Αθήνα

12.04.2019

 

 

 

 

 

 

Αθήνα πόλη ακοίμητη, ακλόνητη παθών
διαχρονική κι ασίγαστη στο διάβα των καιρών
τα ιστορικά μνημεία σου, ανθρώπων διδαχή
το φως σου στην υφήλιο, θαύμα που διαρκεί

Ειρήνης όραμα περνάς, σοφίας ιαχή
του Περικλή η εποχή χρυσού αιώνα αυγή
φιλόσοφοι στη γη σου, διαχρονικά ταγοί 
που δίδαξαν αξίες, ήθος και αγωγή

Κατακτητές σε λάβωσαν, ορδές Βαρβάρων μπήκαν
σε λήστεψαν, σου επέφεραν πληγές πολλών βολών
περήφανα αντιστάθηκες, γενναίο σθένος βρήκαν
η Ακρόπολη σου κέντρο επιφανών βωμών

Ανθέλληνες σε πλήγωσαν, σκληρά σε μαστιγώσαν
αιμορραγείς στα σπλάχνα σου, την αίγλη σου προδώσαν
μα δεν λυγάς, αντέχεις, τα βέλη τους εκτρέπεις
τ’ αφανισμού ριπές γενναία αναστρέφεις

Ο ήλιος ζήλεψε το φως ,της άχραντης ψυχής σου
η ομορφιά σου χτίζει τις λόγχες της πυγμής σου
η Αθηνά προστάτιδα στον λόφο των τειχών σου
υψώνει ανάστημα γερό, πρότυπο των νικών σου

Το κύρος σου τεράστιο, η φήμη σου μεγάλη
καμία πόλη δεν μπορεί να σου σταθεί στα κάλλη
τα αρχαία τα μνημεία σου, τα τόσα θέλγητρά σου
δημοκρατίας μάρτυρας, η αρχαία αγορά σου

Ναοί, μουσεία, θέατρα, βαριά η κληρονομιά σου
πολιτισμού κεντήματα συνθέτουν την θωριά σου
σε όποια πέτρα κι αν σταθείς, πάλλεται η ιστορία σου
κάθε δρομάκι χνάρι, κρίκος μες την πορεία σου

Αθήνα κόρη αμάραντη, του ουρανού μητέρα
το μύρο τους σκορπίζουν μιας άνοιξης εσπέρα
της πλάκας οι ανηφοριές, π’ ανθοβολούν πια πασχαλιές
πλατάνια και αμυγδαλιές στου Πεισιστράτου τις ελιές

Δημοκρατίας σύμβολο, πολιτισμού ναός
ο Παρθενώνας σου ψηλά ορθώνεται λαμπρός
στα μάρμαρα του φύτρωσαν επιστημών οι βάσεις
σοφές γραφές του πνεύματος, καλών τεχνών οι τάσεις

Τα σκήπτρα θα κρατάς με ύφος που εμπνέει
μες την καρδιά σου εκεί βαθιά άσβεστη φλόγα καίει

 

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου