Αντάμωμα

28.08.2014

 

 

            Το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά. Ο Ιούλιος λιαζόταν ανέμελος στις παραλίες μαζί με τον κόσμο, που απολάμβανε τις διακοπές του. Είχε έρθει και για κείνη η ώρα να απολαύσει την ανεμελιά. Είχε μάθει τόσα πολλά από το προηγούμενο καλοκαίρι, που της χρειαζόταν ξεκούραση.

            Ήταν η πρώτη μέρα των διακοπών της. Φόρεσε το μπικίνι της, το κάτω μέρος μόνο, αφού κάνει πάντα τόπλες. Διάλεξε ένα κόκκινο αέρινο φόρεμα μιας και από ιδιοσυγκρασίας είναι ένα φλογερό αερικό. Φόρεσε ασορτί ψάθινο καπέλο με λουλουδάκια και κορδέλες στο μπορ, για να της δείχνουν τη φορά του ανέμου. Δεν έβαλε παπούτσια, δεν τους θέλει τους περιορισμούς.

            Επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο και είπε στο σοφέρ της, “Θάλασσα”. Εκείνος της χαμογέλασε και ξεκίνησαν. Της έβαλε το αγαπημένο της τραγούδι και εκείνη άφησε τα κοντά μαλλιά της να παίζουν με το αεράκι. Γύρισε, την κοίταξε και του έκλεισε τα μάτια της με νάζι.

            Μόλις έφτασαν ο σοφέρ κουβάλησε την ψάθινη τσάντα της και τη συνόδευσε ως την ξαπλώστρα. Τότε του ξέφυγε και έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε ως εκεί, που έσκαγε το κύμα. Σήκωσε τα χέρια της και χαιρέτησε φωνάζοντας “Γεια σου Θάλασσα!”. Και ύστερα χαμογέλασε γιατί η Θάλασσα της χάιδεψε τα δάχτυλα. “Ουρανία, έλα εδώ”, της φώναξε και κείνη του έδειξε, “Μπαμπά, Θάλασσα”. Της χαμογέλασε και την πήρε αγκαλιά. Έτσι γίνονται τα καλοκαίρια αυτά τα ανταμώματα του Ουρανού με τη Θάλασσα, τόσο γλυκά, τόσο αθώα.

 

Ουρανία, 3 ετών

18/07/2014

 

_

γράφει η Βίκη Κοσμοπούλου

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ο λαθροκυνηγός

Ο λαθροκυνηγός

“Τώρα βρήκε να μας κλείσει μέσα η καταραμένη καραντίνα; Τώρα που τα καλύτερα θηράματα βγαίνουν να βοσκίσουν το φρέσκο χορτάρι και τα αγριολούλουδα;” είπε θυμωμένος. Εδώ και τρεις μήνες, έβγαζε τακτικά τα κυνηγητικά του όπλα και τα περιποιούνταν αναλόγως. Τα έλυνε με...

Η δίψα

Η δίψα

-Μαμά, γιατί εγώ δεν πάω σχολείο σαν όλα τα παιδιά; -Σε ποιο σχολείο; -Να, εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά με τις τσάντες τους που πάνε και θα ήθελα να πάω κι εγώ. -Δεν σε καταλαβαίνω... Άσε τις κουβέντες να δούμε πώς θα περάσει κι η σημερινή μέρα. Και...

Χειροπιαστά όνειρα

Χειροπιαστά όνειρα

Το δωμάτιο άδειο. Δυο πολυθρόνες ορφανές, αντικριστά. Τα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, οι τοίχοι δίχως κάδρα. Γκρι τοίχοι, σπατουλαρισμένοι. Κανένα ψεγάδι πάνω τους. Και τα παράθυρα με τζάμια τόσο καθαρά που περιμένεις τον αέρα ή την κάψα. Τα κανάτια κλειστά αφήνουν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου