“Ανθρωπίνα”, της Αφροδίτης Κατσαδούρη

γράφει η Σοφία Πολίτου – Βερβέρη

Διαβάζοντας την πρώτη ποιητική συλλογή της Αφροδίτη Κατσαδούρη με τον τίτλο «Ανθρωπίνα», εκδόσεις Αμείλιχος, άκουσα μια κραυγή κι έναν λυγμό πάνω από τις άσχημες ταράτσες της πόλης, αναζήτησα να κατανοήσω μια φωνή πάθους την οποία παλεύουν να αφοπλίσουν, είδα να ξετυλίγεται αυτή η αναρχοαυτόνομη παντιέρα της για έρωτα, για δημιουργία, για ζωή. 

Αναμφισβήτητα, η Αφροδίτη Κατσαδούρη εκφράζει τη γενιά της και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, ενώ παράλληλα μοιράζει δεξιά και αριστερά την ομορφιά της νιότης -αυτό είναι κάτι που βγαίνει πηγαία, δεν ανακόπτονται τα νιάτα με τίποτα- καταγράφει την αθωότητα των παιδικών αναμνήσεων μέσα από προσωπικές εικόνες, ενώ από την άλλη καταγγέλλει την ακύρωση ήθους, δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας μέσω της πολιτικής βιαιοπραγίας και κοινωνικής αδικίας.

Ταυτίστηκα με το νεαρό κορίτσι του εξωφύλλου της ποιητικής της συλλογής -κάπως έτσι αναπηδούν οι σκέψεις σε καθημερινή βάση- και ξεκίνησα με σεβασμό να συναντήσω την καρδιά της «Ανθρωπίνας» ή αλλιώς Αφροδίτης Κατσαδούρη.

Οξυδερκής η ματιά και η περιγραφή της, σουρεαλιστικές και τολμηρές οι εικόνες της, άμεσα και δυνατά τα μηνύματά της. Ένας πομπός καλεί με όλες του τις δυνάμεις και αδημονεί να γίνουμε οι δέκτες του. Αναπάντεχη και εκτός πρωτοκόλλου, προστατεύει τον σκληρό ρομαντισμό της με ιαχές πολέμου. Έξυπνο το παιχνίδι με τις λέξεις -το έχουμε συναντήσει και αλλού και πάντα προκαλεί τη σπιρτάδα των αναγνωστών επιτυχώς- άλλο τι ακούς και άλλο τι διαβάζεις και πόσους συνειρμούς, πόσες πόρτες σου ανοίγει αυτή η τεχνοτροπία, δεν περιγράφεται.

Καίριο το πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο στην ποίησή της. Ο κόσμος της δεν είναι ιδεατός, όμως είναι μοναδικός χάρη στον τρόπο που τον ερμηνεύει. Συλλέγει το μαγικό μέσα από τον πόνο, το παρηκμασμένο, το καταπιεστικό, το αδιέξοδο. Χρώματα του δειλινού η επανάσταση και η αγάπη, λαχταράει τις πραγματικές σχέσεις, την πληρότητα ενός αγγίγματος, την ανυπακοή. 

Στοχαστική, καταγγελτική, δίχως ρανίδα έκδηλης αδυναμίας, εκτός από τις στιγμές που αναφέρεται σε αγαπημένα πρόσωπα. Τότε στις φλέβες κυλάει σιρόπι από γλυκό βύσσινο. Πόσο δεξιοτεχνικά (μας) κρύβεται η Αφροδίτη Κατσαδούρη, πίσω από έναν ζωοδότη ήλιο γεμάτο σπέρμα και από την επιθυμία της να αρέσει γι’ αυτό που πραγματικά είναι.

Για τυπογραφικούς λόγους, υποπτεύομαι, κάποια ποιήματα μοιράζονται την ίδια σελίδα (αυτά τα τυπογραφικά δεκαεξασέλιδα) και καταλήγω πως στην «Ανθρωπίνα» διαβάζω δυνατά πρωτόλεια μιας ανερχόμενης ποιήτριας που με συστηματικό σκάψιμο μπορεί να αποκτήσει ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

Ακολουθήστε μας

Με ένα λευκό φτερό, της Ελένης Μπετεινάκη

Με ένα λευκό φτερό, της Ελένης Μπετεινάκη

Σε μια λίμνη ζει ένας κύκνος που μένει καθηλωμένος στο ίδιο μέρος, παρατηρεί τα άλλα πουλιά να πετούν μακριά και καρτερά την επιστροφή τους. Στη λίμνη έρχεται καθημερινά ένα κορίτσι που του αρέσει να καθρεφτίζεται στα νερά και να παρατηρεί τους κύκνους. Η Μυρσίνη...

Ο Γκόλντι και ο χαμένος θησαυρός – Ιωάννα Αλεξάκου

Ο Γκόλντι και ο χαμένος θησαυρός – Ιωάννα Αλεξάκου

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Ξέρατε εσείς ότι μπορεί ένας λαγός να γίνει οδηγός λεωφορείου; Ότι μια στρουμπουλή ελεφαντίνα μπορεί να γίνει δασκάλα; Εγώ δεν το ήξερα μέχρι που διάβασα το παραμύθι με ήρωα τον Γκόλντι και την παρέα του. Ο Γκόλντι ένα χαριτωμένο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

ΒιβλιοκριτικέςΠαιδική λογοτεχνία
Με ένα λευκό φτερό, της Ελένης Μπετεινάκη
Με ένα λευκό φτερό, της Ελένης Μπετεινάκη

Με ένα λευκό φτερό, της Ελένης Μπετεινάκη

Σε μια λίμνη ζει ένας κύκνος που μένει καθηλωμένος στο ίδιο μέρος, παρατηρεί τα άλλα πουλιά να πετούν μακριά και καρτερά την επιστροφή τους. Στη λίμνη έρχεται καθημερινά ένα κορίτσι που του αρέσει να καθρεφτίζεται στα νερά και να παρατηρεί τους κύκνους. Η Μυρσίνη...

ΒιβλιοκριτικέςΠαιδική λογοτεχνία
Ο Γκόλντι και ο χαμένος θησαυρός – Ιωάννα Αλεξάκου
Ο Γκόλντι και ο χαμένος θησαυρός – Ιωάννα Αλεξάκου

Ο Γκόλντι και ο χαμένος θησαυρός – Ιωάννα Αλεξάκου

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Ξέρατε εσείς ότι μπορεί ένας λαγός να γίνει οδηγός λεωφορείου; Ότι μια στρουμπουλή ελεφαντίνα μπορεί να γίνει δασκάλα; Εγώ δεν το ήξερα μέχρι που διάβασα το παραμύθι με ήρωα τον Γκόλντι και την παρέα του. Ο Γκόλντι ένα χαριτωμένο...

ΒιβλιοκριτικέςΠαιδική λογοτεχνία
Ξέρεις πού ζει η αγάπη; της Λίζα Βάισμπροντ
Ξέρεις πού ζει η αγάπη; της Λίζα Βάισμπροντ

Ξέρεις πού ζει η αγάπη; της Λίζα Βάισμπροντ

Μια μέρα ρωτάει ο Τομ τον παππού του «Πού ζει η αγάπη;» κι έτσι ξεκινάει μια συναρπαστική περιπέτεια για τον εντοπισμό της. Οι σελίδες του βιβλίου στάζουν γλύκα και τρυφερότητα, μυρίζουν χαρά κι ευτυχία και τα παιδιά, ξεφυλλίζοντάς το, ανακαλύπτουν πως η αγάπη...

Βιβλιοκριτικές
Η κραυγή του φεγγαριού – Θοδωρής Δεύτος
Η κραυγή του φεγγαριού – Θοδωρής Δεύτος

Η κραυγή του φεγγαριού – Θοδωρής Δεύτος

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Η κραυγή του φεγγαριού, αναδύεται από τη Μάνη. Τη Μάνη με τα μοναδικά τοπία φυσικού πλούτου, τους αυθεντικούς ανθρώπους της αλλά και τους ιδιαίτερους άγραφους νόμους τιμής. Εκεί μεγαλώνουν δυο νέοι και μαζί τους μεγαλώνει και θεριεύει...

Βιβλιοκριτικές
Εγχειρίδιο μυθικών πλασμάτων, του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου
Εγχειρίδιο μυθικών πλασμάτων, του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Εγχειρίδιο μυθικών πλασμάτων, του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Γιατί τα άλογα του Διομήδη τρέφονταν με ανθρώπινο κρέας; Τι κοινό έχουν οι Κέρκωπες με τις μαϊμούδες; Γιατί βασάνιζαν οι Άρπυιες τον μάντη Φινέα; Σε τι χρησίμευαν τα αυτόματα στην καθημερινή ζωή των αρχαίων; Γιατί ήταν τόσο οργισμένοι οι Γίγαντες; Τι συμβολίζουν οι...

ΒιβλιοκριτικέςΠαιδική λογοτεχνία
Το φαφούτικο, της Δέσποινας Κοκκίδου
Το φαφούτικο, της Δέσποινας Κοκκίδου

Το φαφούτικο, της Δέσποινας Κοκκίδου

Μια συναρπαστική ιστορία, η οποία, με αφορμή ένα παιδικό δόντι που πέφτει, μας ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να μάθουμε τις αντίστοιχες συνήθειες άλλων χωρών! Το δόντι αυτό λοιπόν είτε το παίρνουν διάφορα ζώα είτε το φυτεύουν στο χώμα είτε το κάνουν σκουλαρίκι....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου