Φωνές δυνατές

σαστίζει ο ποιητής

χάνεται η ρίμα.

Φωνές δυνατές, πιο δυνατές

κραυγές σπαρακτικές

συνταράζουν τη νεκρική ηρεμία.

Ανατριχιάζουν τότε οι λέξεις

μπερδεύονται και χάνουν το νόημά τους.

περίλυπος ξαναστοχάζεται

τώρα ο ποιητής

τι σημασία να δώσει στη σκέψη

και πώς να φτιασιδώσει τα λόγια εκείνη

μπλεγμένη και έκπληκτη.

Προς τι οι τόσες φωνές

ανούσιοι λόγοι και αιτίες

να διαταράσσουν την ησυχία του τοπίου.

Φωνές διαμαρτυρίας δυνατές, υστερικές

τα στόματα που πνίγονται

απ’ το δίκιο και απ’ το άδικο

απ’ την απόγνωση και απ’ την επίγνωση

της ματαιότητας.

Φωνές τρομακτικές και φοβερές

και πώς να τα ηρεμήσει ο ποιητής

ετούτα τα πλάσματα

με ποια λόγια συμπόνοιας

να τους μιλήσει;

Κοιτάζει βουβός το άγραφο χαρτί του

λευκό, στεγνό, άδειο χαρτί

οι στίχοι του έσβησαν μέσα

στις κραυγές της απελπισίας

το τοπίο αλλάζει.

Πάντα μαίνεται ένας πόλεμος

και πως να τον σταματήσει;

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!