Άμλετ και ωφέλεια

30.11.2018

 

Στέκεσαι αμέτοχος
Καθώς το κορμί της νεκρής ερωμένης σου
Άψυχο πλέει ανάμεσα σε δύο κόσμους
Ατέρμονη απουσία η παρουσία σου
Στου παρθενικού της κορμιού το ξημέρωμα

Δαίμων ο θάνατος
Στα σπλάχνα του η νιότη σου
Χορεύει παγιδευμένη
Ξένος στα οικεία σου
Με μοναχή κληρονομιά
Ένα όνομα που δεν σου ανήκει

Κι όταν πρόσφυγας επέστρεφες
Στα προγονικά εδάφη
Στον αιματοβαμμένο βωμό του πατέρα σου
Ένας πλανόδιος στέφθηκες θεατρίνος
Στα σωθικά σου η θεία δίκη
Φωτιά συνάμα και φαρμάκι

Κι αν ο Χάρος και ο Έρωτας
Μαέστροι είν’ της πλάσης
‘συ πρίγκιπα επέλεξες τον θάνατο
Για κείνον ζούσες, πολέμησες και έδυσες
Στην αγκαλιά του κοιμόσουν
Ενώ την κόρη σκέπαζε το χώμα

Να ζει κανείς ή να μην ζει;

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου