Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα έκτο

10.12.2015

 

 

Πίνακας JOHN EVERETT MILLAIS JES

Πίνακας JOHN EVERETT MILLAIS JES

Το παιχνιδιάρικο πρωινό φως μού χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο. Σηκώθηκα κεφάτη από το τεράστιό μου πουπουλένιο στρώμα, κατέβηκα στην τραπεζαρία φορώντας ένα γαλάζιο ανοιχτό φόρεμα με κουμπάκια. Απόθεσα το καπελίνο μου σ' ένα από τα στρωμένα τραπεζάκια με τα σιέλ καρό τραπεζομάντιλα, στολισμένα με μικρά βαζάκια με ροζ μικρά τριανταφυλλάκια.
Αφού τελείωσα με το πρωινό, ώρα για έναν περίπατο στη Μονμάρτη, το στέκι των καλλιτεχνών.
Κατέβηκα δυο δυο τα σκαλάκια σιγοτραγουδώντας έναν μουσικό σκοπό.
Η ματιά μου έπεσε σε μια βιτρίνα με την πιο chic hau de couture της εποχής. Ένα φόρεμα με πολύ στενή μέση που ξεχυνόταν ανάλαφρο, πίδακας άφθονης μουσελίνας χρώματος μουσταρδί, ενός ώριμου ήλιου.
Ο άντρας που βρίσκονταν ήδη στο μαγαζί είχε γυρισμένη την πλάτη του. Μόνο η σκιά του έπεφτε στο πάτωμα και διέγραφε τον όγκο του επιβλητικό, σχεδόν απειλητικό. Άκουσα τον ήχο της μεταλλικής του ταμπακιέρας που ανοιγόκλεισε αστραπιαία. Έδωσε ένα από τα πολλά φουλάρια, που δεν κατόρθωσα να ξεχωρίσω από την οπτική γωνία μου, στον πωλητή του μαγαζιού, πλήρωσε και μ΄ ένα χαιρετισμό τον κατάπιε το γραφικό, στενό σοκάκι όπου βρισκόταν το μαγαζί.
Αφού συνδύασα το φόρεμα, που σε καμιά περίπτωση δεν μπόρεσα να του αντισταθώ, με ένα μικρό κομψό καπελίνο, τελευταία λέξη της μόδας, χρώματος μαύρου, για να το φορέσω την επικείμενη βραδιά, ακολούθησα και εγώ τα υποθετικά ίχνη του άγνωστου άντρα.
Ο δρόμος μ' έβγαλε, ωστόσο, εύκολα και γρήγορα στο δρόμο της Μονμάρτης. Στα σκαλάκια άφθονα καβαλέτα το ένα συναγωνίζονταν το άλλο σε μια πασαρέλα χρωμάτων και φαντασίας.
Καλλιτέχνες και μικροπωλητές, δίπλα στα έργα τους καμάρωναν, γελώντας για τα δημιουργήματά τους. Άλλοι, συνομιλούσαν με περίεργους και ενθουσιασμένους περαστικούς που τα επεξεργάζονταν. Άλλοι είχαν πιάσει από νωρίς δουλειά, σκιτσάροντας με τα μαύρα μολύβια, τα πρόσωπα τους, φυλακίζοντάς τα, με κάρβουνο στον καμβά, που έπαιρνε την εκφραστικότητα που του έλειπε, καθώς αρχικά άψυχος κοίταζε στο κενό.
Εάν και δεν μου έκανε καρδιά ακόμη να φύγω από ένα τόσο γεμάτο ζωή καλλιτεχνικό στέκι, ρώτησα για την ώρα, έναν κομψό κύριο δίπλα μου, που παζάρευε την τιμή ενός εντυπωσιακού πίνακα με νούφαρα, που σαν μάτια λίμναζαν σε θαλασσοπράσινα νερά. Ένα κακό αντίγραφο του Mone.
Έβγαλε το κομψό του ρολόι από το φράκο, που κρεμόταν στην λεπτή αλυσιδίτσα.
Δεν είχα πολύ χρόνο στην διάθεσή μου. Έπρεπε ν' αναβάλω την απόλαυση, ενός αρωματικού καφέ και την παραμονή μου στα παραδοσιακά χαριτωμένα στρογγυλά τραπεζάκια μιας λιλιπούτειας κομψής καφετέριας με τα αναμμένα κεράκια στα πολύχρωμα ρεσώ.
Μόλις που προλάβαινα να επισκεφτώ τον Πύργο του Άιφελ, που δέσποζε γίγαντας επιβλητικός. Παρακολουθούσε τους άτακτους υπηκόους του, που πηγαινοέρχονταν στους δρόμους της πόλης. Κατάφερα ν' ανέβω με τα πόδια αρκετά σκαλιά. Αισθάνθηκα έναν αέρα ελευθερίας να με περιβάλει ήδη από το πρώτο σκαλοπάτι που το πόδι μου κατέκτησε.
Όταν κατόρθωσα να φτάσω σ΄ ένα αρκετά ψηλό επίπεδο, έβγαλα τα κιάλια και παρατηρούσα ένα τεράστιο αερόστατο με πολύχρωμα πανιά που σε ταξίδευε σε πολύχρωμους ορίζοντες. Ο ουρανός σ΄ όλο το μεγαλείο του.
Ο χρόνος εξέπνευσε γρήγορα που είχα στην διάθεσή μου κι εγώ βρέθηκα στο πέρασμά του, να χτυπώ την πόρτα του πλούσιου οικοδεσπότη μου. Η έπαυλή του, η Μέκκα της Τέχνης. Ένα καλλιτεχνικό γεγονός που συζητούνταν στους καλλιτεχνικούς κύκλους εδώ και μήνες. Όλη η αφρόκρεμα ενός κύκλου του πνεύματος.
Μύρισα τον αέρα της ύπαρξής του. Κατάλαβα αμέσως πως είσαι εσύ. ΨΥΧΗ.
Μύρισα τη σκόνη της βαριάς ατμόσφαιρας. Αυτό το μυστήριο που ενώνει δυο σκονισμένες ψυχές, που τορπιλίζονται ανάμεσα στ' άστρα και γλιστράνε για το μεγάλο τους εμπειρικό ταξίδι. Στον πλανήτη, όπου τα ίχνη της ζωής δεν πεθαίνουν ποτέ, όπου οι αισθήσεις και τα συναισθήματα μένουν ζωντανά αιώνια. Στο ξέφωτο της πεδιάδας Τόμπο, όπου η καρδιά χτυπά στους ρυθμούς της Αγάπης ανάμεσα σ΄ έναν γαλάζιο ουρανό και σε γάργαρα νερά, λιώνοντας τους πάγους της.
Η σκιά σε οπτικά παιγνιδίσματα άρχισε να πλησιάζει. Μύριζε θειάφι από τον κρατήρα μιας καρδιάς σε έκρηξη. Πλησίαζε και πλησίαζε. Κοντοστάθηκε.
Ποια η σημασία, ποια από τις δυο ψυχές μας είχε προσγειωθεί πρώτη ή δεύτερη στο ταξίδι ανάμεσα στους πλανήτες. Σημασία είχε το εδώ και το τώρα. Σταμάτησε απότομα. Ένα μαύρο καπέλο μάγου, μπότες μαύρες ψηλές καλογυαλισμένες, κολλαριστό άσπρο πουκάμισο, μανικετόκουμπα από ακριβά πετράδια.
Μια ματιά.
Ο πίνακας "Έναστρη νύχτα" του Βαν Γκογκ, είχε ανάψει όλα τ' άστρα της καρδιάς και είχε γίνει το επίκεντρο θέμα θαυμασμού και κολακευτικών σχολίων της πλούσιας καλλιτεχνικής ομήγυρις.
Συνάντηση και πάλι σε άλλο αιώνα.
Τα μάτια σε πλήρη ταύτιση.
-Ωγκύστ, άκουσα μια βαριά και μυστηριώδη φωνή να πλανάται στο αέρα.
-Καλλιτέχνης, πρόφερα.
Το αιώνιο φιλί πλανήθηκε στον αέρα, περνώντας πίσω από τις Πύλες της Κόλασης του αναβρασμού των πλανητών.
Η βαριά κουρτίνα της μνήμης έπεσε, όπως ένας μυστηριώδης Πλούτωνας που κατάπιε όλα τα αστρικά μυστικά του.

 

_

γράφει η Ανδρονίκη Ατζέμογλου

___

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου