“Ανεκπλήρωτοι”

7.07.2016

Αυτοκίνητο αεροπλάνο κι έτσι. Ναι. Οδηγώ. Πετάω. Έχει φτερά ατσάλινα και ξανοίγεται σε έναν θαλάσσιο ουρανό από άλλα φωτεινά κινούμενα-πετούμενα. Ταξίδια γήινα και αστρικά. Ανάμεσα σε ατσάλινες προσδοκίες. Τριγυρνάμε μερικοί. Κι εγώ αιωρούμαι ανάμεσά τους. Το τιμόνι ελαφριά γυρίζω και πατάω γκάζι. Πότε να πηγαίνω μπροστά και πότε πίσω και να ανάβω ακόμα περισσότερο με αυτήν την κίνηση. Σε θέλω και το φωνάζω από το παράθυρο. Το σώμα μου έχει πάρει φωτιά. Η μουσική δυναμώνει τούτη την ένταση και τα ηχεία πάλλονται μαζί μου. Ιδρώνω και το απολαμβάνω. Θα φτάσω. Να φτάσω. Να φτάσουμε. Ξανά και ξανά.

Ένα αυτοκίνητο μαγικό χαλί κι έτσι. Από ορφανό παραμύθι δίχως λυχνάρια και λοιπές μαλακίες.  Από το μπαρ στρώθηκα πάνω του. Μια στο καπό και μια στον ουρανό. Την πόρτα του άνοιξα και κάθισα μέσα του σα να καβάλαγα άλογο. Ροντέο και πάμε. Να αντέξω στα δευτερόλεπτα. Μετράει το χρονόμετρο και κραυγάζουν οι θεατές. Θα κάτσω όσο θες.  Όχι. Λάθος.  Θα κάτσω όσο θέλω. Αναρχία. Να σε πνίγω. Στα φιλιά. Μόνο αυτό σκέφτομαι. Να σε δαγκώνω εκεί που δε θες. Ναι, να σε δαγκώνω δυνατά. Να πιω το αίμα σου σαν βρικόλακας. Να αφήσω το δηλητήριό μου. Να σε αρρωσταίνω. Να με αρρωσταίνω. Να χάνεις την ανάσα σου. Να μη σε αφήνω να αναπνεύσεις. Να σβήνουμε σαν τσιγάρα. Ο ένας πάνω στον άλλον σε τασάκια πολλαπλών οργασμών.

Μια ατσάλινη νύχτα, ναι,  πετάω με βενζίνη αλκοόλης σε δανεική πτήση.  Ε και; Σε ένα μπαρ σε ήπιαν μονορούφι οι επιθυμίες μου. Άσπρο πάτο, σου είπα. Σε σχημάτισαν εύκολα στο διπλανό σκαμπό να με κοιτάς πεινασμένος. Σου χόρεψα με τα χέρια ψηλά και έτριβα το σώμα μου πάνω σου. Δε με νοιάζει που με είδανε να μιλάω στο κενό. Δε με ενοχλεί. Δε με απασχολεί. Με νοιάζει που μέθυσα για πάρτη σου. Που το σώμα μου έτρεμε. Σε έτρεμε.

Βράδυ και εσύ είσαι τώρα ο μοναδικός προορισμός. Το gps μου σε ένα σημείο έχει μόνο χάρτη. Οι υπόλοιποι προορισμοί ανενεργοί για απόψε. Η κούρσα πάει μονάχα σε σένα. Βράδυ και έχω βάλει πέμπτη. Ετοιμάσου. Θα σε βρω απροετοίμαστο. Θα σπάσω την πόρτα σου. Θα διαλύσω το σπίτι σου. Θα πω λέξεις χυδαίες. Θα γίνω χυδαία. Βράδυ. Θα μπω μέσα σαν να ήμουν πάντα εκεί. Θα τραβήξω τα σεντόνια σου. Θα πετάξω το στρώμα στο πάτωμα. Τίποτε ίδιο. Τίποτε που να μοιάζει με κάτι. Τίποτα που να μπορεί να συγκριθεί. Θα σε φτάσω εκεί. Σε αυτό που δεν ορίζεται. Θα μας φτάσω εκεί. Θα πάμε. Και δε θα γυρίσουμε.

Αυτοκίνητο που σπάει το φράγμα. Του ήχου, του χρόνου, του χώρου. Σπάει τους φραγμούς. Σε μια σφαίρα άλλη πετώ. Σε μια ζώνη άλλη σαν ζώνη λυκόφωτος. Θα ουρλιάζει μαζί μου. Απόψε δε θα ανήκουμε. Από σήμερα εσύ και εγώ δε θα ανήκουμε. Οτιδήποτε κεκτημένο θα το έχουμε κάψει σκορπώντας τη στάχτη στον αέρα της πόλης αυτής. Στα τυφλά θα διψάμε. Θα πεινάμε. Θα θέλουμε. Τυφλοί και ανήμποροι. Με μια νυχτερινή όραση. Με μια εσωτερική σιγουριά. Έρμαιοι μιας ερωτικής καταιγίδας. Θα μουσκεύουμε. Ξανά και ξανά. Ναι. Για όσο αντέχουμε. Για όσο έχουμε φτιαχτεί. Για όσο έχει φτιαχτεί ο κόσμος.

Παρκάρω παράνομα απέξω από την πόρτα σου. Το κουδούνι χτυπά. Σου κλείνω με την παλάμη τη θυροτηλεόραση. Ανοίγεις χωρίς να ρωτήσεις. Η σκάλα πετά. Λαχανιάζω. Η πόρτα στέκει ανοιχτή. Παίρνω ανάσα και μπαίνω. Το σπίτι διαλυμένο. Σεντόνια πεταμένα και ένα στρώμα στο πάτωμα. Σε βρήκα να με θες ήδη.

-Πάλι τα πιες για μένα;
-Πάλι σου απαντάω και σε μυρίζω
-Τι θα παίξουμε σήμερα; μου λες αρπάζοντάς με
-Τους ανεκπλήρωτους, σου λέω ρουφώντας τα χείλη σου
-Μ΄ αρέσει…, μου λες και με πετάς στο στρώμα

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του δήμου, είτε αυτού των 12 το βράδυ, είτε εκείνου των 6 το...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

Νυχτερινή απαγγελία

Νυχτερινή απαγγελία

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’ αυτιά...

Νυχτερινή απαγγελία

Όταν έρχεσαι…

Όταν έρχεσαι για μένα θα το φωνάζεις. Θα λες το όνομά μου με έναν τρόπο καθηλωτικό. Όταν με ζητάς θα το έχει ζητήσει πρώτα ολόκληρο το σώμα σου. Όταν έρχεσαι για μένα δεν θα κρύβεσαι πίσω από μάσκες δειλίας και ατολμίας. Θα μου απευθύνεσαι σταράτα με τα μάτια σου να...

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Σκοπός

Σκοπός

Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα. Εκτελεστής...

Έρωτας

Έρωτας

Είσαι το σημείο εκείνο που όλα τα όνειρά μου ενώνονται. Οι μαθηματικοί το αποκαλούν "τομή". Εγώ, πάλι, "έρωτα"... -             γράφει ο Μάριος Τσακρής

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Φώναξες δυνατά με πάθος τον πόθο και τον έρωτα κι έσπασες το φράγμα του ήχου, του χώρου, χρόνου!!! Η δύναμη και το πάθος του γραπτού σου μας παρέσυρε…! Συγκλονιστική η απόδοση της πένας σου, μπράβο!!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […[Οτιδήποτε κεκτημένο θα το έχουμε κάψει σκορπώντας τη στάχτη στον αέρα της πόλης αυτής[..]

    Τι απίστευτη αίσθηση!!Απελευθερωτική!!Θαυμάσιο κείμενο!!

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Έχει μια εγρήγορση και δυναμική το κείμενο. Σαν να έρχονται οι εικόνες μπροστά στα μάτια σου. Πάρα πολύ καλό!

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πολύ σφαιράτος ο οδηγός της κούρσας του έρωτα…Όλα τα γκάζια στο φουλ….Φρενίτιδα έμπνευσης από το μικρό φτερωτό πλασματάκι με τα ασημένια βέλη…
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου