Έσωθεν νέος

1.08.2016

εσωθεννεοςΔΤ16.

 

Μια δρασκελιά είναι από το σαλονάκι στην κουζίνα κι από την κουζίνα στον κήπο. Άντε να την κάνεις, βέβαια. Ο εσώτερος νέος μέσα στο σταφιδιασμένο μου κορμί ασφυκτιά, τα πόδια του πεταρίζουν σα ζούδι νυχτός στη λάμπα. Όμως η καθεστηκυία πραγματικότητα που τόσο σιχαίνομαι αφήνει το πόδι μου μετέωρο και… καταρρέω ολάκερος! Παρασέρνω μαζί μου λογής λογής αντικείμενα. Οι κρότοι πάντως με ικανοποιούν. Ούτε ξέρω αν στα σπασίματα ανήκω κι εγώ ο ίδιος. Βλέπω επιτέλους το κουκούλι μου να ανοίγει και τον εσώτερο δρομέα μου να φεύγει και να ελευθερώνεται. Και να τον, βυθίζεται η εικόνα του εκεί, ανάμεσα στις τριανταφυλλιές. Ένας κόκκινος λυγερός νέος, ένα ζουλάπι που θέλει να γονιμοποιήσει την ίδια τη φύση. Είμαι χαρούμενος για εκείνον που βρήκε την έξοδο.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Τούλιος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Το σώμα απρόθυμον – ίσως- όμως η ψυχή λαχταρά να ζήσει τη νιότη που – ίσως – δεν πρόλαβε!!
    Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Ε,…μα καιρός ήταν να δούμε ξανά την τόσο έξυπνη και πυκνή γραφή σου! Και πόσο δύσκολη ετούτη η έξοδος…Την καλησπέρα μου Δημήτρη…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου