Άυλα Συναισθήματα

6.05.2020

Και αν σου έλεγα πως δεν υπήρξα ποτέ;

Πως όλα ήταν ένα μεγάλο ψέμα.

Θα έκλαιγες άραγε μαζί μου μέχρι την αυγή;

Θα ένιωθαν τον πόνο μας τα άστρα, 

Μέχρι ο ήλιος να προβάλει μέσα από του 

Προσώπου μου, την ωχρή μορφή;

 

Ξέρεις και ξέρω πόσο πονάμε,

Πόσο βαθιά είναι κρυμμένη 

Η πληγή.

Και αν όλα τα δάκρυα ξέπλεναν τις 

Αμαρτίες μας, τότε ίσως ο παράδεισος 

Να σηματοδοτούσε τη λύτρωση.

Μα δεν μπορεί ο Θεός να διακρίνει 

Τη λύπη απ’ τη χαρά και αν 

Μπορούσε να σηματοδοτήσει μια 

Καινούργια αρχή, θα έκαιγε το κόσμο

Και θα τον ξαναέχτιζε πάλι απ’ την αρχή.

Σαν όλες εκείνες τις προσπάθειες 

Που κάναμε για να ξεφύγουμε 

Από τα ανείπωτα, όλα εκείνα 

Της μοίρας τα γραμμένα. 

 

Τώρα πια ξέρεις, πως κάθε φορά 

Που το βλέμμα σου χανόταν μες 

Στης ψυχής μου τη θάλασσα των 

Στεναγμών, δεν αντίκρισες ποτέ 

Εμένα. 

Κάθε φορά που τα λόγια μετατράπηκαν 

Σε σιωπή, ήξερα πόσες χιλιάδες μυστικά

Πνίγουν τη φωνή σου.

 

Κι όλα όσα ποτέ δεν είπαμε, 

Έγιναν το παρελθόν μας. 

Κρίμα που καταραστήκαμε το

Παρόν μας.

Άδικο που αγνοήσαμε το μέλλον

Μας. 

Κάποτε θα γινόταν δικό μας,

Και όλα εκείνα τα καλά κρυμμένα 

Μυστικά με τα χίλια πρόσωπα,

Θα έβρισκαν καταφύγιο πάνω στα

Κορμιά μας.

Μα έσβησαν, προσπαθώντας να ξεφύγουν 

Απ’ τα χείλη μας.

Τώρα ξέρεις… πως δεν υπήρξα 

Ποτέ.

Ήμουν η ιδέα που ταλάνιζε τη 

Σκέψη σου μες το σκοτάδι.

Ήσουν η σιωπή που γέμιζε με 

Οργή τις ελπίδες μου,

Πως κάπου εκεί έξω κρύβεται στα 

Αλήθεια ο παράδεισος.

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου