Άτιτλα, του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

28.07.2015

 

Ι.

Μένω μόνος οικειοθελώς,

μη γίνω βάρος εξαρτήσεων.

 

ΙΙ.

Σ’ ένα ντουλάπι τα «σ’ αγαπώ» μου,

μη γίνουν βάρος και πρόσχημα φυγής.

Απόψε που το φεγγάρι ανατέλλει μισό

κάτι στο χαμόγελό του προδίδει

πίκρα στιφή σα τη σιωπή σου.

 

Μη∙ δε χρειάζονται προφάσεις

αδυναμίας.

Το ξέρω. Το «σ’ αγαπώ»

είναι σα το αντίο-

μια λέξη πριν το τέλος.

 

ΙΙΙ.

Είναι καιρός τώρα που πίνω τα μάτια σου

μέσα στο σκοτάδι.

Προσπαθώ να βρω μια – έστω και δειλή- έκφραση

στοργής,

δίχως φορτίο φόβου.

 

Η ενοχή καλέ μου

δε ταιριάζει στην αγάπη.

Στην αγάπη

πηγαίνεις

με τυφλή υποταγή.

 

_
γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Διαβάστε κι αυτά

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Παξοί

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

Το τέλος

Το τέλος

Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μαριάνθη Πλειώνη

    Μου άρεσαν πολύ!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Η ενοχή καλέ μου

    δε ταιριάζει στην αγάπη.

    Στην αγάπη

    πηγαίνεις

    με τυφλή υποταγή.

    Πολύ όμορφα είναι όλα!!!!
    Ο παραπάνω στίχος με άγγιξε ιδιαίτερα!!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Η ενοχή καλέ μου

    δε ταιριάζει στην αγάπη.
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου….

    Απάντηση
  4. evangeloukissa

    Όλα σου τα άτιτλα ωραία Κωνσταντίνε, κανένα δεν θα ξεχωρίσω. Το μόνο που θα σου πω είναι πως, αυτό το “άτιτλο” της υπόθεσης μου έδωσε μια αίσθηση εξερεύνησης, πως θα διαβάσω και θα ανακαλύψω εγώ μόνο κάτι μέσα από τους στίχους σου, χωρίς να ξέρω τι να περιμένω. Αυτό μ’ άρεσε ιδιαιτέρως 🙂

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους!!! Κατερίνα όντως… άλλωστε γι’ αυτό γράφουμε… να ανακαλύψουμε κάτι… άλλο που μετά καταλαβαίνουμε πως τίποτε δεν αποκομίσαμε εκτός απ’ αυτό το “ταξίδι”…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου