Βολισσός, Χίος 

16:54

Ψάχνω κάτι να γράψω, να βγάλω έξω την ψυχή μου, τα συναισθήματα όλα και τις σκέψεις… Τι είναι αυτό που τώρα κινεί τα πόδια και το σώμα μου; Και το μυαλό μου ακόμη… και το ρυθμό και την ένταση των σφυγμών μου. Τα χέρια και η μυρωδιά ενός ανθρώπου, ο τρόπος που σε αγγίζει, σε σφίγγει πάνω του, τα βάσανα και τα μεράκια του. «Είμαι περήφανος για ‘σένα». Λόγια ενός πατέρα που ειπώθηκαν άραγε ποτέ; Αγγίζουν την ψυχή με γλύκα… Να τον κρατήσω αγκαλιά και να καώ. Αυτό λαχταρώ τώρα.

18:52 

Πολλή ζέστη στην ατμόσφαιρα, στα πρόσωπα και στα σώματα. Έρωτας, ρίγος, αμφιβολία κι ένταση μαζί… Ποιος θέλει να είναι εδώ και να καίγεται από καθαρό, αγνό έρωτα; Ποιος λυτρώνεται και παλεύει να δώσει λίγη «ανάπαυση» σε μυαλό και κορμί; Ν’ αφήσει το δέρμα ν ανθίσει και να μυρίσει ευωδιές του έρωτα, ανοιξιάτικες, απ’ αυτές που όλα τα ζωντανά αναστατώνουν και τα κάνουν να ξεχνούν μέχρι και το φαΐ τους…

Είναι διπλα και μου μιλάει…το μυαλό μου ανάστατο και η προσοχή μου διασπασμένη.

Αύριο 16:00

«Τα κορμιά… όλα ερωτικά είναι… πρέπει να μάθουμε ο ένας τον άλλον». Το δικό μου κορμί είναι “άρρωστο”;

Γιατί έχει τέτοια δίψα για έρωτα, για ατέλειωτο οργασμό; Όχι μοναχικό… συντροφικό, με έρωτα. Πού είναι τα βιβλία που θα διαβάζαμε; Οι σκέψεις; Οι κουβέντες; Όσα λένε στο μυαλό μου ότι τον έχω ερωτευθεί;

Ανακουφίζεται; Βρίσκει αυτό που ζητά; Κι εγώ; Τί βρίσκω; Και κυρίως τί ζητώ;

«Προστάτευσε τον εαυτό σου»! Μήνες ηχεί όλο αυτή η φράση στ’ αυτιά μου. Απ’ τη μητέρα, τον πατέρα, την αδελφή, τους ψυχολόγους, όσους με νοιάζονται. Και από εμένα την ίδια; Με νοιάζομαι εγώ; Ή είμαι όπως λέει η ψυχολόγος «μισό» παιδάκι θυμωμένο, που λέει στον εαυτό του: «Διστάζεις να πάρεις αυτή την ικανοποίηση; Τώρα θα σου δείξω εγώ ότι μπορούμε». Κι ο εαυτός μένει πετάμενος στα ‘σώψυχα του καθενός έρωτα και μη, να ζητάει την ταυτότητα και την πορεία του. Μέχρι να ‘ρθει ο επόμενος και να τον βυθίσει στα δικά του ‘σώψυχα.

Γιατί «μόνο τα προβλήματα και οι πληγές, μας δένουν» λέει καιρό τώρα η ψυχολόγος.

19:23

Ο δρόμος της επιστροφής είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσει.

Το στομάχι γεμάτο φαΐ και αλκοόλ.Το κορμί έρμαιο, γεμάτο πάθος, ψυχή και μυαλό σκλαβωμένα κι εκείνος δίπλα βρυχάται, αφού «τίποτα δεν αποτελεί πρόβλημα, τίποτα δεν είναι άξιο να μας κάνει στεκόμαστε σ’ αυτό». 

Την άλλη εβδομάδα θέλει να έρθουμε ξανά εδώ.

_

γράφει η Μάγια Ελευθερίου