Επιλέξτε Page

Άργησε το καλοκαίρι γιε μου

19.10.2016

sad_b
Άργησε το καλοκαίρι γιε μου,

έχει πολλή υγρασία στον κόσμο.
Συγυρίσαμε το σπίτι.
Τινάξαμε τη σκόνη από τα χαλάσματα.
Πετάξαμε τα τρυπημένα ρούχα από τις σφαίρες,
στρώσαμε και την κουβέρτα στο κρεβάτι
-αληθινό αποτεφρωτήριο των σωμάτων-
σιάξαμε και το χαλί
εκεί σιμά στο ρίγος της εξώπορτας…
Κι ύστερα
ρίξαμε το σύνθημα, το παρασύνθημα
και καρτερούσαμε.
Λίγο το ψωμί στο τραπέζι γιε μου.
Ισχνά και των παιδιών τα χαμόγελα
ανακατεύουν την τράπουλα της ορφάνιας
κι ανήμπορα μες στην ομίχλη αναρωτιούνται:
«Γιατί δε γύρισε ο πατέρας;»
Ισχνές και οι φωνές τους.
Φωνές που κόβονται σε μικρά κομμάτια
και θλί και ψη και σκότος
και σκότωσαν τον ήλιο
και σκότωσαν τον άνθρωπο,
τον άνθρωπο με τα κομμένα πόδια
-είδαμε τα περίστροφα στις μεγάλες ειδήσεις-.
Κι έκλεψαν τα άρβηλα των σκοτωμένων
στη μέση του δρόμου.
Τα λάφυρα πονούν τους ηττημένους.
Έκλαιγαν τα μανταλωμένα σπίτια
καθημαγμένα στου κοσμοχαλασμού τ’ αντάριασμα.
Οι μαύρες πολιτείες αλυχτούσαν τα μεσάνυχτα
κι ανεβοκατέβαιναν τα σκαλοπάτια
από τη ζωή στο θάνατο
και από το θάνατο στη ζωή.
Άλλη μια τρύπα από σφαίρα στον τοίχο γιε μου...
το μυαλό, το μυαλό λένε πως ήταν ο στόχος.
Οι μεγάλες ειδήσεις φωνάζουν,
μπαίνουν από τα τρύπια παράθυρα τα βράδια
και σημαδεύουν τα αδειανά ποτήρια στο τραπέζι
-τι θόρυβος μακάβριος κι αυτός-
σέρνεται στις άδειες συνοικίες
με το σούρσιμο των σακατεμένων
και τη φωνή του κατατρεγμένου.
Άργησε το καλοκαίρι γιε μου,
σφίξαμε τα χέρια και μας αποχαιρέτησε.
Δεν κουβεντιάσαμε.
Είχαν προφτάσει οι μεγάλες ειδήσεις,
οι μεγάλες γροθιές που χτυπούν
στα γκρίζα σπίτια τα μεσάνυχτα.
Λίγο το ψωμί στο τραπέζι γιε μου
και το χαμόγελο του κόσμου κρύο.
Πικρή και η ζωή μας άδεια
και πολλά πολλά τα χέρια.
Χέρια απλωμένα που τρέμουν
τρέμουν και φωνάζουν ονόματα:
Παρών, Παρούσα, Παρών, Παρόν

(Μια αμαρτωλή απολογία στα παιδιά μας)

-

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

Τα χρώματα της ζωής

Τα χρώματα της ζωής

Η ζωή είναι ένα κιτρινωπό φως που τρεμοπαίζει ανάμεσα στα αδάμαστα κύματα ενός αχανούς γκρι ωκεανού.   Κανείς δεν γλίτωσε από την αλμυρά . Κανείς δεν ξέφυγε από τη φουρτούνα. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αγγίξει αυτό το φως.   Το παράδοξο της ύπαρξης είναι...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. sofia25164

    Συγκλονιστικό!!!!!!!!Μπράβο σας!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Μάχη είμαστε μουδιασμένος κόσμος και ως μαμάδες το εισπράττουμε λίγο πιο αισθαντικά Σε ευχαριστώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου