Κομμένα πρόσωπα σκορπισμένα στους δρόμους
ακέφαλα περπατούν τα κορμιά
με ένα νήμα δεμένοι, μαριονέτες
της ρουτίνας είμαστε καθρέφτες.
Άνοιξη και καλοκαίρι στα πλακόστρωτα κλαίνε
Φθινόπωρο και Χειμώνας στα πεζοδρόμια με
μαραμένα τα χέρια.
Βγαλμένα τα μάτια από το πρόσωπό μου
ψάχνουν τον χαμένο μου εαυτό.
Μα ποιο κορμί από όλα αυτά είναι το δικό μου
ίδια η φορεσιά , ίδια όλα μια φτιαξιά
πανομοιότυπα όλα ετούτα τα κορμιά
από τα ίδια μηχανικά εξαρτήματα πλασμένα.
Ίδια όλα… όλα ίδια
και ποιο είναι το δικό μου;
Ξένα όλα… όλα ξένα πια…
κι εγώ πιο ξένος ακόμα.
Ποιος είμαι; Ρωτάω
Ποιος είσαι; Ρωτάς κι εσύ εμένα.
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
0 Σχόλια