Και η αυλαία της τρίτης πράξης έπεσε…

σ’ ένα έργο αρχέγονο…

Κάτω από έναν δακρυσμένο ουρανό

που οι στάλες του μπερδεύονταν

με κείνες που αυλάκωναν

σιωπηλά τα μάγουλα…

Μένει να παιχτεί και η τέταρτη πράξη…

Εκεί που θα βρεθείς 

πλάι σ’ εκείνον που λάτρεψες

να αναπαυτείς στην δική σου αιωνιότητα

παρέα του…

 

Τότε, ίσως, πούμε, 

πως το έργο τελείωσε…

Τελειώνει, όμως, ποτέ ένα έργο ζωής;

Όσο υπάρχεις, ζεις,

ζεις και θυμάσαι…

Σαν πάψεις να θυμάσαι

παύεις και να ζεις…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια