γράφει ο Γιάννης Δρούγος

Ένα μικρού σχήματος και έκτασης βιβλίο, του εξαιρετικού ποιητή Αργύρη Παλούκα, γεμάτο εικόνες και μνήμες που δίνουν το έναυσμα στον αναγνώστη να ξεκινήσει ένα εσωτερικό ταξίδι. Στην παρούσα ποιητική συλλογή του Παλούκα, δεν υπάρχουν Άνθρωποι που γελάνε. Υπάρχουν ίσως κάποια θραύσματά τους, η θύμησή τους, η αύρα τους, ένα στιγμιότυπό τους κάπου στο χρόνο. Υπάρχουν οι λέξεις και η ψυχή τους, κληρονομιά από προηγούμενη γενιά. Εδώ συνυπάρχουν η εξομολόγηση, η παρούσα απουσία και η απούσα παρουσία ανθρώπων που άφησαν έντονο σημάδι. Υπάρχουν οι καθημερινές ιδιωτικές στιγμές όπου “μαζεύεις τα ρούχα με δυσκολία, τα δοκιμάζεις με το στόμα να δεις αν έχουν στεγνώσει”. Υπάρχουν “οι κάλτσες που μιλούσαν σιγανά τα βράδια, κάνανε σχέδια, αγαπιούνταν”. Υπάρχει και “αυτή η θάλασσα που δεν βαθαίνει πουθενά”. Υπάρχουν τα στοιχεία της ευγένειας, της ποιότητας και της γενναιοδωρίας στη γραφή του Αργύρη Παλούκα, που αγγίζουν και συγκινούν υπέροχα. Κι υπάρχει κι ένας καθρέφτης που ο ταλαντούχος αυτός ποιητής τοποθετεί απέναντί μας… και μέσα του αντικρύζουμε τη λήθη και το ασήμαντο. Άραγε πόσο ασήμαντα θεωρούνται η ομορφιά στιγμών της καθημερινότητας που θεωρούμε δεδομένες και ο τρόπος που αγαπάμε το ‘ξένο’ και το πιο ‘δικό’ μας…