Select Page

Άραγε θυμάσαι;

Άραγε θυμάσαι;

 

 

Χαρτιά σωροί από χαρτιά
μεγάλα και μικρά
σημειώσεις και σημειώματα,
ατέλειωτα έγγραφα
ανεπίσημα κι επίσημα.
Στοίβες από δαύτα υψώνονται μπροστά σου
επείγοντα περιστατικά.
στου γραφείου τα χαρακώματα.
Δευτερόλεπτα, λεπτά
ώρες και μέρες
τα σημάδια του χρόνου, που κυλά
οι εποχές, που περνάνε αθόρυβα
τα μηνύματα, που δεν είναι ορατά.
Κι εσύ να προχωράς μπροστά
τρέχοντας σχεδόν κάθε φορά
οι ώρες και οι μέρες σου
πολύ απασχολημένες
«μα βγαίνει το νέο προϊόν στην αγορά».
Συναντήσεις και συσκέψεις
«πότε νύχτωσε κιόλας βρε παιδιά;»
να αναρωτιέσαι με απορία εσύ,
που έχεις ξεχάσει πως μυρίζει
το χώμα μετά από βροχή.
Και τις επόμενες μέρες τα ίδια ξανά
«θα καθίσω μέχρι αργά το βράδυ στη δουλειά»
υπερωρίες πολλές
πως έχετε στόχους να πιάσετε μου λες
πόσα βράδια μοναχικά
με τα χέρια σου να γράφουν μηχανικά
με τα μάτια ζαλισμένα
ναι αυτοί οι στόχοι είναι πολύ ψηλά
να είναι άραγε πιο ψηλά κι απ΄το φεγγάρι;
Ώρες πολλές ακόμα θα είσαι εκεί
μα είναι η επιτυχία ιερή.
Βλέπεις; Ήρθε η Άνοιξη
μπουμπουκιάζει η ζωή.
«Δεν γίνεται τώρα… δεν προλαβαίνω…
κάποια άλλη στιγμή…
αύριο η συνεδρίαση είναι κρίσιμη πολύ…
πρέπει να μονοπωλήσει
το νέο προϊόν την αγορά
ίσως όταν έρθει το καλοκαίρι».
Πόσα χρόνια άραγε περιμένεις τον μαΐστρο
να σε φέρει στην ακροθαλασσιά.
«Μα είναι και το φθινόπωρο κοντά…
γλυκό και ανάλαφρο»… μου λες
«σαν έρθουν τα πρωτοβρόχια
θα πάμε να ψάξουμε το ουράνιο τόξο
όπως άλλοτε θυμάσαι;»
θυμάμαι ναι… εγώ θυμάμαι
μετρούσαμε πόσα χρώματα έχει.
Εσύ το θυμάσαι άραγε;

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

15 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πόσοι και πόσοι άνθρωποι λειτουργούν έτσι…. Πόσες φορές μπήκε ο καθένας μας σε τούτη τη χρονική και υλική παγίδα; Αυτό το “σε λίγο” και το “αργότερα” που λέμε για να ελαφρύνουμε την ολοκληρωτική μας παράδοση στην ύλη κρύβουν μια απίστευτη αλαζονεία. Τόσο αλαζόνες πια στη ζωή…να νομίζουμε πως ο χρονος πάντα θα μας περιμένει Άννα… Μα ο χρόνος συνηθίζει να κοροϊδεύει και να τιμωρεί σκληρά τους παραβάτες…

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν μας περιμένει καθόλου Μάχη μου.. “σε λιγο” .. “αργότερα” θα είναι το τέλος … και ακόμα δεν θα το έχουμε παρει χαμπάρι… τι βάζουμε προτεραιότητα έχει σημασία… Σε ευχαριστώ πολύ την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Ξεχνάμε πως το “σε λίγο” και το “αργότερα” θα έρθει το τέλος και δεν θα το εχουμε παρει και χαμπάρι .. ο χρόνος δεν περιμένει .. τι βαζουμε προτεραιότητα έχει σημασία μα ούτε αυτό το έχουμε καταλάβει μου φαίνεται… Σε ευχαριστώ Μάχη μου την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    μάλλον το παράκανα με τα σχόλια … 😉

    Απάντηση
  5. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    ..Kαι όλο αναβάλουμε και αναβάλουμε και ο καιρός περνά χωρίς να το συνειρητοποιούμε. Μα να’ ναι λες ο καιρός που περνά;Αλιμονο ο Χρόνος μένει ακίνητος ΕΜΕΙΣ περνάμε!
    Ξέρεις Άννα με το που θα δω τους τίτλους των αναρτήσεων στα mails μου, καταλαβαίνω ΠΟΙΑ είναι η δικιά ΣΟΥ.
    Τρυφερή,ρομαντική περιεκτικη σε νοήματα ποτέ πομπώδης , με βάλατε τόσο εσύ όσο και η Μάχη στον Κόσμο σας …
    Να είστε καλά

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι τιμή να το λες αυτό Λένα!!!Σε ευχαριστώ πάρα πολύ 🙂

    Απάντηση
  7. Μαριάνθη Πλειώνη

    Αυτές οι αναβολές που μας στερούν χαρές και στιγμές ζωής…Πόσο πέφτουμε στην παγίδα του χρόνου που όμως δεν είναι απεριόριστος! Πολύ όμορφες οι σκέψεις σου Άννα,όπως πάντα γνήσιες και αληθινές!!! Καλή συνέχεια στην ημέρα σου!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Μαριάνθη μου σε ευχαριστώ πολύ!!Καλή συνέχεια και σε εσένα!!

      Απάντηση
  8. evangeloukissa

    Η ισοπεδωτική καθημερινότητα πολλών ανθρώπων, εγκιβωτισμένων σε γραφεία… Η ισοπεδωτική καθημερινότητα πολλών ανθρώπων, που υπομένουν στη μοναξιά τους, καρτερώντας την Έξοδο… Ωραίο Άννα μου και πολύ αληθινό.

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Κατερίνα μου έτσι όπως το λες .Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!

      Απάντηση
  9. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μπράβο Άννα! Υπέροχο μήνυμα! Να μην ξεχνάμε να “ζούμε”…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ Έλενα!!Ας μην το ξεχνάμε πια!

      Απάντηση
  10. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα υπέροχο!!!
    Μας περιέχει όλους μέσα!!
    Χανόμαστε μεσ’ τα πρέπει της ορθολογιστικής μας ζωής. Ξεχνάμε τα όμορφα πράγματα που δείχνουν την κατεύθυνση προς την ευτυχία. Όπως το ουράνιο τόξο που ανέφερες. Έτσι, δεν ζούμε, απλά κινούμαστε, επιβιώνουμε, υπάρχουμε!!!

    Σ’ ευχαριστούμε Άννα!!!! 🙂

    Απάντηση
  11. Άννα Ρουμελιώτη

    Ελένη μου τι να πω περισσότερο!!Χίλια ευχαριστώ σε!!!! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!