Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες

1.04.2016

life-vest-941942_1920

Τατουάζ της εποχής


Ο μικρός Αϊλάν φάνηκε πάλι στα παράλια
Τις φυσαλίδες φουσκώνει των προσφύγων στον βυθό
σε μπαλόνια Σ.Ο.Σ με όσο έμεινε οξυγόνο
ύστερα τα στερεώνει στον συννεφιασμένο ουρανό.

Ο μικρός Αϊλάν παίζει στην παραλία της Μεσογείου
στο ζαρωμένο σεντόνι της θάλασσας λευκός αφρός
μαζεύει κοχύλια, βότσαλα, χαμένων ονείρων κομμάτια
ξεσπά σε κλάματα, μα ο κόσμος αθεράπευτα κουφός.

Ο μικρός Αϊλάν ρίζωσε κάπου εκεί στην άμμο
άλλοι να περπατούν μαθαίνουν σ’ άγριου κύματος την άκρη
και τώρα πια παντού στους δρόμους κάθε πολιτείας
ένα ποτάμι ανθρώπινο κυλά με μαύρο δάκρυ.

Ο μικρός Αϊλάν ξαναγεννήθηκε στις λάσπες
το κλάμα του σκίζει τον αέρα εκεί στην Ειδομένη
και τούτη η φράση “Ρίξτε τα σύνορα, ανοίξτε την καρδιά σας”
στης εποχής το δέρμα, τατουάζ θα ’ναι ανεξίτηλα γραμμένη.

 

-

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. drmakspy

    Teuta μου ξέρεις καλά πόσο εκτιμώ όσα γράφεις, όπως ξέρεις καλά πόσο λάτρεψα αυτό σου το δημιούργημα… Αγγίζει ψυχές…

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Οι λέξεις δεν έχουν χέρια κι όμως αγγίζουν ψυχές… Δεν έχουν πόδια κι όμως τρέχουν στο δρόμο της έμπνευσης… Δεν έχουν φτερά κι όμως μοιάζουν μ’ αγγέλους που ευαγγελίζονται την έλευση του καλού…. ΑΡΚΕΙ να έχουμε ψυχή, να μην κλείνουμε το δρόμο και να ‘χουμε ανοίξει διάπλατα τα μάτια μας να δούμε το πέταγμά τους!!!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου