Σαν άνεμος κουρσάρος ο έρωτας

ζητά να διαφεντέψει αλλότρια γη.

Με χαμόγελο λάγνο βυθίζει

της σαγήνης τα βέλη στη λογική.

Στην πλανεύτρα ματιά του υψώνω

σημαία την ψυχή μου, λευκό πανί.

 

Στων χειλιών του την άκρη

γλυκά στάζει οδύνη, η ηδονή.

Με το κάθε άγγιγμα του,

άπληστα εξουσιάζει του κορμιού την πνοή.

Σε υγρής νύχτας το χάδι

θρηνώ τις άμυνες μου, μόνο για μία στιγμή.

 

Του πόθου η φλόγα φουντώνει

στου άσωτου ανέμου την κάθε ριπή.

Το ασίγαστο πάθος μπορεί να κοπάσει,

όταν μόνο τα πάντα θα έχουν καεί.

Ένα ανάλαφρο αγέρι, σιωπηρά

θα σκορπίσει τις στάχτες, κάποιο πρωί.

 

Στον δακρύων το χάρτη

ταξιδεύει την καρδιά μου…

τσακισμένο σκαρί.

Το στερνό αντίο στραγγίζει

στων δακτύλων την άκρη…

βαθιά η πληγή.

 

Μα … αν μια μέρα ψηλαφίσω τα ίχνη εκείνα,

που μοιραία σφραγίσαν τη δική μου ψυχή,

του έρωτα την κάθε ουλή διακρίνω,

σαν πολύτιμο λίθο απ’ ατόφια ζωή.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!