Τη στιγμή που συναντώ το δάκρυ

τη μικρή αυτή στιγμή...

πόσο λες ότι διαρκεί;

Δευτερόλεπτα...

δευτερόλεπτα που

ο πόνος παγώνει το χρόνο.

Δάκρυα πικρά

ναι... δεν έκλαψα ποτέ από χαρά.

Ευσυγκίνητη ασπίδα

δεν φόρεσα.

Το δάκρυ είναι εχθρός,

ανάλγητος κριτής

και τιμωρός.

Και μην σε ξεγελά

η θλίψη στα μάτια μου

οχυρώνω την όραση

απ’ του κόσμου την "όαση".

Τη στιγμή που συναντώ το δάκρυ

τη στιγμή που εκείνο θα αποδράσει

απ’ τα κλεισμένα μου μάτια

θα δεις πως ο χρόνος σταματά

καθώς τα δυο μου χέρια

μαζεύουν σπασμένα κομμάτια.

Τα σπασμένα θα δεις δευτερόλεπτα

πως θα τα κρατούν καθώς

θα απελαύνω την ψυχή μου.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!