Νύχτα βιαστική, πάρε με.

Πρώτη της φορά, λες.

Κι εσύ κει που στέκεις και με θωρείς,

τις λέξεις μου ζύγισε που σου 'πα και σήμερα.

Λίγες ή πολλές, τόσες μου βγήκαν.

Και μη με κακιώνεις.

Οι νύχτες θάλασσες.

Ανάθεμα τα κύματα που με ξερνούν σε ξέρες.

 

-Αγάντα! μου φώναζε ο άνεμος.

Ραντεβού σ' εκείνο τ' άστρο, που μας συνόδευε νύχτες ολάκερες.

 

_

 γράφει ο Βασίλης Μαντικός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!