει δάκρυα.

Έτσι όπως ήρθε το νερό, έτσι και έφυγε-

δεν μπορέσαμε να το σταματήσουμε, να αναχαιτίσουμε την ορμή του

όσο και αν προσπαθήσαμε.

Και εδώ ακριβώς είναι ο λόγος της ανανέωσης.

Διότι το πένθος· σταδιακά, και μετά ξαφνικά,

εκβάλλεται στην απεραντοσύνη της θάλασσας.

Και εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο ανάλαφρα, λίγο πιο εύκολα.

Διότι η θάλασσα είναι το μόνο σταθερό πράγμα στη ζωή.

Η ήρεμη πορεία στη ζωή.

Αυτό πρέπει να έχουμε πάντα στον νου μας.

Από την άλλη, όλοι γνωρίζουμε τον τρομαχτικό ήχο του νερού,

που σκάζει πάνω στις παραποτάμιες πέτρες.

Όλοι γνωρίζουν του Αχέροντα τα αχαρτογράφητα νερά.

Στυφή η γεύση του αίματος,

στις εκατέρωθεν όχθες του εμφυλίου πολέμου.

Στα απαράκλητα παγωμένα νερά πλένονταν οι μαχόμενοι.

Να γιατί το νερό δεν ξεχνάει,

και φιδογυρίζει και χάνεται στις στροφές της κοίτης.

Έτσι και η ζωή.

Λένε πως στα επτά χρόνια απολυμαίνεται το πένθος,

μέσα στην απεραντοσύνη της θάλασσας.

Και ζωντανεύουν οι αναμνήσεις.

Και δημιουργούνται αντίβαρα.

Και δικαιολογείς το καθετί.

Το ποτάμι έτσι όπως ήρθε, έτσι και έφυγε.

Σαν το νερό που κομίζει πολύτιμους λίθους.

Και ας μην το περιορίζουμε:

Αλήθεια, ποιος θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι η θάλασσα δεν τα ξεπλένει όλα;

Οι συγκυρίες είναι σαν μια λευκή χήνα,

που καμαρώνει πάνω σε μια παρόχθια πέτρα.

Που νομίζει ότι έχει φτερά,

που πηδάει ασυλλόγιστα,

και παρασύρεται από τα αφρίζοντα νερά.

Ώσπου γίνεται πέτρα και αυτή.

Άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται…

_

γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου