Αντίο…, της Άννας Ρουμελιώτη

Δημοσίευση: 19.09.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Μια μικρή αράχνη

ήρθε και κάθισε

στο νεκροκρέβατό μου.

Δαντέλα έπιασε να πλέκει

υφάδι τον ιστό της

στο νεκροσέντονό μου.

Λευκό και άσπιλο υφάδι

σαν την παιδική ψυχή.

Η δική μου έτοιμη

είναι και θα βγει.

Συνάντηση μεγάλη

έχει οριστεί.

Για δες την

την μικρή αράχνη

πόσο γοργά

υφαίνει τον ιστό

με ακρίβεια μπαλαρίνας

άψογα τα βήματά της

σε έναν τέλειο χορό.

Τι όμορφα που με στόλισες

κυρά μου...

για να υποδεχτώ

τον χάροντά μου...

πολύ σε ευχαριστώ...

αντίο...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Γιατί καλέ σήμερα τόση μελαγχολία;
    Να αναιρεθεί παρακαλώ άμεσα..
    φως στο φως..
    την καλημέρα μου!
    είναι όμορφο πάντως..

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Εμένα πάλι μου θυμίζει το “μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σαν καλιακούδα” 😉 Σας ευχαριστώ την καλημέρα μου!

      Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σας ευχαριστώ Teuta!!

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Ανατρίχιασα βρε Άννα μου!!!
    Όμορφα ιδιαίτερο!!!!

    Έχεις έναν τρόπο να μας ανοίγεις την είσοδο της ψυχής σου. Έτσι, βιώνουμε κι εμείς αυτά που ακριβώς νιώθεις.

    Σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ γι’ αυτό!!!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Εγώ ευχαριστώ Ελένη να είσαι καλά!!!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Η αλήθεια είναι οτι πρωί πρωί που το διάβασα…μου σήκωσε λίγο την τρίχα Άννα μου… ωραία η ιδέα της αράχνης…φτιάχνεις μια δυνατή εικόνα..και την περιγράφεις όμορφα…. αλλά πολύ μελαγχολικό …Χαμογέλα μου!

    καλό μεσημέρι!

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν ήθελα ουτε να μελαγχολήσει κανείς ούτε και να ανατριχιάσει Μάχη μου αλίμονο …. έτσι γοργά όπως φτιάχνει η αράχνη τον ιστό της εύχομαι να περάσει και η μελαγχολία μας. Καλό μεσημέρι 😉

    Απάντηση
  6. Αθηνά Μαραβέγια

    Κοίτα που σιγά-σιγά θα γίνω φίλη με τις αράχνες!!!
    Πρώτα η “Λούλα η Αραχνούλα” η δικιά μου, με την οποία προσπάθησα να ξορκίσω το φόβο μου σε τούτο το έντομο και τώρα τούτη δω που πλέκει και πλέκει για να “στολίσει” όμορφα τον ταξιδιώτη!!!
    Ίσως επειδή το διάβασα το απόγεμα, μου φάνηκε πολύ τρυφερό!!!
    Καλό βράδυ και καλή ψήφο!!! 😉

    Απάντηση
  7. Αννα Ρουμελιωτη

    Σε ευχαριστω Αθηνα πολυ πολυ!Καλο βραδυ ευχομαι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου