Άρωμα Καν..έλα

24.05.2014

 

 

Τα κατάφερα!.
3 χρόνια & δεν έχω πει ψέμα..
3 χρόνια, δεν μου είπες 1 καλημέρα
Χρόνος απουσίας για’ σένα, δημιουργίας για ’μένα!..

Είσαι η πιο πιστή μου αναγνώστρια αλλά ούτε την άποψη σου δεν μου λες..
Τα λάθη μας τα διαβάζουν άγνωστοι & δακρύζουν!
& εσύ..
Όποτε με βλέπεις, γυρίζεις τη πλάτη ώστε να κρύψεις τα δάκρυα
που 1 βράδι έκλεψες σε 1 στιγμή αδυναμίας από εμένα..
Ήθελες να χαμογελώ από ευτυχία & όχι από πόνο!..

Πες το ουτοπία, θα το δεχτώ..
Εξάλλου δεν γράφω για’ σένα..

..Πες ότι θες, δε με πειράζει..
1 μοναχά γνωρίζω & «χαμογελώ»..
Πως εμένα έπειτα από χρόνια,
θα με διαβάζουν!
Εσένα τώρα, θα σε «γράφουν»..
Κάνω λάθος;
..Απόδειξε το!

Γίνε αυθόρμητη!.. Όπως πριν..
Χαμογέλα ΞΑΝΑ!
..& έλα πες μου 1 Καλημέρα..
Ξέρεις που είμαι, δεν έφυγα!

..Αυτό μοναχά..

Από’ σένα 1 μόνο έμαθα..
..Πως ακόμη & το πιο μικρό λάθος είναι ικανό τη μοίρα σου να αλλάξει..
Σε ευχαριστώ..

 

του Κωνσταντίνου Κοφινά

Ο Κωνσταντίνος Κοφινάς  γεννήθηκε στην Αθήνα & μεγάλωσε στο Πόρτο Ράφτη, είναι νέος & κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη 21 έτη. Είναι προπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα οργάνωσης & διοίκησης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Από τα 1α του βήματα όμως, έπαψε να ελπίζει & ξεκίνησε να ονειρεύεται, 1 καλύτερο κόσμο που μυρίζει δυόσμο & ζωγραφίζει αλήθειες. Τα  ‘τελευταία’ 5 χρόνια ασχολείται με τη δημιουργία γράφοντας ποιήματα, χρονογραφήματα, παραμύθια αλλά & διηγήματα.
Στη καθημερινότητα του, λέει αλήθειες, λατρεύει τη μουσική, ζει το τώρα… σαν τώρα!

Γράφει στο Blog : http://invisible.pblogs.gr/

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό ποίημα σας ευχαριστώ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου