Αναθάρρηση

18.09.2014

 

Σαν πόρτα από ερειπωμένο σπίτι, πατρικό,

άνοιξες την καρδιά μου που ’χε κλείσει.

Το τρίξιμο της, κλάμα κι ουρλιαχτό

για ό,τι αυτή ποτέ δεν είχε ζήσει.

 

Κι άρχισε να μουρμουράει γλυκόλογα η ζωή,

κι ο ήλιος αναθάρρεψε στο σκοτεινό κατώφλι.

Σαν το πουλάκι που κτυπάει το κέλυφος να βγει,

αφήνοντας παράμερα τ’ άχρηστο πλέον τσόφλι.

 

από την ποιητική συλλογή “Κίρκης φιλί”

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. drmakspy

    Πολύ πολύ όμορφο, τρυφερό και νοσταλγικό…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου