Απόψε ξύπνησε η ανάγκη για να γράψω
κάτι έχω μέσα να ξορκίσω ή να κάψω.
Δεν ξέρω αλήθεια αν είναι η μοναξιά
νιώθω πως θέλει να με κάνει μια χαψιά...

Ένα θηρίο που στα σωθικά γυρίζει
σαν μεθυσμένος ναύτης που χυδαία βρίζει
γιατί τον δρόμο για το πλοίο έχει χάσει
κι ίσως να φύγει στο λιμάνι πριν να φτάσει...

Σαν μετανάστης μες στην ίδια μου την πόλη
νιώθω καράβι που δεν βρίσκει αραξοβόλι
σαν τρύπιος σάκος που ποτέ του δεν γεμίζει
σαν ένα σύννεφο που ο άνεμος σκορπίζει...

Κι από τις λέξεις μου κρατιέμαι μην βουλιάξω
μ' αυτές το "Θέλω", πνίγω, "να ουρλιάξω!"
σε λίγους στίχους την γαλήνη μου γυρεύω
μ' αυτό το ποίημα την ψυχή μου ημερεύω...

_

γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης - Αργοναύτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!