Ασυγχώρητη νύχτα…, της Δέσποινας Γκουτζολίκα

22.06.2015

 

 

Ένας βροντερός ήχος ήχησε στα αυτιά της. Ήταν η πόρτα που έκλεισε πίσω της με δύναμη. Το στεφάνι της Πρωτομαγιάς που κρεμόταν πάνω από την πόρτα έπεσε με δύναμη στο πλατύσκαλο και τα πέταλα των λουλουδιών σκόρπισαν σαν χαρτοπόλεμος

Είχε ήδη νυχτώσει. κρατώντας ένα ζακετάκι στα χέρια, βάδιζε γρήγορα, χωρίς να ξέρει τον προορισμό. Μόνο που ήταν νύχτα της αρκούσε. Δεν κατάλαβε πότε έφτασε στην ακρογιαλιά, παρά μόνο όταν αισθάνθηκε το πόδι της να βουλιάζει στην άμμο. Όλοι οι δρόμοι πάντα την οδηγούσαν εκεί. ήταν το καταφύγιο της στις δύσκολες στιγμές. Εκεί έβαζε σε σειρά τις σκέψεις της και έβρισκε την ηρεμία της.

Και όλα αυτά τη νύχτα. Πάντα τη νύχτα…

Έστρωσε το ζακετάκι της στην άμμο και ξάπλωσε. Άφησε ένα αναστεναγμό να ακουστεί μέσα στη νύχτα. Κοίταξε ψηλά στον ουρανό. Το σκοτάδι είχε «βαθύνει». Στο βάθος της θάλασσας το φεγγάρι άρχισε να ξεπροβάλει δειλά-δειλά από μέσα της, το πορτοκαλί χρώμα του, καθρεπτιζόταν στην θάλασσα και περίμενε καρτερικά την σειρά του να ανέβει στον ουρανό και να συμπληρώσει τον πίνακα του τοπίου.

Και όλα αυτά τη νύχτα. Πάντα τη νύχτα…

Έβγαλε το πακέτο από την τσέπη της και πήρε το τελευταίο της τσιγάρο. Ο καπνός που έβγαινε από το στόμα της, ήταν σαν τις κουβέντες που αντάλλαξαν πριν από λίγη ώρα με τον Αλέξη. Λέξεις, λόγια χαμένα στην ατμόσφαιρα, σαν το καπνό του τσιγάρου… Αιωρούνταν και μετά εξαφανιζόταν.

Γιατί άραγε δεν μπορούσε ποτέ να την καταλάβει…

Ήταν τόσο κακό αυτό που ήθελε; αναρωτήθηκε και ρούφηξε με μανία την γόπα.

Ένα παιδί! Ήθελε ένα παιδί!

Τώρα όμως ήξερε την απάντηση στο ερώτημα της. Πάντα το ήξερε το ένστικτό της, απλά δεν ήθελε να το πιστέψει. Γι’ αυτό χανόταν κάθε βράδυ μετά τους καυγάδες στην ακρογιαλιά, το σκοτάδι και οι ήχοι της θάλασσας, την ηρεμούσαν, της έδιναν απαντήσεις. Την έβγαζαν από τη δίνη της καταστροφής και της έδιναν χρόνο να γυρίσει την κλεψύδρα από την αρχή για να σκεφτεί.

Και όλα αυτά την νύχτα. Πάντα την νύχτα…

Νύχτα ήταν και όταν ανακάλυψε γιατί δεν ήθελε να κάνει παιδί μαζί της, παρόλο που πορεύονταν στον δέκατο χρόνο του γάμου τους. Ήταν η σημερινή νύχτα! Είχε αισθανθεί αδιαθεσία και γύρισε από την δουλειά της νωρίτερα από το κανονικό, περίπου στις οχτώ το απόγευμα. Πλησιάζοντας όμως προς το σπίτι, είδε παρκαρισμένο το αυτοκίνητο του Αλέξη και μέσα δύο σκιές να κινούνται ύποπτα. Νόμιζε ότι είχε παραισθήσεις. Πλησίασε πιο κοντά και οι σκιές άρχισαν να ζωντανεύουν. Ήταν αυτός και δίπλα του μια γυναικεία φιγούρα. Ζαλισμένη από το σοκ, κάθισε στο πλατύσκαλο και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ήξερε ότι η σύγκρουση θα ήταν σφοδρή, αλλά έπρεπε να φανεί δυνατή και να την αντιμετωπίσει.

Μόλις έφτασε στο πλατύσκαλο την κοίταξε με βλέμμα χαμένο, το είχε καταλάβει και ο ίδιος ότι κάτι κακό είχε συμβεί. Τα μάτια της πρόδωσαν τη σκέψη, ήταν σαν δυο μικρές λιμνούλες που είναι έτοιμες να ξεχειλίσουν. Τα πόδια της έτρεμαν, η φωνή της είχε χαθεί. Σηκώθηκε ασυναίσθητα και μπήκαν στο σπίτι.

Και όλα αυτά την νύχτα. Πάντα την νύχτα…

Βάδισε σιγά-σιγά και κάθισε στον καναπέ με όση δύναμη της είχε απομείνει. Δεν ήθελε να καταλάβει ότι το σώμα της δεν υπάκουε στις εντολές του κορμιού της, δεν ήθελε καν να του δώσει το δικαίωμα να τη λυπηθεί. Νόμιζε ότι έχασε τη μιλιά της, τα πάντα δίπλα της ήταν ασπρόμαυρα. Πώς από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε να μην μπορεί να καταπολεμήσει την μοίρα της; Πριν από λίγο μιλούσε με τους συναδέλφους της για την έκπληξη που θα έκανε στον άντρα της, τώρα έχει έναν άντρα δίπλα της που της είναι άγνωστος.

Τα «γιατί» αμέτρητα, τα «πώς» ακόμα πιο δυνατά. Δεν ήξερε τι να ρωτήσει, δεν ήξερε αν οι απαντήσεις ήταν πλέον αληθινές. Ήθελε όμως μια αλήθεια για να την ηρεμήσει, μια αλήθεια που δεν ήρθε ποτέ και αν ήρθε απλά δεν την πίστεψε. Τα λεπτά της συζήτησης της φάνηκαν ώρες ατέλειωτες. Τα λόγια πολλά και οι συγνώμες αμέτρητες, δεν της έφταναν όμως, το μυαλό της δεν χωρούσε άλλες ψεύτικες συγγνώμες.

Και όλα αυτά τη νύχτα. Πάντα τη νύχτα…

Οι λιμνούλες είχαν ξεχειλίσει. Δεν άντεχε να τον βλέπει. Έτσι λοιπόν άρπαξε το ζακέτα της και βγήκε τρέχοντας από το σπίτι. Πάνω στον θυμό της έκλεισε την πόρτα της πίσω με δύναμη και ο βροντερός ήχος ταρακούνησε την ηρεμία των αστεριών. Βάδισε τυφλά μέσα στο ανήσυχο σκοτάδι έτσι βρέθηκε χωρίς να καταλάβει στο καταφύγιο της.

Τράβηξε την τελευταία ρουφηξιά από το τσιγάρο με μανία…

Για αυτό δεν ήθελε παιδί… σκέφτηκε και λυγμοί σκέπασαν τους ήχους της νύχτας.

 

_

γράφει η Δέσποινα Γκουτζολίκα 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του δήμου, είτε αυτού των 12 το βράδυ, είτε εκείνου των 6 το...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

Νυχτερινή απαγγελία

Νυχτερινή απαγγελία

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’ αυτιά...

Νυχτερινή απαγγελία

Όταν έρχεσαι…

Όταν έρχεσαι για μένα θα το φωνάζεις. Θα λες το όνομά μου με έναν τρόπο καθηλωτικό. Όταν με ζητάς θα το έχει ζητήσει πρώτα ολόκληρο το σώμα σου. Όταν έρχεσαι για μένα δεν θα κρύβεσαι πίσω από μάσκες δειλίας και ατολμίας. Θα μου απευθύνεσαι σταράτα με τα μάτια σου να...

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Σκοπός

Σκοπός

Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα. Εκτελεστής...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου