Άμλετ και ωφέλεια

Δημοσίευση: 30.11.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Στέκεσαι αμέτοχος
Καθώς το κορμί της νεκρής ερωμένης σου
Άψυχο πλέει ανάμεσα σε δύο κόσμους
Ατέρμονη απουσία η παρουσία σου
Στου παρθενικού της κορμιού το ξημέρωμα

Δαίμων ο θάνατος
Στα σπλάχνα του η νιότη σου
Χορεύει παγιδευμένη
Ξένος στα οικεία σου
Με μοναχή κληρονομιά
Ένα όνομα που δεν σου ανήκει

Κι όταν πρόσφυγας επέστρεφες
Στα προγονικά εδάφη
Στον αιματοβαμμένο βωμό του πατέρα σου
Ένας πλανόδιος στέφθηκες θεατρίνος
Στα σωθικά σου η θεία δίκη
Φωτιά συνάμα και φαρμάκι

Κι αν ο Χάρος και ο Έρωτας
Μαέστροι είν’ της πλάσης
‘συ πρίγκιπα επέλεξες τον θάνατο
Για κείνον ζούσες, πολέμησες και έδυσες
Στην αγκαλιά του κοιμόσουν
Ενώ την κόρη σκέπαζε το χώμα

Να ζει κανείς ή να μην ζει;

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου