Έφυγες

2.05.2020

Και το όνειρο έσβησε.

Όπως σβήνει το πληγωμένο κύμα

χτυπώντας με δύναμη,

πάνω στα απόκρημνα, γυμνά βράχια, 

παρασυρμένο, ανεξέλεγκτα απ΄ τον άνεμο.

Έφυγες, έτσι βιαστικά

σαν ένα φύσημα του ανέμου.

Χάθηκες, 

σαν μια σταγόνα βροχής που σβήνει

πάνω στο τζάμι.

Κι απόμεινε το δάκρυ μονάχο, έωλο.

Και η θλίψη έγινε κραυγή απόγνωσης

στάχτη μετέωρη,

στους λυγμούς της σιωπής.

Έφυγες έτσι ξαφνικά και χάθηκες 

σαν τον άνεμο.

Όπως χάνεται η χαρά, σαν λείψει η ελπίδα.

Κι εγώ σε περίμενα,

μάταια όμως.

Η ζωή δυστυχώς, δεν περιμένει

φεύγει μπροστά.

Πορεύεται αμείλικτη, κυνικά.

Ξεφεύγει.

Και ότι απομένει είναι η νοσταλγία.

Η σκληρή ποινή που επιβάλλει η μνήμη

σε ότι πιο όμορφο ζήσαμε.

Σε όλα τα όμορφα που ήρθαν και χάθηκαν,

βορά στην αέναη αφαιρετικότητα

του πανδαμάτορα χρόνου.

Και ότι απομένει είναι μια γλυκιά 

τρυφερή ανάμνηση.

Εδώ,

στο μέρος της καρδιάς…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου