Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα έκτο

10.12.2015

 

 

Πίνακας JOHN EVERETT MILLAIS JES

Πίνακας JOHN EVERETT MILLAIS JES

Το παιχνιδιάρικο πρωινό φως μού χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο. Σηκώθηκα κεφάτη από το τεράστιό μου πουπουλένιο στρώμα, κατέβηκα στην τραπεζαρία φορώντας ένα γαλάζιο ανοιχτό φόρεμα με κουμπάκια. Απόθεσα το καπελίνο μου σ' ένα από τα στρωμένα τραπεζάκια με τα σιέλ καρό τραπεζομάντιλα, στολισμένα με μικρά βαζάκια με ροζ μικρά τριανταφυλλάκια.
Αφού τελείωσα με το πρωινό, ώρα για έναν περίπατο στη Μονμάρτη, το στέκι των καλλιτεχνών.
Κατέβηκα δυο δυο τα σκαλάκια σιγοτραγουδώντας έναν μουσικό σκοπό.
Η ματιά μου έπεσε σε μια βιτρίνα με την πιο chic hau de couture της εποχής. Ένα φόρεμα με πολύ στενή μέση που ξεχυνόταν ανάλαφρο, πίδακας άφθονης μουσελίνας χρώματος μουσταρδί, ενός ώριμου ήλιου.
Ο άντρας που βρίσκονταν ήδη στο μαγαζί είχε γυρισμένη την πλάτη του. Μόνο η σκιά του έπεφτε στο πάτωμα και διέγραφε τον όγκο του επιβλητικό, σχεδόν απειλητικό. Άκουσα τον ήχο της μεταλλικής του ταμπακιέρας που ανοιγόκλεισε αστραπιαία. Έδωσε ένα από τα πολλά φουλάρια, που δεν κατόρθωσα να ξεχωρίσω από την οπτική γωνία μου, στον πωλητή του μαγαζιού, πλήρωσε και μ΄ ένα χαιρετισμό τον κατάπιε το γραφικό, στενό σοκάκι όπου βρισκόταν το μαγαζί.
Αφού συνδύασα το φόρεμα, που σε καμιά περίπτωση δεν μπόρεσα να του αντισταθώ, με ένα μικρό κομψό καπελίνο, τελευταία λέξη της μόδας, χρώματος μαύρου, για να το φορέσω την επικείμενη βραδιά, ακολούθησα και εγώ τα υποθετικά ίχνη του άγνωστου άντρα.
Ο δρόμος μ' έβγαλε, ωστόσο, εύκολα και γρήγορα στο δρόμο της Μονμάρτης. Στα σκαλάκια άφθονα καβαλέτα το ένα συναγωνίζονταν το άλλο σε μια πασαρέλα χρωμάτων και φαντασίας.
Καλλιτέχνες και μικροπωλητές, δίπλα στα έργα τους καμάρωναν, γελώντας για τα δημιουργήματά τους. Άλλοι, συνομιλούσαν με περίεργους και ενθουσιασμένους περαστικούς που τα επεξεργάζονταν. Άλλοι είχαν πιάσει από νωρίς δουλειά, σκιτσάροντας με τα μαύρα μολύβια, τα πρόσωπα τους, φυλακίζοντάς τα, με κάρβουνο στον καμβά, που έπαιρνε την εκφραστικότητα που του έλειπε, καθώς αρχικά άψυχος κοίταζε στο κενό.
Εάν και δεν μου έκανε καρδιά ακόμη να φύγω από ένα τόσο γεμάτο ζωή καλλιτεχνικό στέκι, ρώτησα για την ώρα, έναν κομψό κύριο δίπλα μου, που παζάρευε την τιμή ενός εντυπωσιακού πίνακα με νούφαρα, που σαν μάτια λίμναζαν σε θαλασσοπράσινα νερά. Ένα κακό αντίγραφο του Mone.
Έβγαλε το κομψό του ρολόι από το φράκο, που κρεμόταν στην λεπτή αλυσιδίτσα.
Δεν είχα πολύ χρόνο στην διάθεσή μου. Έπρεπε ν' αναβάλω την απόλαυση, ενός αρωματικού καφέ και την παραμονή μου στα παραδοσιακά χαριτωμένα στρογγυλά τραπεζάκια μιας λιλιπούτειας κομψής καφετέριας με τα αναμμένα κεράκια στα πολύχρωμα ρεσώ.
Μόλις που προλάβαινα να επισκεφτώ τον Πύργο του Άιφελ, που δέσποζε γίγαντας επιβλητικός. Παρακολουθούσε τους άτακτους υπηκόους του, που πηγαινοέρχονταν στους δρόμους της πόλης. Κατάφερα ν' ανέβω με τα πόδια αρκετά σκαλιά. Αισθάνθηκα έναν αέρα ελευθερίας να με περιβάλει ήδη από το πρώτο σκαλοπάτι που το πόδι μου κατέκτησε.
Όταν κατόρθωσα να φτάσω σ΄ ένα αρκετά ψηλό επίπεδο, έβγαλα τα κιάλια και παρατηρούσα ένα τεράστιο αερόστατο με πολύχρωμα πανιά που σε ταξίδευε σε πολύχρωμους ορίζοντες. Ο ουρανός σ΄ όλο το μεγαλείο του.
Ο χρόνος εξέπνευσε γρήγορα που είχα στην διάθεσή μου κι εγώ βρέθηκα στο πέρασμά του, να χτυπώ την πόρτα του πλούσιου οικοδεσπότη μου. Η έπαυλή του, η Μέκκα της Τέχνης. Ένα καλλιτεχνικό γεγονός που συζητούνταν στους καλλιτεχνικούς κύκλους εδώ και μήνες. Όλη η αφρόκρεμα ενός κύκλου του πνεύματος.
Μύρισα τον αέρα της ύπαρξής του. Κατάλαβα αμέσως πως είσαι εσύ. ΨΥΧΗ.
Μύρισα τη σκόνη της βαριάς ατμόσφαιρας. Αυτό το μυστήριο που ενώνει δυο σκονισμένες ψυχές, που τορπιλίζονται ανάμεσα στ' άστρα και γλιστράνε για το μεγάλο τους εμπειρικό ταξίδι. Στον πλανήτη, όπου τα ίχνη της ζωής δεν πεθαίνουν ποτέ, όπου οι αισθήσεις και τα συναισθήματα μένουν ζωντανά αιώνια. Στο ξέφωτο της πεδιάδας Τόμπο, όπου η καρδιά χτυπά στους ρυθμούς της Αγάπης ανάμεσα σ΄ έναν γαλάζιο ουρανό και σε γάργαρα νερά, λιώνοντας τους πάγους της.
Η σκιά σε οπτικά παιγνιδίσματα άρχισε να πλησιάζει. Μύριζε θειάφι από τον κρατήρα μιας καρδιάς σε έκρηξη. Πλησίαζε και πλησίαζε. Κοντοστάθηκε.
Ποια η σημασία, ποια από τις δυο ψυχές μας είχε προσγειωθεί πρώτη ή δεύτερη στο ταξίδι ανάμεσα στους πλανήτες. Σημασία είχε το εδώ και το τώρα. Σταμάτησε απότομα. Ένα μαύρο καπέλο μάγου, μπότες μαύρες ψηλές καλογυαλισμένες, κολλαριστό άσπρο πουκάμισο, μανικετόκουμπα από ακριβά πετράδια.
Μια ματιά.
Ο πίνακας "Έναστρη νύχτα" του Βαν Γκογκ, είχε ανάψει όλα τ' άστρα της καρδιάς και είχε γίνει το επίκεντρο θέμα θαυμασμού και κολακευτικών σχολίων της πλούσιας καλλιτεχνικής ομήγυρις.
Συνάντηση και πάλι σε άλλο αιώνα.
Τα μάτια σε πλήρη ταύτιση.
-Ωγκύστ, άκουσα μια βαριά και μυστηριώδη φωνή να πλανάται στο αέρα.
-Καλλιτέχνης, πρόφερα.
Το αιώνιο φιλί πλανήθηκε στον αέρα, περνώντας πίσω από τις Πύλες της Κόλασης του αναβρασμού των πλανητών.
Η βαριά κουρτίνα της μνήμης έπεσε, όπως ένας μυστηριώδης Πλούτωνας που κατάπιε όλα τα αστρικά μυστικά του.

 

_

γράφει η Ανδρονίκη Ατζέμογλου

___

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου