Σήμερα το φεγγάρι χάθηκε μακριά

γιατί ήταν βαρύ και μελαγχολικό

και δεν μπόρεσε να το βαστάξει η νύχτα.

Ήταν ένα χλωμό φεγγάρι, ούτως ή άλλως,

καμία αντιστοιχία με την αργή επιμονή της αυγής

και τη λαμπρή της ένταση.

 

Ο κόκορας το γνώριζε.

Ολονυχτίς τον ύπνο μας

προειδοποιούσε, λαλώντας

πως κι εμείς, σαν το φεγγάρι,

όσο πιο μακριά χανόμαστε

στην αναζήτηση των άπιαστων στιγμών,

με φόντο το άπειρο θα ξεθωριάζουμε

σε διάφανο ασήμι.

 

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!