Μαζεύω τις πέτρες του λιθοβολισμού μου
Με ματωμένα δάχτυλα
Τρεμάμενα και τσακισμένα
Τις βάζω στη σειρά για να τις ζωγραφίσω
Κόντρα στο αίμα λίγο χρώμα από το ουράνιο τόξο
Σε λίγες σταλαγματιές από δάκρυα.
Βλέπετε πως δεν τσιγκουνεύομαι την πολυχρωμία
Τιμώ την ιερότητα της στιγμής
Και υμνώ την καταδίκη μου με την πιο ακριβή παλέτα.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!