Στις ατελείωτες ώρες που σπαταλώ κάθε μέρα, οι ώρες, οι μέρες και οι μήνες που περνούν, μοιάζουν πλέον όχι σταγόνα στον ωκεανό της ζωής μου, αλλά ένας χείμαρρος που με παρασέρνει με φόρα τρομακτική στης ζωής τα πάθη, τις ευθύνες και τα λάθη (;)

Κάποιος μου είπε πως είμαι δυνατή, αλλά φοβάμαι την ίδια μου την δύναμη, ότι θέλω να πετυχαίνω, αλλά αγχώνομαι φοβάμαι το μέλλον.  Λες και μας είπες κάτι καινούριο… Όταν στα λέει κάποιος τρίτος τουλάχιστον νιώθεις τότε την ανάγκη να αναζητήσεις το εγώ σου, τις ευθύνες και τα λάθη σου.

Με τον φόβο του μέλλοντος καθώς θα κοιμάσαι, πάλι οι ώρες του τώρα θα χαραμίζονται, ξάφνου θα λυπάσαι. Βρίσκεις τα λάθη σου, μα τα επαναλαμβάνεις. Τις συνέπειες που τώρα δεν βλέπεις, θα τις βρεις σε εκείνο τον φόβο με τύψεις. Χάνεις και χάνεις, όσα κερδίζεις δεν φτάνουν τον χρόνο να ιάνεις.

Γράφεις και γράφεις, όσα νιώθεις και δεν βλέπεις που κάποτε θα κοιτάς και θα γελάς (μακάρι). Ένα δάκρυ νοερό, ένα μίσος παροδικό είναι όλα όσα ακόμα λέω σαν 18χρονο. Είναι σαν κατάθλιψη που έρχεται και περνά, μα σ ’αρέσει. Όσο πιο αλλόκοτη είναι η ζωή, τόσο πιο αλλόκοτα ζήσε.

Αφού τώρα έχεις πάθη, λάθη και ευθύνες μάθε τώρα κολύμπι και άσε τις χαρτορίχτρες.

_

γράφει η Ζωή Κώτσου