Ένα πέρασμα μόνο

5.12.2018

Όρθια στέκομαι απέναντί σας. Με βλέπετε;

Μιλώ γρήγορα για να προφτάσω μια κραυγή…

Με ακούτε;

 

Ένα παιδί έχω εντός μου. Ένα μικρό κορίτσι που αρνείται να πεθάνει. Ή έστω να μεγαλώσει.

Το έχω απαξιώσει. Το έχω προδώσει.

Το αποδιώχνω διαρκώς. Σιωπά.

Με κοιτάζει με τα τεράστια μάτια τα ερωτηματικά.

Το αγνοώ. Προσπερνώ. Συνεχίζω το δρόμο μονάχη.

 

Είμαι εγώ που σας μιλώ. Δίχως ηλικία.

Με ανασφάλειες. Με φοβίες. Και εφιάλτες.

Οι ώρες μου περνούν ανήσυχα. Οι νύχτες μένουν ξάγρυπνες.

Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Η ζωή παίζει μαζί μου. Με εμπαίζει. Έχει αλλάξει προσωπείο. Έχει σοβαρέψει άγρια.

Έγινε δεσμώτης μου. Με βασανίζει.

Τούτες τις καταθλιπτικές μέρες, όλα τα χρώματα έχουν ξεθωριάσει. Συρρικνώθηκαν.

Απόκτησαν ζώνες με γκρίζα χροιά.

Οι σταχτιές αποχρώσεις μοιάζουν με όνειρα. Με τα όνειρά μου.

Σαν γκριζαρισμένοι κρόταφοι πτυχιούχων ανέργων.

Υποψιασμένα ναι, διόλου ωστόσο επαναστατικά.

Κουρασμένα. Αλλόκοτα. Φαιά.

Αυθαίρετα. Δίχως νόημα. Δίχως ερμηνεία.

Σαν να μην άκουσα ποτέ για τον Φρόιντ. Σαν να μη τον διάβασα ποτέ. Ή όσους άλλους της ψυχανάλυσης γνώρισα.

 

Είμαι εγώ και σας μιλώ.

Χθες δεν έβρεχε.

Κατέβηκα αργά ως τη θάλασσα. Έβγαλα τα παπούτσια μου.

Το νερό παγωμένο. Μου δάγκωσε τα δάχτυλα των ποδιών.

Φίδι το ρίγος στη σπονδυλική στήλη.

Πόσο διαφορετικό φαίνεται το χρώμα από κοντά…

Μια έκπληξη οι αποχρώσεις του γκρίζου που ήταν άλλοτε γαλάζιο…

Κάποιος μου φώναξε γύρνα!

Κοντοστάθηκα.

Δεν εμπιστεύομαι πάντα στο μυαλό μου τις φωνές.

Τις ακούω να μουρμουρίζουν. Τις ακούω να μου αγριεύουν.

Άλλοτε φοβόμουν.

Πλέον τις αντιπαθώ.

 

Έστρεψα το βλέμμα.

Είδα να κατεβαίνουν παράθυρα από τον ουρανό. Με κλειστές τις γρίλιες.

Δεν ανοίγουν τα παράθυρα. Τη ζωή τους δεν τη φανερώνουν.

Μανταλωμένα τα μυστικά τους μένουν. Ο έρωτας και ο θάνατος στα κρυφά.

Τα παράθυρα είναι εσωστρεφή.

Πέρασαν από μπροστά μου γρήγορα και ανώνυμα.

Χάθηκαν μες τις λωρίδες του γκρίζου…

Μετά.

Κατέβαινε μετά ένα ιστιοφόρο με τα πανιά ανοιχτά.

Λευκά φτερά ν’ αφήνει πίσω του.

Μαδημένα σαν αλλοτινά σύννεφα. Της μέρας σύννεφα. Παιχνιδιάρικα.

Κανένας στο τιμόνι. Φάντασμα στον αγέρα.

Σήκωσα τα δάχτυλα να σταματήσω την κάθοδο. Την κατακρήμνιση μάλλον.

Προμελετημένη. Σαν φόνος. Σαν αυτοκτονία.

Δεν κατάφερα να το σταματήσω.

Κατακρημνίστηκε…

Ναυάγησε στα μάτια μου εμπρός…

Τα κομμάτια του βούλιαξαν στο νερό…

Τα πανιά λωρίδες σκισμένες να σέρνονται στην άμμο…

 

Τόσα ζευγάρια μάτια από την αόρατη σκέπη να με κοιτούν επικριτικά.

Κατέβασα το βλέμμα. Έγειρα το κεφάλι…

Αισθάνθηκα το ράπισμα.

Ένιωσα κάτι σαν βελόνες στο πρόσωπο.

Γεύτηκα το κόκκινο της τιμωρίας…

Και τώρα τι; Να μιλήσω; Τι να ζητήσω;

Να εκλιπαρήσω για εξιλέωση…

 

Αναρωτιέμαι.

Άραγε… μπορούσα άραγε να καταδυθώ σε μια σταγόνα σιωπής;…

Μύκητας να γίνω, να δαγκώσω τα νύχια της νύχτας;…

Και πώς… πώς αλήθεια θα μπόλιαζα το ρεύμα του αγέρα που γεννοβολάει ανάσες με τέρατα,

με μια δηλητηριώδη ηχώ;…

 

Πνίγομαι… Σταματώ να πάρω ανάσα.

Κλείνω τα μάτια για να δω… Να σκεφτώ… Να κλάψω…

Αμυδρά, σα μνήμη σε θυμήθηκα, μικρό κορίτσι που κάποτε ήσουν εγώ…

Αμυδρά μες τον καθρέφτη σε είδα να ποζάρεις… Ξανά…

Μια φωτογραφία μου από τα πολύ παλιά. Κιτρινισμένη. Λησμονημένη από καιρό.

Κόκκινη δειλή φωνή που τίποτα δε λες μες τη σιωπή σου, φώναξα σε σένα και το κενό.

Δείξε μου ένα πέρασμα μέσα στο έλος σου…

Άγονη πάντα η σπορά μου…

Κι εγώ που νόμιζα πως ήμουνα καρπός στο χέρι το δικό μου…

Ένα πέρασμα, παιδούλα παραμελημένη εντός μου…

Μόνο ένα πέρασμα…

Συγχώρεσέ με…

Αθώωσέ με…

Και λευτέρωσέ με…

γράφει η Χριστίνα Θέμα

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ε.Λ

    Η ανισόπεδη διάβαση της εγκαρτέρησης που συγκοινωνεί
    με το νοητικό πλέγμα της γνώσης και το μετουσιώνει
    σε ουρανόκτιστη ελπίδα.

    Απάντηση
    • Christine Themas

      Υπέροχα το θέτετε, αγαπητέ Αναγνώστη Ε.Λ.! Σας Ευχαριστώ για το σχόλιο!

      Απάντηση
  2. CHRISTINE THEMAS

    Ευχαριστώ πολύ το τοβιβλίο.net που φιλοξενεί τον Μονόλογό μου “Ένα Πέρασμα Μόνο”!!! Τιμή μου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου