Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες

1.04.2016

life-vest-941942_1920

Τατουάζ της εποχής


Ο μικρός Αϊλάν φάνηκε πάλι στα παράλια
Τις φυσαλίδες φουσκώνει των προσφύγων στον βυθό
σε μπαλόνια Σ.Ο.Σ με όσο έμεινε οξυγόνο
ύστερα τα στερεώνει στον συννεφιασμένο ουρανό.

Ο μικρός Αϊλάν παίζει στην παραλία της Μεσογείου
στο ζαρωμένο σεντόνι της θάλασσας λευκός αφρός
μαζεύει κοχύλια, βότσαλα, χαμένων ονείρων κομμάτια
ξεσπά σε κλάματα, μα ο κόσμος αθεράπευτα κουφός.

Ο μικρός Αϊλάν ρίζωσε κάπου εκεί στην άμμο
άλλοι να περπατούν μαθαίνουν σ’ άγριου κύματος την άκρη
και τώρα πια παντού στους δρόμους κάθε πολιτείας
ένα ποτάμι ανθρώπινο κυλά με μαύρο δάκρυ.

Ο μικρός Αϊλάν ξαναγεννήθηκε στις λάσπες
το κλάμα του σκίζει τον αέρα εκεί στην Ειδομένη
και τούτη η φράση “Ρίξτε τα σύνορα, ανοίξτε την καρδιά σας”
στης εποχής το δέρμα, τατουάζ θα ’ναι ανεξίτηλα γραμμένη.

 

-

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. drmakspy

    Teuta μου ξέρεις καλά πόσο εκτιμώ όσα γράφεις, όπως ξέρεις καλά πόσο λάτρεψα αυτό σου το δημιούργημα… Αγγίζει ψυχές…

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Οι λέξεις δεν έχουν χέρια κι όμως αγγίζουν ψυχές… Δεν έχουν πόδια κι όμως τρέχουν στο δρόμο της έμπνευσης… Δεν έχουν φτερά κι όμως μοιάζουν μ’ αγγέλους που ευαγγελίζονται την έλευση του καλού…. ΑΡΚΕΙ να έχουμε ψυχή, να μην κλείνουμε το δρόμο και να ‘χουμε ανοίξει διάπλατα τα μάτια μας να δούμε το πέταγμά τους!!!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου