Ένας άγγελος με πληγωμένα φτερά

28.05.2014

 

Κεντήθηκε μες το μυαλό, ο πόνος μαραζώνει

περπάτησε ξυπόλυτο, στις λάσπες, στο λιοπύρι

μ' αυτά τα μάτια της ψυχής, η ζωγραφιά γκριζάρει

μέσα στις λύπες, οι φωνές και οι καημοί πληγιάζουν.

Έχει ξεχάσει να αγαπά, φοβάται τα θηρία

σαν άγριο τριαντάφυλλο, τ' αγκάθια το πληγώνουν

στα μάτια του όλοι φαίνονται, σαν δράκοι, κακοί λύκοι.

Η παγωνιά βελόνιασε και η ψυχή βουλιάζει

σταλάζει η βροχή το δάκρυ της, το σύννεφο σκεπάζει

και η γωνιά κρησφύγετο, τα πόδια κουλουριάζει.

Ξεσκίστηκε η σάρκα του, βουβή είναι η φωνή του

δεν ένιωσε τον πόνο του, κανείς δε το λυπάται

μονάχα κάποιοι προσπερνούν, λίγα ψιλά του δίνουν

δεν το κοιτούν κατάματα και το κεφάλι σκύβει.

Λες και το ξέχασε ο θεός, το κλάμα του δε βλέπει

μόνο τα φώτα του ουρανού, ανάβουνε τα αστέρια

και εκεί ψηλά σαν τα κοιτά, στις προσευχές του κλαίει

στα παρακάλια εύχεται, την αγκαλιά, να νιώσει

αγάπη λίγο να αισθανθεί, τη μοναξιά, να διώξει.

Δες με τα μάτια της ψυχής και νιώσε την οδύνη

ρίξε αγιασμό στα χέρια σου, να πλύνεις την καρδιά σου

για να μπορέσουν τα όνειρα, να ζωντανέψουν πάλι.

Για μια κουβέρτα αγκαλιά, να ζεσταθεί η αγάπη

να βρει και εκείνο τη χαρά, που του 'κλεψε  η μοίρα.

Τα παραμύθια του μυαλού, ζωντάνεψε στη χώρα

μες του ουρανού τα όνειρα, στα παιδικά του μάτια

γλυκά με φτερουγίσματα και σμαραγδένια η πόλη,

ν' ανάψει όλα τα φώτα της, να λάμψει η ελπίδα.

Τα παραμύθια χάνονται, σαν χάνεται η ψυχή του

και στα συρτάρια κρύβονται, παλιές ως αναμνήσεις.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Λες και το ξέχασε ο θεός, το κλάμα του δε βλέπει
    μόνο τα φώτα του ουρανού…”

    Τόσο συγκινητικό κι ανθρώπινο… και πόσοι ξεχασμένοι γύρω μας… αόρατοι θαρρείς…

    Απάντηση
    • Περσεφόνη Μαρμαρινού

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας.Είναι ανεκτίμητα.

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Έχει ξεχάσει να αγαπά, φοβάται τα θηρία……….” μεγάλη αλήθεια πόσο βαθύ νόημα σε αυτή τη φράση…τα λέει όλα!!!!Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου