Select Page

Ακούς την ηχώ;

Ακούς την ηχώ;

 

 

Ψίθυροι του δάσους

η σιωπή που σπαράζει

μακάβρια, στερνή.

Τι έχει μείνει;

Η κραυγή να αναδυθεί

η λύπη γυμνή να σταθεί.

Λυγμοί δυνατοί

της φύσης αιώνιοι καημοί.

Ακούς την ηχώ;

Καμένη η γη

στη στάχτη η ψυχή.

Οδύνη μονάχα.

Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι

τα δέντρα κραδαίνουν

τα πονεμένα κλαδιά τους

στη σκιά του θανάτου,

που το ανθρώπινο χέρι

τους κληροδότησε.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

8 Σχόλια

  1. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Πολύ ωραία ξεκλειδώνεις ένα τοπίο πόνου.
    Και από μέσα του αναβλύζει ένας ήχος που αγαπά την μελαγχολία.
    Ωραιότατο!
    Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ να είστε καλά!!Καλημέρα!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    ως εδώ ακούστηκε η ηχώ αυτής της κραυγής…

    Πού θα πάει…θα φυτρώσει ένα μικρό ανθάκι εκεί πάνω… ας γίνουμε επίμονοι κηπουροί…ας κουβαλάμε λάσπες…νερά ποτιστήρια..ας κουβεντιάζουμε στα κλαδιά σκορπώντας τη δική μας ηχώ’…ας δαγκώνουμε όπως μπορούμε εκείνο το εγκληματικό χέρι…

    Καλή σου μέρα Άννα μου…

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Αιμορραγεί από παντού ο κόσμος μας αν το έχουμε πάρει χαμπάρι!Σε ευχαριστώ αγαπημένη μου Μάχη για τα εύστοχα σχόλιά σου!Την καλήμέρα μου 🙂

    Απάντηση
  5. Ελένη Ιωαννάτου

    Κραυγή αγανάκτησης!!!
    Οδύνη μονάχα!!
    Δυνατό ποίημα σου Άννα μου!!
    Ας παλέψουμε ο καθένας προσωπικά. Ας βγάλουμε τα αγκάθια από τη Γη. Ας ξεπλύνουμε της πληγές της. Ας ρίξουμε, όπως η Μάχη είπε, νερό και σπόρους.
    Μπορούμε. Ναι, μπορούμε όλοι μαζί, αν ενώσουμε τα χέρια…

    Σ’ ευχαριστούμε πολύ!!!

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Κι από εμένα ένα μεγάλο ευχαριστώ Ελένη μου για τα καλά σου λόγια!Να είσαι πάντα καλά!

    Απάντηση
  7. Παναγιώτης Σκοπετέας

    … Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι
    τα δέντρα κραδαίνουν
    τα πονεμένα κλαδιά τους
    στη σκιά του θανάτου,
    που το ανθρώπινο χέρι
    τους κληροδότησε …

    Όμορφη αλληγορία,
    η οποία θα μπορούσε
    να μετασχηματιστεί στην
    προτροπή τού να φυτεύουμε
    εμείς τα λουλούδια εκεί που δε
    φυτρώνουν πια …

    Κάθε ποίημα ( σου ) κι ένα λουλούδι …
    λουλούδι που κελαηδεί την άσπρη μέρα ,
    την ομορφιά,
    τη γαλήνια οσφράδα,
    την παραμυθία,
    την ελπίδα που περιμένει
    να τής ανοίξουμε εμείς την πόρτα
    γιατί είναι ευγενική και ποτέ δεν εκβιάζει …

    κάθε ποίημα κι ένα λουλούδι …
    που δεν αποξηραίνεται στον αιώνα τον άπαντα …
    αφού ανασαίνει από το ρουθούνι τής Αθανασίας …

    Ποιο χέρι δεν κόβεται από τη ρίζα του, κάθε
    που πάει ν᾽ αφοπλίσει το λουλούδι μας
    από τις καταιγίδες των φωνημάτων του ;

    Κάθε ποίημα κι ένα λουλούδι …

    γιατί μοιάζει σ᾽ εμάς …
    γιατί μοιάζει τ᾽ ουρανού…
    γιατί μοιάζει τού Θεού …

    Κι αν αυτοσταυρώνεται το Λουλούδι,
    εκείνο βρίσκει πάντα τρόπο να ξεμυτίζει
    από τις σχισμές τής κτηνωδίας,
    για ν´ ανασταίνονται τα κόκκινα πέταλα
    κάτω από την υγρή τη γη … μα κι απ᾽ την ψυχή μας !

    Καλό απόγευμα ‘Αννα !

    Απάντηση
  8. Άννα Ρουμελιώτη

    [..την ελπίδα που περιμένει
    να τής ανοίξουμε εμείς την πόρτα
    γιατί είναι ευγενική και ποτέ δεν εκβιάζει …]

    Σε αντίθεση με εμάς που δεν είμαστε τόσο ευγενικοί με τον κόσμο που μας περικλείει γι αυτο κι εκείνος αιμορραγεί …..
    Ιδιαίτερα τιμητικά τα σχόλια σου Παναγιώτη!Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!