Έφυγες

2.05.2020

Και το όνειρο έσβησε.

Όπως σβήνει το πληγωμένο κύμα

χτυπώντας με δύναμη,

πάνω στα απόκρημνα, γυμνά βράχια, 

παρασυρμένο, ανεξέλεγκτα απ΄ τον άνεμο.

Έφυγες, έτσι βιαστικά

σαν ένα φύσημα του ανέμου.

Χάθηκες, 

σαν μια σταγόνα βροχής που σβήνει

πάνω στο τζάμι.

Κι απόμεινε το δάκρυ μονάχο, έωλο.

Και η θλίψη έγινε κραυγή απόγνωσης

στάχτη μετέωρη,

στους λυγμούς της σιωπής.

Έφυγες έτσι ξαφνικά και χάθηκες 

σαν τον άνεμο.

Όπως χάνεται η χαρά, σαν λείψει η ελπίδα.

Κι εγώ σε περίμενα,

μάταια όμως.

Η ζωή δυστυχώς, δεν περιμένει

φεύγει μπροστά.

Πορεύεται αμείλικτη, κυνικά.

Ξεφεύγει.

Και ότι απομένει είναι η νοσταλγία.

Η σκληρή ποινή που επιβάλλει η μνήμη

σε ότι πιο όμορφο ζήσαμε.

Σε όλα τα όμορφα που ήρθαν και χάθηκαν,

βορά στην αέναη αφαιρετικότητα

του πανδαμάτορα χρόνου.

Και ότι απομένει είναι μια γλυκιά 

τρυφερή ανάμνηση.

Εδώ,

στο μέρος της καρδιάς…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου