Ήρθαν, του Νικηφόρου Βυζαντινού

10.04.2015

 

 

Λίγη ντροπή δε σου μεινε και λίγη τσίπα

να περιμένεις τους βαρβάρους να σε σώσουν

την ύπαρξη σου έκρυψες σε τούτη εδώ την τρύπα

ζώντας με μίαν προσμονή, να σε γλιτώσουν

 

Της ύπαρξης σου διάβηκαν τα τείχη

και συ παιδί αμούστακο, τους άνοιξες να μπούνε

κερκόπορτες βρήκαν πολλές, απ΄την στραβή σου τύχη

κι απ΄τους κακούς λογαριασμούς πολλά κακά θα ρθούνε

 

Ήρθαν οι βάρβαροι, το δίχως άλλο

μέσα στης πόλης τα στενά περιδιαβαίνουν ήδη

μαζί μ΄αυτούς να, φτάνει έρχεται κακό μεγάλο

κι η μοίρα σε περιγελά ως νάσουνα παιχνίδι

 

Κι αν κάποιος κάποτε σταθεί στα λίγα λείψανα σου

με απορίαν περισσή πως πέθανες δώ χάμω

με θάρρος που σου έλλειψε και μές τα δάκρυα σου

να πείς πως έχτισα πολλά ονείρατα στην άμμο 

 

_

γράφει ο Νικηφόρος Βυζαντινός

Ο Νικηφόρος Βυζαντινός (φιλολογικό ψευδώνυμο του Παναγιώτη Χατζηγεωργιάδη), είναι μέλος της ένωσης πνευματικών δημιουργών Αγγλίας, λογοτέχνης και δημοσιογράφος.
Γεννήθηκε στα 1976 στην Αθήνα και έπειτα από το πέρας των εγκυκλίων σπουδών του, σπούδασε οικονομικά και ψυχολογία σε πανεπιστήμια της Αγγλίας, από τις αρχές του 2000 όμως ασχολήθηκε με την παραγωγή μουσικής.
Ως λογοτέχνης έχει ήδη διακριθεί επί σειρά ετών στους δελφικούς αγώνες ποίησης που διοργανώνονται από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, αλλά και έχει αποσπάσει πολλά πρώτα και δεύτερα βραβεία από άλλους φιλολογικούς διαγωνισμούς που πραγματοποιούνται στην χώρα.
Εδώ και αρκετά χρόνια, δημοσιογραφεί επάνω σε ζητήματα που αφορούν την τέχνη, τον πνευματικό κόσμο και τα όποια  προβλήματα του, ενώ ασχολείται ενεργά με την πολιτική, υπήρξε υποψήφιος βουλευτής και Ευρωβουλευτής αλλά και γενικότερα ενεργός πολίτης, μιας και θεωρεί πως η ενασχόληση με τα κοινά δεν είναι μόνον δικαίωμα μα και καθήκον σε καιρούς χαλεπούς ιδιαίτερα για τους  ανθρώπους του πνεύματος.

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Συγχαρητήρια για την δράση σου. Σε θαυμάζω!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου