Ένας άγγελος με πληγωμένα φτερά

Δημοσίευση: 28.05.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Κεντήθηκε μες το μυαλό, ο πόνος μαραζώνει

περπάτησε ξυπόλυτο, στις λάσπες, στο λιοπύρι

μ' αυτά τα μάτια της ψυχής, η ζωγραφιά γκριζάρει

μέσα στις λύπες, οι φωνές και οι καημοί πληγιάζουν.

Έχει ξεχάσει να αγαπά, φοβάται τα θηρία

σαν άγριο τριαντάφυλλο, τ' αγκάθια το πληγώνουν

στα μάτια του όλοι φαίνονται, σαν δράκοι, κακοί λύκοι.

Η παγωνιά βελόνιασε και η ψυχή βουλιάζει

σταλάζει η βροχή το δάκρυ της, το σύννεφο σκεπάζει

και η γωνιά κρησφύγετο, τα πόδια κουλουριάζει.

Ξεσκίστηκε η σάρκα του, βουβή είναι η φωνή του

δεν ένιωσε τον πόνο του, κανείς δε το λυπάται

μονάχα κάποιοι προσπερνούν, λίγα ψιλά του δίνουν

δεν το κοιτούν κατάματα και το κεφάλι σκύβει.

Λες και το ξέχασε ο θεός, το κλάμα του δε βλέπει

μόνο τα φώτα του ουρανού, ανάβουνε τα αστέρια

και εκεί ψηλά σαν τα κοιτά, στις προσευχές του κλαίει

στα παρακάλια εύχεται, την αγκαλιά, να νιώσει

αγάπη λίγο να αισθανθεί, τη μοναξιά, να διώξει.

Δες με τα μάτια της ψυχής και νιώσε την οδύνη

ρίξε αγιασμό στα χέρια σου, να πλύνεις την καρδιά σου

για να μπορέσουν τα όνειρα, να ζωντανέψουν πάλι.

Για μια κουβέρτα αγκαλιά, να ζεσταθεί η αγάπη

να βρει και εκείνο τη χαρά, που του 'κλεψε  η μοίρα.

Τα παραμύθια του μυαλού, ζωντάνεψε στη χώρα

μες του ουρανού τα όνειρα, στα παιδικά του μάτια

γλυκά με φτερουγίσματα και σμαραγδένια η πόλη,

ν' ανάψει όλα τα φώτα της, να λάμψει η ελπίδα.

Τα παραμύθια χάνονται, σαν χάνεται η ψυχή του

και στα συρτάρια κρύβονται, παλιές ως αναμνήσεις.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Λες και το ξέχασε ο θεός, το κλάμα του δε βλέπει
    μόνο τα φώτα του ουρανού…”

    Τόσο συγκινητικό κι ανθρώπινο… και πόσοι ξεχασμένοι γύρω μας… αόρατοι θαρρείς…

    Απάντηση
    • Περσεφόνη Μαρμαρινού

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας.Είναι ανεκτίμητα.

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Έχει ξεχάσει να αγαπά, φοβάται τα θηρία……….” μεγάλη αλήθεια πόσο βαθύ νόημα σε αυτή τη φράση…τα λέει όλα!!!!Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου