Άυλα Συναισθήματα

6.05.2020

Και αν σου έλεγα πως δεν υπήρξα ποτέ;

Πως όλα ήταν ένα μεγάλο ψέμα.

Θα έκλαιγες άραγε μαζί μου μέχρι την αυγή;

Θα ένιωθαν τον πόνο μας τα άστρα, 

Μέχρι ο ήλιος να προβάλει μέσα από του 

Προσώπου μου, την ωχρή μορφή;

 

Ξέρεις και ξέρω πόσο πονάμε,

Πόσο βαθιά είναι κρυμμένη 

Η πληγή.

Και αν όλα τα δάκρυα ξέπλεναν τις 

Αμαρτίες μας, τότε ίσως ο παράδεισος 

Να σηματοδοτούσε τη λύτρωση.

Μα δεν μπορεί ο Θεός να διακρίνει 

Τη λύπη απ’ τη χαρά και αν 

Μπορούσε να σηματοδοτήσει μια 

Καινούργια αρχή, θα έκαιγε το κόσμο

Και θα τον ξαναέχτιζε πάλι απ’ την αρχή.

Σαν όλες εκείνες τις προσπάθειες 

Που κάναμε για να ξεφύγουμε 

Από τα ανείπωτα, όλα εκείνα 

Της μοίρας τα γραμμένα. 

 

Τώρα πια ξέρεις, πως κάθε φορά 

Που το βλέμμα σου χανόταν μες 

Στης ψυχής μου τη θάλασσα των 

Στεναγμών, δεν αντίκρισες ποτέ 

Εμένα. 

Κάθε φορά που τα λόγια μετατράπηκαν 

Σε σιωπή, ήξερα πόσες χιλιάδες μυστικά

Πνίγουν τη φωνή σου.

 

Κι όλα όσα ποτέ δεν είπαμε, 

Έγιναν το παρελθόν μας. 

Κρίμα που καταραστήκαμε το

Παρόν μας.

Άδικο που αγνοήσαμε το μέλλον

Μας. 

Κάποτε θα γινόταν δικό μας,

Και όλα εκείνα τα καλά κρυμμένα 

Μυστικά με τα χίλια πρόσωπα,

Θα έβρισκαν καταφύγιο πάνω στα

Κορμιά μας.

Μα έσβησαν, προσπαθώντας να ξεφύγουν 

Απ’ τα χείλη μας.

Τώρα ξέρεις… πως δεν υπήρξα 

Ποτέ.

Ήμουν η ιδέα που ταλάνιζε τη 

Σκέψη σου μες το σκοτάδι.

Ήσουν η σιωπή που γέμιζε με 

Οργή τις ελπίδες μου,

Πως κάπου εκεί έξω κρύβεται στα 

Αλήθεια ο παράδεισος.

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου