Άστεγες ψυχές

24.07.2014

_

Σύρτη τραβήξανε οι θεοί, κλείσανε τα αυτιά τους
σκοτάδι άπλωσαν στη γη, άφησαν τη σκιά τους.

Με λασπωμένη τη ψυχή, ρακένδυτος σπουργίτης
είχε τον ήλιο το πρωί, δεν ήταν ερημίτης.

Ναυάγιο είναι της ζωής, τσάκισε το σκαρί του
σέρνει αλυσίδες της ντροπής, μαζί τη φυλακή του.

Σκέψεις ενός αερικού, τύλιξαν το μυαλό του
τα δάκρυα του ουρανού, δε σώσανε το όνειρό του.

Σε συρματόπλεγμα η ψυχή, αιώνια η φυγή του
μέσα στη θλίψη η μοναξιά και συντροφιά η σιωπή του.

Παραληρεί τρικλίζοντας, μιλάει στη μοναξιά του
τρέλα μεθάει το μυαλό, στα αναφιλητά του.

Σαν υπνοβάτης περπατεί, κι η λογική του κλαίει
μόνος φωνάζει ωρύεται, δε ξέρει τι του φταίει.

Οδυνηρό το βήμα του, ανηφοριές ζωσμένος
αγρίεψε και η μορφή, στον πόνο του δεμένος.

Γόπες μαζεύει καταγής, φουμάρει τον καπνό του
μες τη θολούρα του θαρρεί, πως ζει στο σπιτικό του.

Κιτρίνισαν τα φύλλα του, γυμνώθηκε η καρδιά του
κι έτσι γυμνός ακροβατεί, και χάνει τη λαλιά του.

Χαοτική υπόσταση, με απλανές το πνεύμα
πηγή ζωής που ρίχτηκε, στη λάσπη και στο ψέμα.

Βυθίστηκε η ελπίδα του, σκοτάδι γύρω απλώνει
πόρτες κλειδώσανε όνειρα, και το κελί παγώνει.

Ψυχής εικόνες δάκρυσαν, και το κεφάλι γέρνει
το κρύο φίλο έκανε, τη λύτρωση προσμένει.

Πρωί τον βρήκε ο Θεός, την αγκαλιά του ανοίγει
αέρας πάγωσε φωνές, και τη γωνιά του αφήνει.

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Πρωί τον βρήκε ο Θεός, την αγκαλιά του ανοίγει
    αέρας πάγωσε φωνές, και τη γωνιά του αφήνει.”

    Η μόνη έξοδος για πολλούς… δυστυχώς…
    Πολύ δυνατό, Πέρσα!

    Απάντηση
    • Μαρμαρινού Περσεφόνη

      ευχαριστώ για τα καλά σας σχόλια

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου