εσωθεννεοςΔΤ16.

 

Μια δρασκελιά είναι από το σαλονάκι στην κουζίνα κι από την κουζίνα στον κήπο. Άντε να την κάνεις, βέβαια. Ο εσώτερος νέος μέσα στο σταφιδιασμένο μου κορμί ασφυκτιά, τα πόδια του πεταρίζουν σα ζούδι νυχτός στη λάμπα. Όμως η καθεστηκυία πραγματικότητα που τόσο σιχαίνομαι αφήνει το πόδι μου μετέωρο και… καταρρέω ολάκερος! Παρασέρνω μαζί μου λογής λογής αντικείμενα. Οι κρότοι πάντως με ικανοποιούν. Ούτε ξέρω αν στα σπασίματα ανήκω κι εγώ ο ίδιος. Βλέπω επιτέλους το κουκούλι μου να ανοίγει και τον εσώτερο δρομέα μου να φεύγει και να ελευθερώνεται. Και να τον, βυθίζεται η εικόνα του εκεί, ανάμεσα στις τριανταφυλλιές. Ένας κόκκινος λυγερός νέος, ένα ζουλάπι που θέλει να γονιμοποιήσει την ίδια τη φύση. Είμαι χαρούμενος για εκείνον που βρήκε την έξοδο.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Τούλιος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!