“Ανεκπλήρωτοι”

7.07.2016

Αυτοκίνητο αεροπλάνο κι έτσι. Ναι. Οδηγώ. Πετάω. Έχει φτερά ατσάλινα και ξανοίγεται σε έναν θαλάσσιο ουρανό από άλλα φωτεινά κινούμενα-πετούμενα. Ταξίδια γήινα και αστρικά. Ανάμεσα σε ατσάλινες προσδοκίες. Τριγυρνάμε μερικοί. Κι εγώ αιωρούμαι ανάμεσά τους. Το τιμόνι ελαφριά γυρίζω και πατάω γκάζι. Πότε να πηγαίνω μπροστά και πότε πίσω και να ανάβω ακόμα περισσότερο με αυτήν την κίνηση. Σε θέλω και το φωνάζω από το παράθυρο. Το σώμα μου έχει πάρει φωτιά. Η μουσική δυναμώνει τούτη την ένταση και τα ηχεία πάλλονται μαζί μου. Ιδρώνω και το απολαμβάνω. Θα φτάσω. Να φτάσω. Να φτάσουμε. Ξανά και ξανά.

Ένα αυτοκίνητο μαγικό χαλί κι έτσι. Από ορφανό παραμύθι δίχως λυχνάρια και λοιπές μαλακίες.  Από το μπαρ στρώθηκα πάνω του. Μια στο καπό και μια στον ουρανό. Την πόρτα του άνοιξα και κάθισα μέσα του σα να καβάλαγα άλογο. Ροντέο και πάμε. Να αντέξω στα δευτερόλεπτα. Μετράει το χρονόμετρο και κραυγάζουν οι θεατές. Θα κάτσω όσο θες.  Όχι. Λάθος.  Θα κάτσω όσο θέλω. Αναρχία. Να σε πνίγω. Στα φιλιά. Μόνο αυτό σκέφτομαι. Να σε δαγκώνω εκεί που δε θες. Ναι, να σε δαγκώνω δυνατά. Να πιω το αίμα σου σαν βρικόλακας. Να αφήσω το δηλητήριό μου. Να σε αρρωσταίνω. Να με αρρωσταίνω. Να χάνεις την ανάσα σου. Να μη σε αφήνω να αναπνεύσεις. Να σβήνουμε σαν τσιγάρα. Ο ένας πάνω στον άλλον σε τασάκια πολλαπλών οργασμών.

Μια ατσάλινη νύχτα, ναι,  πετάω με βενζίνη αλκοόλης σε δανεική πτήση.  Ε και; Σε ένα μπαρ σε ήπιαν μονορούφι οι επιθυμίες μου. Άσπρο πάτο, σου είπα. Σε σχημάτισαν εύκολα στο διπλανό σκαμπό να με κοιτάς πεινασμένος. Σου χόρεψα με τα χέρια ψηλά και έτριβα το σώμα μου πάνω σου. Δε με νοιάζει που με είδανε να μιλάω στο κενό. Δε με ενοχλεί. Δε με απασχολεί. Με νοιάζει που μέθυσα για πάρτη σου. Που το σώμα μου έτρεμε. Σε έτρεμε.

Βράδυ και εσύ είσαι τώρα ο μοναδικός προορισμός. Το gps μου σε ένα σημείο έχει μόνο χάρτη. Οι υπόλοιποι προορισμοί ανενεργοί για απόψε. Η κούρσα πάει μονάχα σε σένα. Βράδυ και έχω βάλει πέμπτη. Ετοιμάσου. Θα σε βρω απροετοίμαστο. Θα σπάσω την πόρτα σου. Θα διαλύσω το σπίτι σου. Θα πω λέξεις χυδαίες. Θα γίνω χυδαία. Βράδυ. Θα μπω μέσα σαν να ήμουν πάντα εκεί. Θα τραβήξω τα σεντόνια σου. Θα πετάξω το στρώμα στο πάτωμα. Τίποτε ίδιο. Τίποτε που να μοιάζει με κάτι. Τίποτα που να μπορεί να συγκριθεί. Θα σε φτάσω εκεί. Σε αυτό που δεν ορίζεται. Θα μας φτάσω εκεί. Θα πάμε. Και δε θα γυρίσουμε.

Αυτοκίνητο που σπάει το φράγμα. Του ήχου, του χρόνου, του χώρου. Σπάει τους φραγμούς. Σε μια σφαίρα άλλη πετώ. Σε μια ζώνη άλλη σαν ζώνη λυκόφωτος. Θα ουρλιάζει μαζί μου. Απόψε δε θα ανήκουμε. Από σήμερα εσύ και εγώ δε θα ανήκουμε. Οτιδήποτε κεκτημένο θα το έχουμε κάψει σκορπώντας τη στάχτη στον αέρα της πόλης αυτής. Στα τυφλά θα διψάμε. Θα πεινάμε. Θα θέλουμε. Τυφλοί και ανήμποροι. Με μια νυχτερινή όραση. Με μια εσωτερική σιγουριά. Έρμαιοι μιας ερωτικής καταιγίδας. Θα μουσκεύουμε. Ξανά και ξανά. Ναι. Για όσο αντέχουμε. Για όσο έχουμε φτιαχτεί. Για όσο έχει φτιαχτεί ο κόσμος.

Παρκάρω παράνομα απέξω από την πόρτα σου. Το κουδούνι χτυπά. Σου κλείνω με την παλάμη τη θυροτηλεόραση. Ανοίγεις χωρίς να ρωτήσεις. Η σκάλα πετά. Λαχανιάζω. Η πόρτα στέκει ανοιχτή. Παίρνω ανάσα και μπαίνω. Το σπίτι διαλυμένο. Σεντόνια πεταμένα και ένα στρώμα στο πάτωμα. Σε βρήκα να με θες ήδη.

-Πάλι τα πιες για μένα;
-Πάλι σου απαντάω και σε μυρίζω
-Τι θα παίξουμε σήμερα; μου λες αρπάζοντάς με
-Τους ανεκπλήρωτους, σου λέω ρουφώντας τα χείλη σου
-Μ΄ αρέσει…, μου λες και με πετάς στο στρώμα

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Φώναξες δυνατά με πάθος τον πόθο και τον έρωτα κι έσπασες το φράγμα του ήχου, του χώρου, χρόνου!!! Η δύναμη και το πάθος του γραπτού σου μας παρέσυρε…! Συγκλονιστική η απόδοση της πένας σου, μπράβο!!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […[Οτιδήποτε κεκτημένο θα το έχουμε κάψει σκορπώντας τη στάχτη στον αέρα της πόλης αυτής[..]

    Τι απίστευτη αίσθηση!!Απελευθερωτική!!Θαυμάσιο κείμενο!!

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Έχει μια εγρήγορση και δυναμική το κείμενο. Σαν να έρχονται οι εικόνες μπροστά στα μάτια σου. Πάρα πολύ καλό!

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πολύ σφαιράτος ο οδηγός της κούρσας του έρωτα…Όλα τα γκάζια στο φουλ….Φρενίτιδα έμπνευσης από το μικρό φτερωτό πλασματάκι με τα ασημένια βέλη…
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου