Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα τρίτο

12.11.2015

 

atzemoglou_3

Η Ρώμη τυλιγμένη προστατευτικά ακόμη στα πέπλα της, δεν έλεγε ν’ ανοίξει τα μάτια της. Μόνο τα βλέφαρά της τρεμόπαιζαν παιγνιδιάρικα καθώς φλέρταρε με το πρωινό. Σηκώθηκα νωχελικά από το κρεβάτι, μη νιώθοντας έτοιμη να υποδεχτώ ακόμη τη νέα μέρα και να πατήσω με σιγουριά τα πόδια μου στα σκαλιστά μωσαϊκά. Δίπλα στο κομοδίνο, αφημένο το περίτεχνο κόσμημα που είχαμε αγοράσει χτες από το πολύβουο παζάρι, ήδη είχε ανοίξει το μάτι του. Αυτό το μάτι που τίποτα δεν του διέφευγε. Από την φύση μου εξερευνητική, άρχισα να επεξεργάζομαι με προσοχή τις μπλε πέτρες του, που άστραφταν και το πλαισίωναν σαν στεφάνι. Μου άρεσε η ενασχόλησή μου με την εξερεύνηση της τέχνης κάθε μορφής. Πολλές φορές μελετούσα με προσοχή όλα τα καινούρια αποκτήματα του πατέρα μου και αφουγκραζόμουν με προσοχή όλα όσα μου έλεγαν στην βουβή τους σιωπή. Ναι, αυτά τα αγάλματά που κατά καιρούς παράγγελνε και στόλιζαν κάθε γωνιά της έπαυλης μ΄ εξάγνιζαν με αυτό τους το άσπρο. Άγγιζα τις στιλπνές τους επιφάνειες και αφουγκραζόμουν τους χτύπους της καρδιάς τους, που κάθε φορά μόνο σε μένα χάριζαν. Ήταν ένα είδος συντροφιάς, γιατί εκτός από το μεγάλο υπηρετικό προσωπικό και την τροφό μου, η μέρα φάνταζε κενή και προσπαθούσα με κάθε τρόπο να την εμπλουτίσω με πράγματα της ψυχής όπως η ίδια έλεγα. Σήμερα σκεφτόμουν να υλοποιήσω μια κρυφή μου επιθυμία εδώ και πολύ καιρό. Άκουγα συχνά πυκνά για έναν παράξενο καλλιτέχνη, που ζούσε κρυμμένος και απομονωμένος στο κοντινό δασάκι των περιχώρων και ζωγράφιζε μανιακά τοπία ξεγυμνώνοντας κάθε σπιθαμή τους. Επιθυμούσα πολύ από κοντά να θαυμάσω τα καλλιτεχνήματά του, για τα οποία όλοι τόσο πολύ μιλούσαν. Ντύθηκα και πλύθηκα όσο γρηγορότερα μπορούσα, πριν τα επιδέξια μάτια της τροφού μου προλάβουν να με αντιληφθούν. Τράβηξα από το μπαούλο ένα από τα πολλά φορέματα που ξεχείλιζαν. Ήταν ένα κόκκινο αέρινο φόρεμα. Έδενε με κορδέλες σατέν στο μπούστο, κόβοντας μου κάθε φορά την αναπνοή. Στα πόδια πέρασα, κάτι ανάλαφρα σανδάλια αγγελιοφόρους πως η μέρα θα πέταγε. Πάνω μου έριξα την κόκκινη κάπα, προστασία για το πρωινό κρύο, μια που η ανάσα του άχνιζε από την πρωινή πάχνη που απλωνόταν. Άνοιξα με προσοχή την βαριά σιδερένια λαβή της εξωτερικής πόρτας, ένα καλλίγραμμο χέρι που άγγιζε, όποιον τη χαιρετούσε και γλίστρησα προσεχτικά στρίβοντας στην γωνιά του επόμενου σοκακιού, ώσπου με κατάπιε το σούρουπο ακόμη της μέρας.
Φτάνοντας στο σπίτι του, μια εξοχική ξύλινη καλύβα, χτύπησα κοφτά και σταθερά και μου άνοιξε η πόρτα της ψυχής του. Ήταν ένας άντρας αρκετά ψηλός. Ο όγκος του ήταν πολύ επιβλητικός,για ένα σπίτι που η ευαισθησία της τέχνης βρισκόταν στον αντίποδα. Ένα καβαλέτο κοντά στο παράθυρο ατένιζε το τοπίο μιας πυκνής βλάστησης. Κάτι φτέρες σχεδόν έπνιγαν την καλύβα στο πράσινο. Πεταμένα πανιά στο πάτωμα ακόμη με τις μπογιές νωπές να ρέουν στις υφασμάτινές τους φλέβες. Με μια δρασκελιά βρέθηκε στο τζάκι, άρπαξε ένα από τα αφημένα πινέλα, πολύ μικρό για τα μακριά και λεπτά του δάχτυλα και το τοποθέτησε με σιγουριά στο αυτί.
-Λοιπόν, καθίστε, μου είπε και έτεινε το χέρι στο κοντινό σκαμνάκι. Ποιός δρόμος σας φέρνει εδώ;
Πριν προλάβω ν΄ αρθρώσω και την παραμικρή λέξη μου είπε.
-Κατάλαβα, είστε το νέο μοντέλο που ήρθε για το επόμενο θέμα.
Ας αφήσουμε τους πληθυντικούς.
 Γδύσου και άφησε τα ρούχα σου εκεί.

Έκανε ένα σύντομο νεύμα με το χέρι του, μ΄ έναν σχεδόν φυσικό τρόπο, σαν να ήταν κάτι απλό.
Και χωρίς να προλάβω ν αντιδράσω,με πήρε από το μπράτσο και με κάθισε σ΄ένα μεταξωτό ανάκλιντρο, μαύρο σαν έβενος και σ΄ έντονο κοντράστ αντίθεσης με το κατακόκκινο μου φόρεμα. Ενστικτωδώς το έσφιξα περισσότερο επάνω μου, σαν να πρόκειται να το χάσω. Κατάφερα να ψελλίσω τις λέξεις σχεδόν ακαταλαβίστικα.
-Μου μίλησαν για τα καλλιτεχνήματά σας και... και … είπα να τα θαυμάσω από κοντά.

 

_

γράφει η Ανδρονίκη Ατζέμογλου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου