Από την πρώτη μας βόλτα…

8.05.2020

Βολισσός, Χίος 

16:54

Ψάχνω κάτι να γράψω, να βγάλω έξω την ψυχή μου, τα συναισθήματα όλα και τις σκέψεις… Τι είναι αυτό που τώρα κινεί τα πόδια και το σώμα μου; Και το μυαλό μου ακόμη… και το ρυθμό και την ένταση των σφυγμών μου. Τα χέρια και η μυρωδιά ενός ανθρώπου, ο τρόπος που σε αγγίζει, σε σφίγγει πάνω του, τα βάσανα και τα μεράκια του. «Είμαι περήφανος για ‘σένα». Λόγια ενός πατέρα που ειπώθηκαν άραγε ποτέ; Αγγίζουν την ψυχή με γλύκα… Να τον κρατήσω αγκαλιά και να καώ. Αυτό λαχταρώ τώρα.

18:52 

Πολλή ζέστη στην ατμόσφαιρα, στα πρόσωπα και στα σώματα. Έρωτας, ρίγος, αμφιβολία κι ένταση μαζί… Ποιος θέλει να είναι εδώ και να καίγεται από καθαρό, αγνό έρωτα; Ποιος λυτρώνεται και παλεύει να δώσει λίγη «ανάπαυση» σε μυαλό και κορμί; Ν’ αφήσει το δέρμα ν ανθίσει και να μυρίσει ευωδιές του έρωτα, ανοιξιάτικες, απ’ αυτές που όλα τα ζωντανά αναστατώνουν και τα κάνουν να ξεχνούν μέχρι και το φαΐ τους…

Είναι διπλα και μου μιλάει…το μυαλό μου ανάστατο και η προσοχή μου διασπασμένη.

Αύριο 16:00

«Τα κορμιά… όλα ερωτικά είναι… πρέπει να μάθουμε ο ένας τον άλλον». Το δικό μου κορμί είναι “άρρωστο”;

Γιατί έχει τέτοια δίψα για έρωτα, για ατέλειωτο οργασμό; Όχι μοναχικό… συντροφικό, με έρωτα. Πού είναι τα βιβλία που θα διαβάζαμε; Οι σκέψεις; Οι κουβέντες; Όσα λένε στο μυαλό μου ότι τον έχω ερωτευθεί;

Ανακουφίζεται; Βρίσκει αυτό που ζητά; Κι εγώ; Τί βρίσκω; Και κυρίως τί ζητώ;

«Προστάτευσε τον εαυτό σου»! Μήνες ηχεί όλο αυτή η φράση στ’ αυτιά μου. Απ’ τη μητέρα, τον πατέρα, την αδελφή, τους ψυχολόγους, όσους με νοιάζονται. Και από εμένα την ίδια; Με νοιάζομαι εγώ; Ή είμαι όπως λέει η ψυχολόγος «μισό» παιδάκι θυμωμένο, που λέει στον εαυτό του: «Διστάζεις να πάρεις αυτή την ικανοποίηση; Τώρα θα σου δείξω εγώ ότι μπορούμε». Κι ο εαυτός μένει πετάμενος στα ‘σώψυχα του καθενός έρωτα και μη, να ζητάει την ταυτότητα και την πορεία του. Μέχρι να ‘ρθει ο επόμενος και να τον βυθίσει στα δικά του ‘σώψυχα.

Γιατί «μόνο τα προβλήματα και οι πληγές, μας δένουν» λέει καιρό τώρα η ψυχολόγος.

19:23

Ο δρόμος της επιστροφής είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσει.

Το στομάχι γεμάτο φαΐ και αλκοόλ.Το κορμί έρμαιο, γεμάτο πάθος, ψυχή και μυαλό σκλαβωμένα κι εκείνος δίπλα βρυχάται, αφού «τίποτα δεν αποτελεί πρόβλημα, τίποτα δεν είναι άξιο να μας κάνει στεκόμαστε σ’ αυτό». 

Την άλλη εβδομάδα θέλει να έρθουμε ξανά εδώ.

_

γράφει η Μάγια Ελευθερίου

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου