Ψίθυροι του δάσους

η σιωπή που σπαράζει

μακάβρια, στερνή.

Τι έχει μείνει;

Η κραυγή να αναδυθεί

η λύπη γυμνή να σταθεί.

Λυγμοί δυνατοί

της φύσης αιώνιοι καημοί.

Ακούς την ηχώ;

Καμένη η γη

στη στάχτη η ψυχή.

Οδύνη μονάχα.

Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι

τα δέντρα κραδαίνουν

τα πονεμένα κλαδιά τους

στη σκιά του θανάτου,

που το ανθρώπινο χέρι

τους κληροδότησε.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!