γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Υπότιτλος: Η αγία της φιλοσοφίας

Η σημερινή μας ιστορία, μας μεταφέρει πίσω στον χρόνο, εκεί που ο χριστιανισμός προσπαθούσε να ανθίσει και οι συνοδοιπόροι του μαρτυρούσαν και υπέφεραν για την επιλογή τους.

Σε έναν κόσμο ειδωλολατρών, σε έναν κόσμο ο οποίος φοβάται κάθε τι νέο και φυσικά το αποδοκιμάζει εν τη γενέσει του, θα ζήσει και θα μαρτυρήσει η Αικατερίνα, η ηρωίδα της ιστορίας μας. Είναι όμορφη και καλλιεργημένη. Γνωρίζει 6 γλώσσες και λατρεύει τη φιλοσοφία αλλά και τους φιλοσόφους. Μελετάει καθημερινώς και ανελλιπώς και κατάγεται από βαρυσήμαντη οικογένεια. Πλέον ζει με τη μητέρα της έχοντας χάσει τον πατέρα της και αποτελεί εξαίρεση από τις νέες της εποχής του 4^ου μ.Χ. αιώνα.

Η ζωή της θα δεθεί άρρηκτα με εκείνη του Αχίλλειου. Είναι ειδωλολάτρης, έχασε την οικογένειά του με αποτρόπαιο τρόπο από τους Ρωμαίους, πουλήθηκε ως δούλος και βρήκε καταφύγιο κάτω από τη σκέπη της Αικατερίνας. Είναι καλλιγράφος κάτι που θα τον βοηθήσει το δίχως άλλο. Πλάι στη μικρή αφέντρα, θα γίνει αντιγραφέας πάπυρων και η ανιδιοτελής αγάπη της Αικατερίνας θα επουλώσει πολλές από τις πληγές του.

…να φυλάγεσαι απ’ τα λάθη και τα πάθη του εαυτού σου, σαν να είναι ο εχθρός σου…  

Κατά την ανάγνωση της ιστορίας, με συντρόφευσαν πολλοί αναστεναγμοί. Άφηνα το βλέμμα μου να περιπλανηθεί στο κενό και προσπαθούσα να κάνω εικόνες με τα όσα μόλις είχα αναγνώσει. Δύσκολοι καιροί από πολλές απόψεις. Διαφορετικοί και άγριοι για εκείνους που επιθυμούσαν να αποκλείσουν από το σύνολο. Από τότε ακόμη το διαφορετικό ενοχλούσε, φόβιζε και όχι άδικα.

Επιλέγοντας να διαβάσετε το βιβλίο, να είστε προετοιμασμένοι για ένα σφίξιμο στο στομάχι. Οι λέξεις προκαλούν πόνο, θλίψη μα και δέος πολλές φορές. Οι ήρωες πασχίζουν για τα ιδανικά τους, για την αγάπη αλλά και για τα πιστεύω τους. Σίγουρα θα σας συγκινήσουν και θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον σας.

 …η ευτυχία της καθημερινότητας είναι σαν τα αποδημητικά πουλιά: έρχεται, φεύγει και ξανάρχεται…

Η αυλαία ανοίγει και μας υποδέχεται μια χοντρή αλυσίδα η οποία κρατά δέσμιο τον 12χρομο Αχίλλειο, το βάπτισμά του σε Πόπλιο, η αγοραπωλησία του στην Αφέντρα Οκτάβια, η νέα ζωή στην Αλεξάνδρεια, μα και η αγνή φιλία του πλάι στην Αικατερίνα. 

Πολλά μας περιμένουν αδημονώντας να τα ανακαλύψουμε στις σελίδες του βιβλίου. Οι απόψεις του Παχώμιου για τον Χριστό, η επίσκεψη ενός σπουδαίου προσώπου στο σπίτι της Οκτάβιας, η ιστορία του πονηρού Θαδδαίου, μια πρόταση γάμου και μια θρησκευτική αποκάλυψη, αλλά και η είσοδος στην ιστορία της Αγγελικής και του Άγγελου, πρόσωπα κομβικά που δεν θα περάσουν απαρατήρητα.

Η Αικατερίνα όπου το όνομά της σημαίνει πάντα αγνή, επιδιώκει την πνευματική της μεταμόρφωση και την στροφή της σε μια νέα ζωή που μόλις ανακάλυψε. Θα χρειαστεί να περάσει πολλά, θα πρέπει να υπερασπιστεί όλα όσα πιστεύει και θα μαρτυρήσει με σθένος, εγκράτεια και υπομονή.

Η πορεία της μπορεί να παραδειγματίσει. Δεν θα επιλέξει να προσηλυτίσει ή να κατακρίνει κανέναν για τα πιστεύω του. Αυτό που διακαώς επιδιώκει είναι η ελευθερία, η βούληση να πιστεύει ο καθένας όπου εκείνος θέλει χωρίς φόβο, μα το εγχείρημά της είναι ουτοπικό και δύσκολο για τους καιρούς που ζει…

Ένα σχέδιο απελευθέρωσης, η άνοδος του Χριστιανισμού και η σκληρότητα των Ρωμαίων, η κατάληξη της σπουδαίας βιβλιοθήκης Ρακότι, ένα ζευγάρι χαρισματικά περιστέρια, οι θυσίες με σκοπό την εύνοια του βασιλίσκου, η φράση Αγαπάτε Αλλήλους και η πορεία της Αικατερίνας προς τον βασανισμό, οδηγούν τον αναγνώστη στους τίτλους τέλους του βιβλίου, ικανούς να προκαλέσουν ταραχή και ένταση στον αναγνώστη.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Γιώργου Φυτιλή, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…αποδώ, περνούν πολλοί ταξιδιώτες. Κάποιος θα ξέρει πού είναι ο τόπος που αναβλύζει η ευτυχία…

Ένα μετέωρο σχέδιο διάσωσής, η δεινή αναμέτρηση με 50 σοφούς, ο αποκεφαλισμός αθώων, τα βασανιστήρια με βούνευρο, αλλά και μια θανατική μηχανή, δεν αφήνουν περιθώρια να κλείσεις το βιβλίο.

Εκατόνταρχοι, στρατιώτες, βασιλίσκοι, φρουροί, έφιπποι αξιωματικοί, δούλοι, οραματιστές, κάποιοι που πίστεψαν και ακολούθησαν τον λόγο Του Χριστού, ειδωλολάτρες και αλλόθρησκοι αλλά και εκείνοι που μαρτύρησαν, έχουν μια θέση ανάμεσα στις λέξεις και βάζουν το δικό τους λιθαράκι στην ιστορία μας.

Η Αικατερίνα αποτελεί πηγή έμπνευσης και ηρωισμού. Ο Αχίλλειος προκαλεί κύματα αγάπης και αφοσίωσης και η Αγγελική με τον Άγγελο κάθε άλλο παρά απαρατήρητοι περνούν.

Ναι, πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, μα έχει πολλά να δώσει στον αναγνώστη. Ο τελευταίος αφυπνίζεται, παραδειγματίζεται, προβληματίζεται και σίγουρα πείθεται ότι ο δρόμος προς την ελευθερία περνά μέσα από εμπόδια, από βάσανα και πολλές αθώες απώλειες.

Κλείνοντας να αναφέρω ότι το κεφάλαιο 43 το διάβασα πολλές φορές και κάθε φορά με κέρδισε όλο και περισσότερο.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Στον αιματοβαμμένο πολιτισμό της ανθρωπότητας, μυριάδες είναι οι λόφοι που έχουν το όνομα «Γολγοθάς». Μυριάδες και οι άνθρωποι που περπάτησαν τον ανηφορικό δρόμο του δικού τους «Γολγοθά» και σταυρώθηκαν πάνω στον δικό τους σταυρό. Άνθρωποι απλοί, που δεν είχαν έναν θεό για πατέρα, να τους αναστήσει την τρίτη μέρα και να τους πάρει κοντά του στον ουρανό. Το έγκλημά τους; Είχαν στο μυαλό τους αλλιώτικες ιδέες για τη ζωή και στην καρδιά τους αλλιώτικους θεούς.

Η χριστιανή Αικατερίνα κι ο ειδωλολάτρης Αχίλλειος συγκρούστηκαν με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του 4ου αιώνα. Αγωνίστηκαν για το φυσικό δικαίωμα να ζήσουν τη δική τους ζωή κι όχι τη ζωή που όριζε ο αυτοκράτορας· να λατρεύουν τον δικό τους θεό κι όχι τον θεό που όριζε η εξουσία. Δεν φοβήθηκαν τους ανθρώπους που πίστευαν σε θεούς διαφορετικούς απ’ τον δικό τους. Δεν φοβήθηκαν όσους δεν πίστευαν σε κάποιο θεό. Φοβήθηκαν εκείνους που λάτρευαν έναν άνθρωπο για θεό, τον αυτοκράτορα· αυτή ήταν η τελειότερη έκφραση της διαφθοράς.

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα αξιώσεων, που εξελίσσεται στη Ρωμαιοκρατούμενη Αίγυπτο του 4ου αιώνα μ.Χ. και ακολουθεί την πορεία της νεαρής Αικατερίνας, που μαρτύρησε για να υπερασπίσει το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανεξιθρησκία.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.

Γεννήθηκα στα χαμηλώματα των Πιερίων και μέσα σε μια στάνη. Ήταν άνοιξη του 1946. Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια τα πέρασα στο Πολύκαστρο του Κιλκίς, όπου τέλειωσα και το Γυμνάσιο.

Σπούδασα Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και παρακολούθησα –με υποτροφία του συμβουλίου της Ευρώπης– σεμινάρια Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.

Είμαι πατέρας δύο παιδιών και ζω μόνιμα σε μια γραφική κωμόπολη του δήμου Θερμαϊκού. Τιμήθηκα με βραβείο της ΧΕΝ για το μυθιστόρημά μου «Κι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο», των εκδόσεων Αιγαίο της Θεσσαλονίκης. Είμαι τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

.