Ακολούθησέ με

13.06.2020

Ακολούθησέ με στη μοναχική παραλία.
Θα σου δώσω ένα βράχο δίπλα στην αμμουδιά.
Εκεί θα μας υποδεχτεί οικοδεσπότης γελαστός,
ο χρυσαφένιος ήλιος αχτίνες να μας δωρίσει.
Στην άμμο θα χαράξουμε μεγάλους κύκλους
να περιχαρακώνουν τα θέλω μας,
μικρούς για να προσδιορίζουν τις αδυναμίες.
Ο γκριζωπός βράχος θα μας χαρίσει απλόχερα τη σκιά του.
Στις κόγχες του να κρύψουμε τις αναπολήσεις μας,
μαζί με το ψάθινο καπέλο και το δροσερό κανάτι.
Τις αναπολήσεις μας μες στις σχισμάδες να τις βαφτίσουμε, διάφανες να φαίνονται οι επιθυμίες μας.
Ευωδιές ν’ αποκτήσουν οι εσωτερικές μας παρορμήσεις,
αναλαμπές φωτεινές να καθίσουν στα γυμνά μας μάτια,
στην αγάπη να νιώσουμε αναστημένοι με νέες προσδοκίες.

Ακολούθησέ με στις αέρινες περιπλανήσεις μου.
Να φαντάζουμε τριγύρω ολάνθιστοι σε πολύχρωμους κήπους.
Να απλωθεί το μυστικό της γνωριμίας μας,
από ένα μυρωμένο αγέρι ντυμένο με ευφάνταστα στολίδια.
Στο αγαπημένο μας τραγούδι κοινωνοί να γίνουμε και χορωδοί.
Στο χοροστάσι να ξεδιπλώσεις τις ικανότητές σου, ανάμεσα σε ήχους και μελωδίες να λικνίσεις το κορμί σου.
Ανάμεσα στους φίλους να δεχτείς τις ακτίνες του ήλιου
κι επαίνους να πάρεις, διάσπαρτες συμβουλές να θυμηθείς.
Τα πρώτα της νιότης σου σκιρτήματα.

Ακολούθησέ με στους κύκλους των αφρών.
Σου χαρίζω ένα ταξίδι εκεί πάνω σε κάτασπρα άτια,
έστρωσα τις δερμάτινες σέλες του ονείρου στην πλάτη.
Δεν ξέχασα και σχοινιά να κρεμάσω, να γλιστράς στις ανατολές ,
το καλωσόρισμα σου να αποτυπώνεις στα υγρά βότσαλα της παραλίας.
Χαϊμαλιά στόλισα με χάντρες,
να έχεις συμπαραστάτη τον ορίζοντα και τις Νηρηίδες.
Στα σύννεφα ανάερα να πλαγιάζεις, με φιγούρες ανάστροφες, ταξιδευτής κι οδοιπόρος μαζί, στιβαρός οδηγητής των γήινων.
Να γίνεσαι επίγειος καβαλάρης,
να καλπάζεις στη ρώτα των κυμάτων.
Όλη η θωριά σου ένα σύννεφο
που βρέχει τα γιασεμιά με μυρωμένα δάκρυα.
Όλο το σκοτάδι σου μια στωική τριανταφυλλιά
μέσα στο άρωμα της μνήμης.

Ακολούθησέ με στα γοργόφτερα ποτάμια.
Στα κρυστάλλινα νερά με τις πανοπλίες των ιπποτών να αναμετρηθούμε, στα μούσκλια να τριγυρίσουμε περάσματα, ανάμεσα στα πανύψηλα καβάκια και τις ακακίες.
Χρυσόδετες σου έχω φέρει ζώνες, ασημένιες πόρπες και φκιασίδια, στα καλντερίμια να διαβαίνεις, σαν τον άνεμο να χάνεσαι.
Στην όψη σου να ζωγραφίζεις τα στεγνά βότσαλα,
στα χέρια σου να παίζεις τις χάντρες της ψυχής.
Να γυαλίζουν τα μάτια σου όπως αντικατοπτρίζεται η φεγγαρόπετρα πάνω στα νερά,
όπως στροβιλίζονται τα πάθη στη δίνη των ονείρων.

Ακολούθησε! Μια διαδρομή να είναι το ταξίδι μας στην ομορφιά.
Μια αέναη περιπλάνηση στα σοκάκια της συνείδησης προτού μας εξανδραποδίσουν μας αφανίσουν, γι’ ασήμαντη αφορμή στου κύκλου τα γυρίσματα.
Κοστίζει η στιγμή στην αδράνεια απίστευτα,
κλείνουν οι δρόμοι στις ανεπίστροφες διαδρομές.

Ακολούθησε! Τρέξε στου χρόνου να βγούμε το κατώφλι σαν μοναχικοί ταξιδιώτες με ένα μόνο προορισμό.

 

_

γράφει ο Αχιλλέας Φιστουρής

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου