Αν οι πολιτικοί αρχηγοί έγραφαν μυθιστόρημα – Η λογοτεχνία της εξουσίας

Αν ανοίξετε τα βιβλία που εκδίδουν συνήθως οι πολιτικοί, θα βρεθείτε αντιμέτωποι με έναν ωκεανό πλήξης. Πολιτικά μανιφέστα, απομνημονεύματα γεμάτα αυτοθαυμασμό και απολογισμούς τετραετίας που έχουν τη λογοτεχνική αξία τηλεφωνικού καταλόγου.

Τι θα συνέβαινε όμως αν οι αρχηγοί των ελληνικών κομμάτων αποφάσιζαν να αφήσουν τις προγραμματικές δηλώσεις και να καταπιαστούν με την καθαρή μυθοπλασία;

Ας ρίξουμε μια ματιά στα ευπώλητα που θα γέμιζαν τις προθήκες:

1. Το κυβερνητικό best seller: Επιστημονική φαντασία & Silicon Valley

• Τίτλος: «Ο Πρίγκιπας των αλγορίθμων και το μαγικό dashboard»

• Είδος: Τεχνολογική δυστοπία με happy end.

• Η πλοκή: Σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου δεν βρέχει ποτέ απροειδοποίητα και τα τρένα κινούνται με τη δύναμη της θετικής σκέψης, ένας κομψός ηγέτης με ακουστικό Bluetooth στο αυτί σώζει το βασίλειο από μια πανάρχαια κατάρα, την έλλειψη ψηφιακής διαλειτουργικότητας. Ο ήρωας δεν κοιμάται ποτέ, πίνει matcha tea, κάνει pilates στις 5:30 π.μ. και εξολοθρεύει τους δράκους της γραφειοκρατίας στέλνοντας push notifications στους υπηκόους του.

• Η κριτική: «Ένα συναρπαστικό έργο φαντασίας. Διαβάζεται μονορούφι αρκεί να μην κοιτάξετε έξω από το παράθυρο».

2. Το μελόδραμα της Αριστεράς: Υπαρξιακός σπαραγμός σε 14 πράξεις

• Τίτλος: «Οι χαμένες προσδοκίες της πλατείας (Και ποιος μου έκλεψε τη σφραγίδα)»

• Είδος: Δικαστικό δράμα με στοιχεία επιθεώρησης.

• Η πλοκή: Ένα κάποτε κραταιό κίνημα συντροφικότητας καταρρέει όταν οι πρωταγωνιστές συνειδητοποιούν ότι διαφωνούν ριζικά για το αν το καταστατικό του συνεδρίου του 1996 επιτρέπει τη διαγραφή μέσω Instagram. Ο κεντρικός ήρωας, ένας ρομαντικός ιδεαλιστής με ανοιχτό πουκάμισο, περιφέρεται στους διαδρόμους των κεντρικών γραφείων του κόμματος μονολογώντας για το «ηθικό πλεονέκτημα» ενώ γύρω του πρώην σύντροφοι ιδρύουν νέα κόμματα σε κάθε στάση του μετρό.

• Η κριτική: «Περισσότερες διασπάσεις κι από άτομο ουρανίου. Συγκινεί κυρίως τους συνταξιούχους εκπαιδευτικούς».

3. Το σοσιαλδημοκρατικό έπος: Η επιστροφή του πράσινου ήλιου

• Τίτλος: «Στη σκιά του Ήλιου: Το χρονικό ενός μεσαίου χώρου»

• Είδος: Ιστορικό δράμα εποχής.

• Η πλοκή: Ένας νεαρός ευρωβουλευτής προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει το χωριό του ότι δεν είναι απλώς μια νοσταλγική ανάμνηση από τα 80s αλλά η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική. Η πλοκή κινείται αργά, μεθοδικά, με ρυθμό συνεδρίασης Κεντρικής Επιτροπής σε επαρχιακό ξενοδοχείο. Ο ήρωας κρατάει σημειώσεις σε μπλοκάκι, επικαλείται διαρκώς τη «θεσμικότητα» και παλεύει να κερδίσει το ενδιαφέρον μιας κοπέλας που κοιτάζει επίμονα προς τα άλλα δύο τραπέζια.

• Η κριτική: «Στιβαρό, σοβαρό, τόσο μετριοπαθές που λειτουργεί άριστα ως υποκατάστατο ηρεμιστικού χαπιού».

4. Το ελληνορθόδοξο μυστικιστικό θρίλερ: Κεραλοιφές και χειρόγραφα

• Τίτλος: «Οι Επιστολές της Αποκάλυψης και το μυστικό των βράχων»

• Είδος: Συνωμοσιολογικό νουάρ.

• Η πλοκή: Ένας χαρισματικός τηλεπωλητής – σωτήρας ανακαλύπτει σε μια σπηλιά του Αγίου Όρους τα γνήσια χειρόγραφα σημειώματα αρχαίων σοφών που αποκαλύπτουν πώς να γλιτώσεις από τις ψηφιακές ταυτότητες χρησιμοποιώντας αγιασμό, κερί μέλισσας και αυθεντικό ελληνικό πείσμα. Καταδιώκεται από μυστικές σκοτεινές στοές και πολυεθνικές φαρμάκων αλλά σώζεται χάρη σε μια θαυματουργή κρέμα για την τριχόπτωση.

• Η κριτική: «Πωλείται σε πακέτο των τριών, δώρο ένα σετ βυζαντινά κομποσκοίνια».

5. Το Κομμουνιστικό Έπος: Η αιώνια βάρδια

• Τίτλος: «Κόκκινη Γραμμή: Αυτοί είστε!»

• Είδος: Σοσιαλιστικός ρεαλισμός σε 4.000 σελίδες.

• Η πλοκή: Δεν υπάρχουν ατομικοί ήρωες μόνο η συλλογική συνείδηση της εργατικής τάξης. Η ιστορία ξεκινάει με απεργία, συνεχίζεται με πορεία και ολοκληρώνεται με ανάλυση της ιμπεριαλιστικής κρίσης σε υπόγειο τυπογραφείο. Δεν υπάρχουν ερωτικά τρίγωνα ούτε ανατροπές. Όποιος αποκλίνει από τη γραμμή χαρακτηρίζεται οπορτουνιστής και διαγράφεται από τη σελίδα 12.

• Η κριτική: «Αταλάντευτο, συνεπές, τυπωμένο σε χοντρό χαρτί που αντέχει ακόμα και σε δακρυγόνα».

Το ηθικό δίδαγμα

Αν οι πολιτικοί μας έγραφαν μυθιστορήματα ίσως η χώρα να μην έλυνε τα οικονομικά της προβλήματα αλλά τα βιβλιοπωλεία θα ζούσαν χρυσές εποχές.

Και το σημαντικότερο, σε αντίθεση με τις προεκλογικές υποσχέσεις, στα βιβλία ξέρεις τουλάχιστον από την αρχή ότι όλα όσα διαβάζεις είναι απλώς αποκύημα της φαντασίας.