Έξι και τριάντα, του Χρήστου Τσαγκάρη

2.05.2016

(Αρχή μιας ιστορίας που συνεχίζει να γράφεται)

Στις 6.30 το πρωί, την ώρα που προσπαθείς να κερδίσεις λίγο ύπνο ακόμα, βλέπεις παράξενα όνειρα… Βλέπεις ας πούμε – πράγμα αλλόκοτο και να το φανταστείς – έναν κρατήρα να ανοίγει στη μέση του δρόμου και τα σπίτια, τα δέντρα και οι άνθρωποι, όλοι να μένουν στη θέση τους σαν να μην έγινε τίποτα, σαν να υπήρχε αυτή η τρύπα από πάντα μπροστά στα μάτια τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα του ονείρου. Μονάχα εσύ το βλέπεις παράξενο. Για όλους τους άλλους είναι απόλυτα λογικό. Μέχρι που φθάνεις και εσύ να συμμορφωθείς με την αντίληψη των πολλών από φόβο. Έτσι πεθαίνει η αλήθεια μέσα στα όνειρα. Την κυνηγάς προσέχοντας μη σε πάρουν χαμπάρι και εκείνη απομακρύνεται με τρελούς ρυθμούς. Μονάχα όταν θα έχεις γίνει ένα με τον παραλογισμό η λογική θα έρθει να σε ξυπνήσει.
Έχασα όμως τη σειρά. Στη γειτονιά μας φύτρωσε ένας κρατήρας. Σκέφτομαι πώς πρέπει να είναι η κορυφή ενός ηφαιστείου. Τι ξέρω από ηφαίστεια; Καλά - καλά ούτε σε ντοκιμαντέρ δεν τα έχω δει. Κανίβαλοι ντυμένοι στο σχήμα της πέτρας. Η Θήρα βούλιαξε τους Μινωίτες. Ο Βεζούβιος έθαψε την Πομπηία στη στάχτη και έπνιξε στον Πλίνιο. Η Αίτνα καταβρόχθισε τον Εμπεδοκλή όταν θέλησε να την εξερευνήσει. Κάποτε είχα διαβάσει μια ιστορία για τρεις ανθρώπους που μπήκαν σε ένα Ηφαίστειο στην Ισλανδία αναζητώντας το κέντρο της γης. Ξεβράστηκαν μετά από πολλές ταλαιπωρίες σε έναν άλλο κρατήρα κάπου στον Ατλαντικό. Αρκετά όμως με τα ιστορικά. Έφθασαν πια το ορισμένο μέτρο.
Αυτός ο κρατήρας δεν έχει βουνό. Πρέπει τόσα χρόνια να ζούμε πάνω στο βουνό δίχως να το έχουμε καταλάβει. Μας δώσανε άδειες στην πολεοδομία για να χτίσουμε σπίτια πάνω στο Ηφαίστειο; Όχι! Στη φαντασία του ύπνου δεν υπάρχει πολεοδομία. Δεν υπάρχουν καν ξύλινοι φράχτες ή έστω δέντρα, από εκείνα τα αλύγιστα ξύλα που φύτευαν τα παλιά χρόνια για να ορίζουν τα όρια των χωραφιών.
Ζούμε την κατάργηση των ορίων. Τόσο αλλόκοτα, που ο «πυρήνας δεν φαίνεται», αλλά ανεβαίνει αυτοπροσώπως και θρονιάζεται στο κέντρο. Με τόση μαεστρία που δεν νιώθουμε αν ζούμε ή αν κοιμόμαστε. Όταν σου συμβαίνει κάτι απρόσμενο στοχάζεσαι αν αυτό έγινε στ' αλήθεια. Όλα αυτά όμως για τα οποία απορείς είναι πράγματα που θυμάσαι σε βάθος. Σε τέτοιο βάθος και με τέτοια ακρίβεια, που τελικά αμφιβάλλουμε για την πιστότητα όσων διηγούμαστε. Γιατί όποιον και αν ρωτήσεις θα σου δώσει τη δική του εκδοχή της αλήθειας. Μιας αλήθειας τρομερής, επειδή ακριβώς δεν μπορεί μήτε να αμφισβητηθεί μήτε να αποδειχθεί.
Ως εδώ όμως όλα αυτά. Η σκηνή είναι έτοιμη και είναι παντού. Άνθρωποι περπατούν ήδη πάνω της. Άλλοι βλέπουν μόνο εκεί που θέλουν. Άλλοι στοχάζομαι πώς έχουν μεταμορφωθεί σε μάτια με τους τριπλούς χιτώνες και τους φακούς τους παρατεταγμένους απέναντι σε αυτό το καινούριο είδος κόσμου. Αρκετά όμως με όλα αυτά. Ας αρχίσουμε τώρα τον λόγο μας.

 

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ…ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ …Η ΚΟΙΤΙΔΑ…Η ΣΦΑΙΡΙΚΗ ΓΗ…Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ…Ο ΚΥΚΛΟΣ…Πουθενά *γωνίες* …Πουθενά εμπόδια….Το υποσυνείδητο δημιουργεί το *ιδεώδες ….
    Wishful thinking…
    ΜΠΡΑΒΟ!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Χρήστο το χάρηκα σε κάθε του φράση. Φιλοσοφημένο όπως όλα σου τα έργα με μια ροή ζηλευτή. Μπράβο!

    Απάντηση
  3. Christos Tsagkaris

    Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση
  4. Christos Tsagkaris

    Χαίρομαι και εγώ με τη σειρά μου! Ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου