Σιωπηλοί οι κρίκοι της αλυσίδας σου

ώρα έκτη πρωινή και τριάντα λεπτά.

Μια μουσική θλιμμένη υμνεί έναν θάνατο

κάθε μέρα τέτοια ώρα

ακούγεται όμως από πολύ μακριά

ίσως από έναν άλλον κόσμο.

Σηκώνεσαι και προσπαθείς να ακούσεις

χρόνια έχεις να ακούσεις αληθινή μουσική

μόνο τον ήχο από τα σουρσίματά σου γνωρίζεις

στεγνά και μονότονα σβάρνα στα ντουβάρια σαν περνάς.

Δουλειά όμως τώρα…

μπαίνεις στο πρόγραμμα οι εργασίες ξεκινούν

και έχουν ως εξής και τίποτα άλλο

κι εσύ εφεξής δεν κάνει να ρωτάς,

δεν κάνει να νομίζεις, δεν κάνει να μιλάς

ας είσαι με χίλιους άλλους δίπλα σου

δεν κάνει που σου λένε ούτε να τους κοιτάς.

Κομμάτια όλοι σας στην αλυσίδα παραγωγής

δέσμιοι και υπ΄ ατμόν αν χρειαστεί .

Χίλιοι και βάλε περιμένουν στην ουρά

γι αυτό σκύψε το κεφάλι και δούλευε συστηματικά

και ούτε μια στιγμή να μην σκεφτείς

τους κρίκους της αλυσίδας πως μπορείς να σπάσεις

και να αρχίσεις πια να ζεις.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!