Αθήνα πόλη ακοίμητη, ακλόνητη παθών
διαχρονική κι ασίγαστη στο διάβα των καιρών
τα ιστορικά μνημεία σου, ανθρώπων διδαχή
το φως σου στην υφήλιο, θαύμα που διαρκεί

Ειρήνης όραμα περνάς, σοφίας ιαχή
του Περικλή η εποχή χρυσού αιώνα αυγή
φιλόσοφοι στη γη σου, διαχρονικά ταγοί 
που δίδαξαν αξίες, ήθος και αγωγή

Κατακτητές σε λάβωσαν, ορδές Βαρβάρων μπήκαν
σε λήστεψαν, σου επέφεραν πληγές πολλών βολών
περήφανα αντιστάθηκες, γενναίο σθένος βρήκαν
η Ακρόπολη σου κέντρο επιφανών βωμών

Ανθέλληνες σε πλήγωσαν, σκληρά σε μαστιγώσαν
αιμορραγείς στα σπλάχνα σου, την αίγλη σου προδώσαν
μα δεν λυγάς, αντέχεις, τα βέλη τους εκτρέπεις
τ’ αφανισμού ριπές γενναία αναστρέφεις

Ο ήλιος ζήλεψε το φως ,της άχραντης ψυχής σου
η ομορφιά σου χτίζει τις λόγχες της πυγμής σου
η Αθηνά προστάτιδα στον λόφο των τειχών σου
υψώνει ανάστημα γερό, πρότυπο των νικών σου

Το κύρος σου τεράστιο, η φήμη σου μεγάλη
καμία πόλη δεν μπορεί να σου σταθεί στα κάλλη
τα αρχαία τα μνημεία σου, τα τόσα θέλγητρά σου
δημοκρατίας μάρτυρας, η αρχαία αγορά σου

Ναοί, μουσεία, θέατρα, βαριά η κληρονομιά σου
πολιτισμού κεντήματα συνθέτουν την θωριά σου
σε όποια πέτρα κι αν σταθείς, πάλλεται η ιστορία σου
κάθε δρομάκι χνάρι, κρίκος μες την πορεία σου

Αθήνα κόρη αμάραντη, του ουρανού μητέρα
το μύρο τους σκορπίζουν μιας άνοιξης εσπέρα
της πλάκας οι ανηφοριές, π’ ανθοβολούν πια πασχαλιές
πλατάνια και αμυγδαλιές στου Πεισιστράτου τις ελιές

Δημοκρατίας σύμβολο, πολιτισμού ναός
ο Παρθενώνας σου ψηλά ορθώνεται λαμπρός
στα μάρμαρα του φύτρωσαν επιστημών οι βάσεις
σοφές γραφές του πνεύματος, καλών τεχνών οι τάσεις

Τα σκήπτρα θα κρατάς με ύφος που εμπνέει
μες την καρδιά σου εκεί βαθιά άσβεστη φλόγα καίει

 

_

γράφει η Ελένη Λουκά