Άυλα Συναισθήματα

6.05.2020

Και αν σου έλεγα πως δεν υπήρξα ποτέ;

Πως όλα ήταν ένα μεγάλο ψέμα.

Θα έκλαιγες άραγε μαζί μου μέχρι την αυγή;

Θα ένιωθαν τον πόνο μας τα άστρα, 

Μέχρι ο ήλιος να προβάλει μέσα από του 

Προσώπου μου, την ωχρή μορφή;

 

Ξέρεις και ξέρω πόσο πονάμε,

Πόσο βαθιά είναι κρυμμένη 

Η πληγή.

Και αν όλα τα δάκρυα ξέπλεναν τις 

Αμαρτίες μας, τότε ίσως ο παράδεισος 

Να σηματοδοτούσε τη λύτρωση.

Μα δεν μπορεί ο Θεός να διακρίνει 

Τη λύπη απ’ τη χαρά και αν 

Μπορούσε να σηματοδοτήσει μια 

Καινούργια αρχή, θα έκαιγε το κόσμο

Και θα τον ξαναέχτιζε πάλι απ’ την αρχή.

Σαν όλες εκείνες τις προσπάθειες 

Που κάναμε για να ξεφύγουμε 

Από τα ανείπωτα, όλα εκείνα 

Της μοίρας τα γραμμένα. 

 

Τώρα πια ξέρεις, πως κάθε φορά 

Που το βλέμμα σου χανόταν μες 

Στης ψυχής μου τη θάλασσα των 

Στεναγμών, δεν αντίκρισες ποτέ 

Εμένα. 

Κάθε φορά που τα λόγια μετατράπηκαν 

Σε σιωπή, ήξερα πόσες χιλιάδες μυστικά

Πνίγουν τη φωνή σου.

 

Κι όλα όσα ποτέ δεν είπαμε, 

Έγιναν το παρελθόν μας. 

Κρίμα που καταραστήκαμε το

Παρόν μας.

Άδικο που αγνοήσαμε το μέλλον

Μας. 

Κάποτε θα γινόταν δικό μας,

Και όλα εκείνα τα καλά κρυμμένα 

Μυστικά με τα χίλια πρόσωπα,

Θα έβρισκαν καταφύγιο πάνω στα

Κορμιά μας.

Μα έσβησαν, προσπαθώντας να ξεφύγουν 

Απ’ τα χείλη μας.

Τώρα ξέρεις… πως δεν υπήρξα 

Ποτέ.

Ήμουν η ιδέα που ταλάνιζε τη 

Σκέψη σου μες το σκοτάδι.

Ήσουν η σιωπή που γέμιζε με 

Οργή τις ελπίδες μου,

Πως κάπου εκεί έξω κρύβεται στα 

Αλήθεια ο παράδεισος.

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου